Mijn wielerverhaal ...

Mother's little helper

Van alle media ben ik het trouwst aan de krant. De koppen brengen je in één oogopslag het grote èn kleine nieuws. Geven ook direct de mogelijkheid om te selecteren. Er zijn vaste oriëntatiepunten en aandachttrekkers. Zo staat in onze krant linksonder op de frontpagina elke dag een ingezonden wise-crack. Zoals deze bijvoorbeeld: "Die Dow Jones blijft maar records breken. Wordt het niet eens tijd dat die op doping wordt gecontroleerd?" Was getekend H. Schoofs te Heythuysen. Wat krijgen we nou. Heeft Harrie Schoofs inmiddels belangen op de New Yorkse effectenbeurs? Harrie, de krachtmens uit de Kempen die in de zestiger jaren vlot een halve klassieker alleen vooruit reed. Liefst als het flink regende en waaide. En dat allemaal op 'n fleske chocomel.

Even verderop kopt de krant in vette kapitalen: "Wielerkampioen wordt burgemeester". Gauw effe lezen. Ene ...

... Cees Leyten blijkt in 1993 - potverdorie - van alle Nederlandse burgemeesters het hardst te kunnen fietsen. En passant verhuist hij als burgervader van Geertruidenberg naar Geldrop. Een promotie zonder oorzakelijk verband met zijn snel eindschot mag ik aannemen. Vaag herken ik de laureaat op de foto bij het artikeltje. Dat kan toch alleen Cees Leyten uit Breda, Dr. Batenburglaan 168, zijn. Zo ondertekende hij tenminste 'n dikke vijfentwintig jaar geleden met sportgroeten een open brief in het blad de Wielersport. Dopingperikelen stond er als titel boven. In een ten geleide sprak de redactie waardering uit voor de visie, van de amateur-wielrenner Leyten (licentienummer 1585), op het algemene probleem doping. Cees was ook toen al tamelijk bestuurlijk ingesteld, hij vond dat de problemen in gespreksgroepen aan de hand van "gestencilde rapporten" bediscussieerd moesten worden. Zoals u merkt, waarde lezer, wierp de flip-over zijn machtige schaduwen al onstuitbaar vooruit. Volgens Cees moest de zaak professioneel -liever nog wetenschappelijk - worden aangepakt. Als rechtgeaarde Philips-techneut laat hij ons tussen neus en lippen ook nog even de chemische formule van druivesuiker (C6 H12 O6) weten. De uitsmijter van het stuk is een niet al te flauwe stelling. Voor beroepsrenners bepleit Cees "een toegestane grenswaarde voor het gebruik van geneesmiddelen (bijvoorbeeld 10 mg amfetaminen) gebaseerd op gemiddeld genezende hoeveelheden." Einde citaat. Toch touchy om na zoveel jaren zo'n ingezonden stukje terug te lezen. 1967 Revisited. De deuren moesten sowieso wijd open, waarom dan niet met 'n kiertje te beginnen. Cees argumenteerde helder en onbevangen. Ik was het hartgrondig eens met zijn stellingen. Het rücksichtslos verbieden van doping was bestuurlijk de gemakkelijkste weg. Niet dan? Ja toch! Maar er was meer, veel meer. Mengden zelfs de Rolling Stones zich toentertijd al niet in het dispuut? Voor de zich aankondigende ondraaglijke lichtheid van het bestaan hadden ze een oplossing. Al onze moeders gunden ze "a yellow pill". Mother's little helper. Als dat al kon, wat was ons voorland dan wel niet. Aldous Huxley’s Brave New World stond niet voor niets bij ons allen op het Tomado boekenrekje.
Het grote debat is sindsdien niet meer verstomd.

Soms duiken ze onverhoeds weer op, de mannen van weleer. Ze doen zich nog eens opmerken, zoals - way back in the sixties - in de Omloop van de Baronie. De een als dagopener in de krant. De ander als bestuurlijk hotemetoot. Puur toevallig, in dit stukje, allebei uitkomend bij hetzelfde thema. Doping dus.

Één ding is zeker, de mens blijft grijpen naar middeltjes met vermeende magische krachten. Vanaf de vroegste middeleeuwen zijn de alchimisten al op zoek geweest naar het levenselixer. Een wonderdrank die je moest behoeden voor ziekte en dood. Onoverwinnelijk, onsterfelijk werd je erdoor. Nog altijd zijn hele massa's op zoek, net als de alchimisten. Dìe zochten allereerst naar de steen der wijzen. Lood veranderen in goud.Oftewel beginnen met rijk worden. Want onsterfelijk straatarm blijven da's ook geen leven.
Iets van dat simpele, dat primitieve zat in de zestiger jaren - de tijd van Schoofs, Leyten èn ondergetekende - ook nog wel tussen de wielen. Steevast zat in je achterzak zo'n T.A.-mini bidonnetje. 'n “Pakkers-kruikske” volgens het jargon. Op zich al superspannend, die benaming.
De inhoud was nog meer belovend: Een losgeklopt rauw ei met wat suiker en 'n flinke scheut vieux. Of 't hielp? Natuurlijk niet, integendeel zelfs. Je keel plakte dicht en de "cognac" schroeide de slokdarm. Maar "het werd aanbevolen door topfokkers" en het halve peleton zweerde erbij. Dus hielp het wel! Dezelfde godendrank gebruikte mijn moeder 's avonds laat als slaapmutsje. "Un lekker geklopt eike mî suiker en 'n konjekske, doar slaop ik goed op" zei ze dan, de zaak in één teug naar binnen werkend. Het vermocht mijn onbegrensde vertrouwen in de stimulerende werking van het preparaat niet te schokken.

Doping. Al decennia lang een dankbaar nieuwsitem. Sla de krant er maar op na en spel de koppen. Elke dag wel 'n berichtje. Dikwijls nog volgens het geijkte patroon van betrapt worden, ontkennen en smoezen verzinnen. Je zit erbij en je kijkt ernaar. Verbijsterd, geërgerd of geamuseerd. Want er is natuurlijk wel verschil tussen de anabolen van een 13-jarig Indonesisch zwemstertje of die van de Russische Loedmilla met haar jaloerse trainer/echtgenoot. Vanwege haar amoureuze escapades roerde hij wat foute pillen door haar bordje Brinta-pap. Hoe krijg je 't verzonnen. Van de andere kant, het gebeurde in Moskou en daar is veel te koop hedentendage. Zelfs injecties met cellen van menselijk foetussen, volgens de berichten. Langzaamaan raken ze daar kennelijk ècht goed los van de rol.

Over headlines gesproken. Heel bont maakt de Volkskrant het laatst met het kopje: "Duits dressuur-paard betrapt op doping". Volgens het geijkte patroon verwacht je dan dat zo'n Volkskrant het paard sprekend invoert als een soort Herr Ed: "Nou nee, ik begrijp er niets van. Ik gebruik uitsluitend brokken van de Boerenbond. Ze worden altijd door mijn baasje persoonlijk opgehaald in verzegelde zakken. Ik moet op een of andere manier geflikt zijn". Maar niks hoor. Het artikeltje leutert wat over de amazone Gina Capellmann-Lüthemeier (kan het nog Duitser?). Leuke kop, zwak verhaal. Laat zo'n beest toch eens aan 't woord zeg ik dan. Gemiste kans.

Afijn, toch maar blijven doorlezen. De volgende dag introduceert de courant de neuropeptiden. Echte wonderpillen. Prima voor de hersenen, een echte geheugen- annex leerpil. Daarbij ook nog 'ns in staat om beschadigd spierweefsel te herstellen. Letterafkortingen als productnamen zoals LH (releasing factor LHRH) en CRF. Heel wat beter dan de twee "hartjes" à 5 mg van ome Cees.
De biochemicus, de ultieme en echt wetenschappelijke versie van de alchimist rukt op als regulateur van mind en body.

Voor de ridders zonder vrees of blaam wordt het penibel. Neem nou dokter Lon Schattenberg, bijvoorbeeld. Strijd tegen doping is volgens hem het gevecht tegen de vooroordelen. Tegen sprookjes over wondermiddelen. Tegen, zeg maar, het levenselixer. Vijf speerpunten van beleid presenteerde hij in het rapport van de Comission Anti-Dopage. Een van die punten was de bestrijding van het geneesmiddelengebruik.
Juist ja, geneesmiddelengebruik. Hoe zat dàt ook alweer; 4,4 miljard per jaar besteden we met z'n allen eraan. Terugdringen, zegt u heer Schattenberg? Eens!
Edoch wat gebeurt er. Ploft daar deze week weer 'n full-colour magazine op m'n deurmat: "Spring". Met als ondertitel: "Het tijdschrift dat het leven prettiger maakt". Op de cover 'n politieagent van middelbare leeftijd die letterlijk een gat in de lucht springt. Daarnaast de 74-jarige Holger Riise in volle actie op een koersfiets. Holger heeft zich net gekwalificeerd voor de Ironman triatlon op Hawaii. Het hele boekje staat vol met mensen op leeftijd die zich intussen voelen en gedragen als Harrie Schoofs in de Omloop der Kempen van mei 1968.
En dat allemaal dankzij de alomgeprezen "Q-10" producten (Q-10 dat was toch het nummer op de juke box voor Mother's little helper van de Stones, of begin ìk nou te malen).
Maar da's nog lang niet alles. In de luxe folder staat ook nog 'n heel exposé over de VRIJE RADICALEN. Fout! Geen nieuwe politieke partij. Dacht ik eerst ook. Had meteen compassie met al die fietsende burgemeesters want je zal die gasten maar in de gemeenteraad hebben. Nee, vrije radicalen zijn schadelijke stoffen die gezonde cellen aanvallen. Gevolg: voortijdige veroudering en vreselijke ziekten. Te bestrijden met ANTI-OXIDANTEN van, u raadt al welk merk. Het nieuwe levenselixer. Te koop bij drogist of apotheker op de hoek. Forever young. Handel is handel.
Afijn meneer Schattenberg, op dit actiepunt zult u het waarschijnlijk niet redden tegen de farmaceutische grootindustrie en de zwakheid van de menselijke psyche. Dat is de bierkaai. Maar gene paniek, er blijven nog vier actiepunten over.
Met het schrijven van dit verhaaltje is het inmiddels laat geworden.
Door de jaren heen heb ik wat gewoontes van mijn ouders overgenomen. Daarom als nightcap maar "My mother's little helper", 'n geklopt ei, suiker en 'n dubbele cognac, want de Ironman haal ik toch niet meer.

Theo 14.07.1994

Epiloog
Van de week in de krant nog wat associatieve berichten, althans voor mij. Het verscheiden van Theo -zwarte sneeuw- Sijthoff en de testosterontest van ene Landis. En nog iets over de Stones. Die zijn weer op wereldtournee. Onder hun gekende motto: forever young, handel is handel. Keith en Ron zijn weer helemaal back in business. Misschien, heel misschien hadden ze even de juiste verhouding tussen eieren en cognac uit het oog verloren. Kan gebeuren. Even de pits in dan . A Bigger Bang zo heet hun show. Alleen….., ze krijgen de Arena niet meer vol.
Maar ach veertig jaar geleden wisten ze het al:

What a drag it is getting old
There's a little yellow pill
And it helps her on her way, gets her through her busy day
Doctor please, some more of these

What a drag it is getting old

Door Fred van Slogteren, 5 augustus 2006 10:00

Landis

.....en wat nu Floyd?
Net op het nieuws van 11 uur
gehoord,dat de contra expertise ook positief is!
Ben benieuwd wat dat voor gevolgen zal gaan hebben voor Landis?Krijgen we weer de gebruikelijke wellessen en nietesen?Met rechtzaken als gevolg?Laten we elkaar toch niks wijs maken,dit is waarschijnlijk voor Landis het einde van zijn wielercarriere,hoe jammer ook!Maar bij bedriegerij,ben jezelf verantwoordelijk,voor de gevolgen!...en even goed geld ook voor Landis :its also for him a drag to getting old!

Geplaatst door Harry Hermkens, 05 augustus 2006 11:14:26

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web