Van de boekenplank van Wim

MAJOR TAYLOR
door Andrew Ritchie

“Er is geen enkele goede verklaring voor het feit dat het wielrennen als vrijwel enige sport vrijwel geen internationaal befaamde zwarte beoefenaren kent. Er zijn natuurlijk Afrikaanse wielrenners, maar die rijden vrijwel uitsluitend in hun eigen continent. In de jaren vijftig was er de Algerijn Zaaf die voor een van de mooiste anekdotes uit de wielergeschiedenis zorgde, maar verder moeten we het doen met een fenomeen uit een ver verleden. Dat was Marshall Walter Taylor, beter bekend als Major Taylor, op 8 november 1878 geboren in Indianapolis. Die kwam rond de eeuwwisseling als wereldkampioen (1899 Montreal) naar Europa om hier wedstrijden te rijden Het was een attractie. De meeste ...

... Europeanen hadden nog nooit een neger gezien en de publieke belangstelling had dan ook een hoog ‘zwartjekijken-gehalte’. Hetzelfde gebeurde circa twintig jaar later toen Josephine Baker uit Saint Louis in Parijs arriveerde en daar een sensatie werd, omdat ze zwart was.
Major Taylor was een superatleet, die alle grote sprinters van zijn tijd verslagen heeft en die twee maal stond afgebeeld op de voorpagina van het fameuze wielerblad La Vie au Grand Air, wat zoveel betekent als Het Leven op Luchtbanden. Zijn bijnamen waren De Vliegende Neger en Het Zwarte Wonderkind. Major Taylor verdiende met zijn Europese tournées zo veel geld dat hij in een interview eens uitriep: ‘ik kan zelfs een piano kopen.’ Dat heeft hij ook gedaan en hij begeleidde zichzelf als hij zong. Hij had slechts één nummer op zijn repertoire, een ragtimeachtig werkje met de titel ‘Hullo, my baby!’. Hij stierf in 1932 net zo arm als hij op de wereld was gekomen. Daar hadden zijn zaakwaarnemers wel voor gezorgd.
Dat en nog veel meer staat te lezen in de biografie die in 1988 over hem verscheen bij de uitgever Bicycle Books in San Francisco. De auteur is een Amerikaanse sportjournalist van Schotse afkomst. Een alleraardigst en rijk geïllustreerd boek dat maar liefst 304 pagina’s telt.

Tot volgende week!’

Wim van Eyle

Door Fred van Slogteren, 3 augustus 2006 10:00

Major Taylor

Beste Wim,
Ik begrijp dat je niet dat hele boek hier kon navertellen, maar toch twee misschien interessante aanvullingen.
- Dat Taylor niet veel vaker wereldkampioen werd, is (volgens Georges Matthijs in zijn 'Galerij der Wielerkampioenen') omdat hij 'om godsdienstredenen s Zondags niet wou starten.'
- In Indianapolis bestaat sinds 1982 de 'Major Taylor Veldodrome', de 'premier bicycle racing track in the United States', volgens een ansichtkaart die ik daar in 1990 kocht.

Geplaatst door Tim Krabbé, 04 augustus 2006 11:00:26

Taylor & Zaaf

Twee van Taylor's meest geduchte tegenstanders waren Racisme en Discriminatie. Kijk even mee in George Hogenkamp's standaardwerk "Een halve eeuw wielersport 1867-1917". Een citaat over het eerste optreden van Taylor in Europa:'"...maar wat had die zwarte onder zijn huidskleur te lijden". Of over een wedstrijd in zijn eigen thuisland, de USA: "... Frank Kramer versloeg Major Taylor, tot grote vreugde van het blanke ras"
Maar een vijftigtal jaren later was het nog niet echt veel beter. Achiel van den Broeck, een leerling van Karel van Wijnendaele, schreef over Abdel-Kader Zaaf: "Zwarthuid met middelmatige klas. Onderscheidde zich in de ronde van Noord-Afrika in 1950 en won twee ritten. In de ronde van Marokko won hij er vijf.Won in 1952 in de ronde van Frankrijk de rit Gent-le Tréport en de laatste rit in de Omloop van Bourgogne. Kan lezen noch schrijven en kent zijn juiste ouderdom niet" Uit "Handboek der Wielersport" uit 1953. Congo was nog vast in Belgische handen.

Geplaatst door Theo, 07 augustus 2006 22:32:56

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web