Herinneringen bij een foto …

 

Met hem is het allemaal begonnen. Floyd Landis, de Amerikaanse Mennoniet die in 2006 op merkwaardige wijze de Tour de France won. Na een diepe en onbegrijpelijke inzinking en een nog merkwaardigere wederopstanding de dag erna. We waren allemaal onder de indruk. En toen kwam de desillusie toen kort daarna bekend werd dat hij zich had bediend van bloeddoping en de Tourzege hem derhalve werd ontnomen. Hij verdween ...

...  roemloos uit het peloton, ontkende in alle toonaarden, stapelde de ene op de andere doorzichtige leugen en bekende uiteindelijk zich inderdaad van bloeddoping te hebben bediend. Sindsdien komt hij alleen nog in het nieuws als een van de openbare aanklagers van Lance Armstrong, die volgens hem en andere oud-coureurs behoorlijk aan de Epo heeft gezeten. Sinds het demasqué van Floyd Landis zijn we langzamerhand aan iedere Tourzege gaan twijfelen. Over alle Tourwinnaars van de afgelopen 25 jaar gaan geruchten. Of ze zijn ooit betrapt op het gebruik van een of ander middel of iemand weet zeker dat hij het hem heeft zien gebruiken. Renners zelf hanteren de stelregel ‘als ik niet ben betrapt, dan heb ik ook niet gebruikt’. De pers daarentegen oordeelt de andere kant op en zegt ‘als je niet bent betrapt, dan ben je al die artsen en controleurs te slim af geweest’. En zo zitten we al jaren met het dilemma of je een toprenner wel kunt vertrouwen. Daar komen we waarschijnlijk nooit meer vanaf, zolang je als UCI toestaat dat renners die daadwerkelijk zijn betrapt weer in het peloton terugkeren nadat ze hun schorsing hebben uitgezeten. Als je het spook van de doping wil uitroeien dan zul je drastischer te werk moeten gaan. Schorsen voor het leven en al het verdiende geld terugstorten. Welke renner zal dan nog het risico nemen? Een domoor als Floyd Landis misschien? (Foto: © Cor Vos)
 

Door Fred van Slogteren, 14 juni 2011 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web