Follow me, I’m the Pied Piper (deel II)

 

“Op zaterdag 30 april zijn Dik en ik vertrokken voor onze Sentimental Journey, waarover ik vorige week al schreef. Met een hoofd vol liedjes van toen reden we, uitgezwaaid door onze vrouwen – Bye, bye Love - de straat uit op zoek naar herinneringen, die we waarschijnlijk niet in ongewijzigde vorm zouden terugvinden. Terwijl overal het feestgedruis van koninginnendag werd voorbereid, trapten we zwijgend de eerste kilometers weg. We hadden het thuisfront moeten beloven regelmatig verslag per telefoon of sms uit te brengen en dat was al het eerste verschil met die trektochten uit mijn jeugd. Mijn ouders hadden geen ...

... telefoon en behoudens een enkel kaartje hadden ze geen notie waar ik uithing en of het wel goed met me ging. Pas bij thuiskomst hoorden ze wat ik allemaal had beleefd en mijn trotse moeder vertelde het aan de buurvrouw en die weer aan de volgende buurvrouw en die weer, enzovoort. Zo gingen mijn belevenissen de hele straat door en als ik ze weken later terughoorde, had ik het gevoel dat het over iemand anders ging zoveel mooier en opwindender was het geworden. Toen vroeg ik me totaal niet af of mijn fiets het onder het gewicht van de bagage zou houden, maar op de pont van Schoonhoven naar Groot Ammers bekeek ik zorgelijk mijn tot muilezel omgebouwde lichtgewichtkarretje. Twee weken lang zou het carbonframe de zware fietstassen moeten dragen. De zorgeloosheid van de jeugd tegenover de bezorgdheid van de ouderdom. Don’t worry, be happy, zong Bobby McFerrin, maar ik hield mijn twijfels. De eindbestemming van de eerste dag was het Brabantse Rijswijk waar Truus en Arie ons opwachtten. Hartelijke mensen waar we gastvrij werden ontvangen voor een gratis Bed & Breakfast op weg naar België. Op de tweede dag maakten we al kennis met de pechduivel. Ik kreeg de eerste lekke band en Dik verloor zijn zijtas. Met een snelbinder konden we het zaakje tot de camping bij elkaar houden, maar daar moest de ingescheurde tas toch enigszins gerepareerd worden. Bij onze voorbereidingen hadden we totaal niet gedacht dat we ook naald en draad moesten meenemen, maar gelukkig was er op de camping een aardige mevrouw die er rekening mee had gehouden dat niet iedereen volledig voorbereid de wijde wereld in trekt. Toen we op de derde dag onze ogen openden keken we in het zwaarmoedige Waalse landschap en het eerste dat in me opkwam was - niet ver daar vandaan -  Waterloo Sunset, van The Beatles. In de ochtenduren kon je het met enige goede wil nog bestempelen als zacht voorjaarsweer maar rond de middag trok het zwerk helemaal dicht met dreigende zwarte wolken. Toen de hemel zich opende reden we in Beringen langs een kolenmijnmuseum. Dat was normaliter niet aan ons besteed geweest, maar als schuilplaats bij stortregen uiterst geschikt. We waren de enige bezoekers en we dachten aan Jefke Janssen en Pino Cerami  die coureur waren geworden om een duister bestaan als kompel te ontlopen. Toen het droog was zetten we onze tocht voort richting Tongeren. Nadat we onderweg nogmaals hadden moeten schuilen voor een hevige onweersbui, kwamen we er achter dat de daar gevestigde jeugdherberg nog wel bestond, maar dat die geheel bezet was met een gezelschap kinderen op schoolreisje. Er was ook geen camping in de buurt en een tehuis voor alleenstaande mannen was ook niet voorradig. In dat soort gelegenheden heb ik vroeger vaak overnacht, maar voor eenzame mannen is in deze welvaartstijd kennelijk geen plaats meer. Trailers for sale or rent, rooms to let fifty cents, zong Roger Miller, maar een hotel nemen of ergens een kamer huren strookte niet met onze opzet. We wilden net als vroeger op een koopje rondzwerven en slechts gebruikmaken van wat het toeval voor ons in petto had. Daar paste geen Holiday Inn of Tulip bij, maar het hotelletje dat we uiteindelijk vonden viel niet in die categorie. Het was een oud en krakkemikkig geval en de toch al lage overnachtingsprijs werd nog gehalveerd, omdat er voor de deur een ingrijpend wegenbouwproject werd uitgevoerd, waardoor de ingang alleen klauterend en klunend te bereiken was. De kamer zal twee eeuwen geleden best wel als comfortabel zijn omschreven, maar de bedden waren sindsdien nooit meer vervangen en het ouderwetse stortbad midden in de kamer was aanleiding voor diep nadenken over de zeden en gebruiken in lang vervlogen tijden. Nog maar net binnen stootte ik pijnlijk mijn hoofd en gleed ik uit over de gladde vloer. Vloekend bedacht ik echter dat als Jozef en Maria er in de kerstnacht waren terechtgekomen de bijbel vast anders zou zijn geschreven. Onze bedenkingen over het hotel verkeerden snel in het tegendeel toen de hotelier een zeer sympathieke en gastvrije man bleek te zijn én … een enthousiast fietser die niet uitgepraat raakte over de prestaties van Philippe Gilbert. Toen Dik hem vertelde dat zijn schoenplaatje kapot was en vroeg waar hij in de omgeving een nieuwe kon kopen, sloopte de man direct het plaatje van zijn eigen raceschoen af, omdat er in een straal van veertig kilometer geen winkel te vinden was waar we er een konden kopen. Emotional Rescue, jubelde Mick Jagger op het plaatje van mijn geheugen. (wordt vervolgd)

Toto volgende week!”

Jan van der Horst
 

Door Fred van Slogteren, 29 mei 2011 12:00

The Kinks

Vlgs mij was Waterloo Sunset van de Kinks. Maar alla, het gaat nergens over natuurlijk.
Ben benieuwd naar the next episode.

Geplaatst door theo, 30 mei 2011 21:35:53

Waterloo Sunset

Helemaal waar Theo. Overigens was harry Steevens helemaal idolaat van The Kinks.

Geplaatst door Jan v d Horst, 30 mei 2011 21:57:05

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web