Herinneringen bij een foto …

 

De kwaliteit van deze foto is niet best, maar ik heb hem gekozen omdat het Jan Derksen (links) laat zien, zoals ik hem me het best herinner. Als topsprinter was hij een en al souplesse. Het meest indrukwekkend waren altijd zijn laatste meters. De kont schoof dan ver naar achteren, de armen werden gestrekt, het hoofd verdween diep tussen de schouders en de rug werd een gestroomlijnde boog om maar zo min mogelijk weerstand te hebben. Als hij niet fietste maar ...

... in zijn burgerpak rondliep dan kon je je niet voorstellen dat het dezelfde man was. Dan leek hij meer iemand met een saaie kantoorbaan. Op z’n dertigste zag hij er al veel ouder uit met de dunne haartjes keurig in een scheiding, altoos netjes in het pak, gekapt en gekleed als de punctuele procuratiehouder van de Nederlandsche Handelmaatschappij. Maar Jan Derksen was een populaire sportman, die heel de wereld doortrok en – naar eigen zeggen – het mooist denkbare leven leidde van ons allemaal. Hij kon er prachtig over vertellen, met zichzelf altijd als het middelpunt. Hij had veel vaker wereldkampioen moeten zijn, want hij was een van de beste sprinters van zijn tijd en zijn voorbereiding was altijd voorbeeldig. Niets liet hij aan het toeval over om maar zo goed mogelijk aan de start te komen. Hij had echter één makke. In de dagen voor een groot sprinttoernooi was hij zijn zenuwen zelden de baas. Naarmate de datum naderde sliep hij slechter, lag hij ’s nachts te woelen en naar het plafond te staren om eindeloos de grote concurrent te kloppen. Gesloopt door de twijfel en gebrek aan slaap verloor hij dan in de serie nog wel eens van een operettesprinter van de Fiji-eilanden. De kampioen van de training werd hij genoemd, want als het nergens om ging speelde hij met zijn trainingsmaten. Hij liet ze alle hoeken van de baan zien en trok in bovengenoemde houding bijna altijd aan het langste eind. Jan had nog een bijnaam en die luidde Jantje tien procent. Hij was namelijk ook een uitstekende zakenman die voor zichzelf, maar ook vaak voor anderen, het onderste uit de kan haalde. Hij hield er voldoende aan over om zich in de jaren zestig een mooie villa te laten bouwen. Hij doopte zijn huis Ordrup, naar de wielerbaan van Kopenhagen waar hij zijn grootste successen boekte. Afgelopen zondag is hij op 92-jarige leeftijd overleden. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)
 

Door Fred van Slogteren, 24 mei 2011 10:00

Jan Derksen.

Gisteren, donderdag, was ik naar de condoleance en de afscheidsbijeenkomst naar aanleiding van het overlijden van Jan Derksen.
Het Olympic Experience direct naast de marathon poort was hiervoor beschikbaar gesteld.
De entourage van deze condoleance-gelegenheid en afscheidsbijeenkomst was van grote klasse.
Wiens idee het was, deze locatie te kiezen, weet ik niet.
Maar bij deze mijn complimenten hiervoor.
Ook de directie Olympisch Stadion zijn gecomplimenteerd voor de ingerichte ontvangst in de marathon poort.
Een vlam, een rode loper, met op de muren van de poort de Wall of Fame maakten deel uit van de entourage, terwijl stadion directeur Hans Lubberding en Hoofd evenementen in het Olympisch Stadion mevrouw Carla de Groot de mensen ontvingen.

Binnen, naast de kist met het stoffelijk overschot, waren aanwezig Jan's vrouw, zijn zoon en schoondochter en de kleinkinderen.
Ook was er een TV scherm beschikbaar met beelden van wedstrijden van Jan en beelden uit de periode dat hij bondscoach was.
Het was druk!
Ik kan proberen de namen te noemen.
Maar misschien kan ik beter de vraag stellen: "Wie was er niet"?
En juist de locatie, het rennerskwartier van weleer, naast het wat wij vroeger schijnbaar oneerbiedig "het hok van Engelmoer" noemden, deze locatie was perfect gekozen.
Herman Engelmoer, oud renner en sinds jaar en dag in dienst van het Olympisch Stadion als beheerder van de wielerbaan en het voetbalveld.
In het "hok van Engelmoer" speelde alles wat besproken diende te worden zich af.
Ik zelf herinner mij, door de KNWU aangesteld als arbiter demi fond, de vóórbespreking die ik had met de gangmakers.
Bertus de Graaf, Frits Wiersma, Joop Stakenburg, Bruno Walrave, Noppie Koch, enz..

Hoe vaak Jan Derksen, Jan had in de catacomben zijn eigen cabine, hoevaak Jan daar vertoefd heeft weet ik niet maar dat moet in de duizenden dagen lopen.
Tijdens de training met zijn gedachten bij de toe te passen taktieken als hij toeleefde naar de grote sprint-toernooien.
Maar ook en vooral de keren dat hij vanuit zijn cabine, het "hok van Engelmoer" passeeerde op weg naar de baan in bloednerveuse toestand over het resultaat van op handen zijnde sprints.
Maar ook de keren terug. Vanaf de baan naar de cabine. Teleurgesteld over het verliezen van een sprint, of in hoera-stemming na bijvoorbeeld het behalen van een titel.
Emoties van Jan die hij ervaarde in de diverse omstandigheden op dat stukje van het inmmense Olympisch Stadion.
En juist op dié plek, op die plek die ik in deze context historische grond noem, juist op dié plek was gisteren een mogelijkheid tot condoleren en het nemen van afscheid ingericht.
Een fantastiche idee om dat daar te doen en misschien wel de daarvoor enige terechte en aangewezen plek in de wereld.

Nogmaals, voor degenen die dit mogelijk hebben gemaakt en de inzet van Jan junior mijn complimenten.
Zaterdag vindt de crematieplechtigheid plaats.
Dat is het laatste moment om afscheid te nemen van een groot en waardig kampioen.

Met waardering en respect,
Henk Bruijntjes.

Geplaatst door Henk Bruijntjes., 27 mei 2011 12:05:56

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web