Het balhoofdplaatje van Otto …

 

Een schoonheidsprijs verdient dit logo allerminst. Het doet meer denken aan boterletters van SinterklaasJe, dan aan Sjefke Janssen. Waarschijnlijk is het de drukker van deze transfers geweest die al fröbelend aan de gang is gegaan toen hem dat werd gevraagd. Iedereen in Limburg en ook daarbuiten wist wie Sjefke Janssen was toen die na een wielercarrière van elf jaar als beroepswielrenner in zijn woonplaats Elsloo een rijwielzaak begon. Bovendien is de naam te mooi en te Limburgs om die te verstoppen achter de nietszeggende initialen SJ. Waarschijnlijk is er over geklaagd en is er nog een …

… tweede transfer ontworpen met de naam voluit die op de zadelbuis werd geplakt. Ook dat is geen echt symbool van de oud-mijnwerker die wielrenner werd, want er staat een Italiaans vlaggetje bij en een colnago-achtig klaverblaadje. De fiets is echter niet Italiaans en zeker niet van Colnago-kwaliteit. Als renner had Sjefke de reputatie van een doorzetter. Alleen ziekte of ander lichamelijk ongemak kon hem doen afstappen. Hij was twee maal kampioen van Nederland bij de profs op de weg. Dat was in 1947 en 1949 en beide keren behaalde hij die titel in zijn achtertuin. Hij was in die jaren ook vaste keus in de Nederlandse Tourploeg en in 1947, 1948, 1950 en 1953 stond hij aan de start. Behoudens dat laatste jaar was het in de eerste drie droevig gesteld met de Nederlandse deelname. Met slecht materiaal en geen verzorging was de motivatie ver te zoeken en de trein naar huis een soort fata morgana waar maar moeilijk weerstand aan te bieden was. Zijn reputatie indachtig reed Sjef de Tour van 1947 als enige Nederlander uit en ook het jaar daarna was hij met de Rotterdammer Wim de Ruyter de enige. In 1949 viel hij door ziekte uit en in 1953 na een botsing met een slordig geparkeerde motorfiets. Na zijn carrière werd hij een succesvol ploegleider van de Locomotief-ploeg die grote successen behaalde in de Tour de l’Avenir met onder andere zijn naamgenoot Jan Janssen. Hij was al jaren niet meer verantwoordelijk voor dfe zaak, want daar zwaait een volgende generatie de scepter. Zijn oudste zoon heet ook Sjef en die is landelijk bekend als de bondscoach van de Nederlandse dressuurruiters en Anky van Grunsven, de ster van dat gezelschap, is  zijn levensgezellin. Zoon Hay had jarenlang de naam renners goed op de fiets te kunnen zetten met een ideale ‘zit’. Samen met een orthopeed en een fysiotherapeut ontwikkelde hij meetprogramma’s voor fietsframes op de computer. Hij bouwde ook racekaders, maar daar is tegenwoordig nog maar weinig vraag naar. Daarom is Rijwielspeciaalzaak Sjefke Janssen overgeschakeld op Bikefitting, pasfietsen en meetgereedschap voor merkendealers van racefietsen. Deze systemen zijn wereldwijd in gebruik bij meer dan 1700 racespeciaalzaken en sportartsen. In het meetsysteem zijn de maatgegevens van een half miljoen wielrenners en toerfietsers opgeslagen. Iedere nieuwe klant betekent theoretisch een verdere verfijning van het meetsysteem. Het spreekt vanzelf dat de commerciële interesse vooral bij de toerfietsers ligt, omdat die markt vele malen groter is dan die van de wielrenners. Dit stukje op de eerste werkdag van het jaar is eenhuldeblijk aan Sjefke Janssen, die in december op 95-jarige leeftijd is overleden.

Tot volgende week!

Otto Beaujon


 

Door Fred van Slogteren, 2 januari 2015 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web