Het was me het weekje wel!


Overal in Europa werd in de afgelopen dagen gekoerst en conditioneel worden de messen geslepen voor Parijs-Nice en de Tirreno Adriatico, twee prestigieuze etappekoersen die iedere renner van naam wel op zijn erelijst wil hebben. Tussen de grote ploegen en de UCI worden eveneens messen geslepen inzake het oortjesverbod dat de wereldwielerbond zo graag wil doordrukken. Op een dictatoriale manier, hoewel ze deze week een gesprek zijn aangegaan met een drietal teammanagers om in overleg tot een akkoord te komen. Het viel tegen, naar ik heb begrepen, want Pat McQuaid cs. (foto) was niet bereid een stap in de richting van de ploegen te zetten om tot een vergelijk te komen. Nou kan ik me daar ook niets bij voorstellen, want je rijdt met oortjes of je rijdt niet met oortjes, want je kan nu eenmaal niet ...

... een beetje met oortjes rijden. Dus gaat het om de argumenten voor en tegen. Hét argument voor afschaffing is het feit dat de koers aantrekkelijker wordt en de macht van de ploegleiders wordt ingeperkt. De in het koersverloop ingrijpende machtsgreep van Cancellara in die droevige Ardennenetappe in de Tour van vorig jaar zou dan bijvoorbeeld niet hebben plaatsgehad. Er is veel voor het afschaffen van oortjes te zeggen, maar het argument van de ploegen is eveneens ijzersterk. De veiligheid van de renners is in het geding. Een van de felste tegenstanders van afschaffing is Rabobank en Harold Knebel refereert daarbij graag aan de Ronde van Italië 2009 toen Raborenner Pedro Horrillo een ravijn in reed. Niemand had het gezien en dankzij het oortje kon hij worden opgespoord en gered. Het geval Horrillo staat niet op zich zelf, want meerdere renners is in het verleden hetzelfde overkomen. Denk aan de duik van Wim van Est. Zeventig meter viel hij diep, maar helaas voor IJzeren Willem was het getik van zijn horloge zeventig meter hoger niet te horen en dankte hij zijn leven aan het feit dat op het moment dat hij met zijn Pontiac over het randje vloog zijn collega Roger Decock net de bocht uitkwam en hem in de diepte zag verdwijnen. Het was dat de Belg een sociale vent was die de moeite nam om af te stappen, anders was Van Est pas bij de finish gemist, want er waren in die tijd nog geen helikopters en camera’s in de koers. Nu wel en een renner in een kleurig shirt zie je vanuit een heli makkelijk liggen, maar wat als hij in een spelonk is gestuiterd? Dan is het gedaan met de coureur, tenzij er nog contact is via het oortje. Wie het weet mag het zeggen, maar de oortjes zijn er en het tegenhouden van de ontwikkelingen van de techniek, staat gelijk aan het vechten tegen windmolens. De ploegen hebben acties aangekondigd en zonder coureurs geen koers, terwijl andersom anarchie dreigt want regels moeten er zijn. Don Quichot was iemand die goede bedoelingen omzette in dwaze daden en Pat McQuaid lijkt helaas met een soortgelijke strijd bezig. (Foto: © Cor Vos)

DOE OP 26 JUNI MEE AAN DE S.P.A.A.K. CYCLING CLASSIC! (klik hier)

Door Fred van Slogteren, 6 maart 2011 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web