Uit de ordners van Jan

“Zes keer was een landgenoot in het verleden op 20 juli succesvol. De eerste keer in 1955. De toen 22-jarige Amsterdammer Daan de Groot debuteerde dat jaar in de Tour. Hij werd als een groot talent beschouwd, maar het is er niet helemaal uitgekomen. Hij was het grote kind dat maar niet volwassen wilde worden. Enkele uitschieters op zijn palmares herinneren echter aan zijn grote mogelijkheden. Het meest aansprekend is zijn monstersolo in de dertiende etappe van Millau naar Albi in de Tour van 1955, vandaag precies 51 jaar geleden. Met een voorsprong van 21 minuten kwam hij veel te vroeg – Jan Cottaar had nog lang geen verbinding met Hilversum – in Albi aan. In allerijl werd de verbinding tot stand gebracht en Cottaar maakte – naar eigen zeggen - de moeilijkste reportage uit zijn carrière, want nadat hij het verloop van de etappe had geschetst en de winnaar had geïnterviewd moest hij iets van een kwartier vol praten over een etappe waarin behoudens de solo van De Groot niets gebeurd was.
Het duurde lang voor er op 20 juli wederom Nederlands ...

... succes was. In 1979 om precies te zijn. Toen won Gerrie Knetemann de tweeëntwintigste etappe van Dijon naar Auxerre. Hij was kwaad die dag. Hij had de twintigste rit al gewonnen, maar was gediskwalificeerd omdat hij zich op een auto had afgeduwd. Dat hij dit deed om niet door diezelfde auto overhoop te worden gereden werd door de jury niet ontvankelijk verklaard. De dag daarna wilde hij wraak nemen in de tijdrit. Hij ging tot het uiterste, maar Hinault en Zoetemelk waren net even beter. Daarom ging hij op weg naar Auxerre wederom op zoek naar succes. Hij kreeg de Italiaan Battaglin mee en de in de regenboogtrui rijdende Kneet versloeg de Italiaan zoals hij wilde.
In 1982 won Peter Winnen de zeventiende etappe van Bourg d'Oissans naar Morzine met de finish op de Joux Plane, de berg waar vandaag ook weer de aankomst is en waar we wellicht weer net zo’n verrassing als gisteren en eergisteren zullen beleven. In 1982 was er ook een verrassing. Een aangename voor Nederland. De Joux Plane is een zeer lastige steenpuist. Gehaat en gevreesd. Tegen die steile wand duelleerden toen twee jonge Nederlanders om de zege. Peter Winnen en Johan van der Velde (foto Cor Vos). Een strijd op leven en dood. Peter in het blauwe shirt van Capri Sonne en Johan in de Nederlandse kampioenstrui. Kilometers lang, haarspeld na haarspeld gaven ze elkaar niets toe tot de rossige Limburger van zijn kompaan vandaan wiekte en solo op de top kwam.
In 1988 was er weer eens zo’n etappe in twee delen. Een ochtendrit en een middagrit, zeg maar. Dat leverde op 20 juli een dubbel Nederlands succes op. Adrie van der Poel won het eerste deel van die zestiende etappe, een rit in lijn over slechts 38 kilometer van Tarbes naar Pau. Van die afstand zullen de renners niet kapot zijn geweest en daarom werd er in de middagrit hard gereden en het werd een massasprint in Bordeaux. En in die tijd was in een massasprint Jean-Paul van Poppel altijd één van de voornaamste kandidaten. Zo ook hier.
De laatste Nederlander die op 20 juli de beste was, was de renner die aan het eind van dit seizoen terugkeert bij Rabobank. Leon van Bon won in 1998 de negende etappe van Montauban naar Pau (foto Cor Vos). Die overwinning heeft destijds weinig aandacht gekregen, want we zaten toen midden in de Tour de dôpage met zware consequenties voor de ploegen van Festina en TVM. Daarom is het jammer dat de sportieve prestaties daardoor nauwelijks aandacht hebben gekregen, zoals de prachtige duels tussen Pantani en Ullrich en de ritwinst van Van Bon. Maar misschien mag Leon het volgend jaar nog eens overdoen.
Eén jarige vandaag en dat is de Spanjaard Federico Echave (1960), die in 1987 winnaar was van de etappe naar l'Alpe d'Huez.
Eddy Merckx behaalde op 20 juli één zege. Dat was in 1974 en de etappe eindigde in Orleans. In vrijwel alle statistieken over de Tour de France staat vermeld dat Eddy de meeste ritzeges op zijn naam heeft staan. Dat is ook zo, maar het zijn er geen 35 maar 34. Dat komt omdat de achttiende etappe van de Tour van 1977, verreden op 20 juli, wordt meegeteld. In die etappe eindigde Eddy als derde, maar de nummers één en twee werden later gedeklasseerd vanwege aangetoond dopinggebruik. De etappezege werd echter niet aan Merckx toegewezen en zo is zijn totaal aantal etappezeges officieel 34. Nog ruimschoots voldoende om voor de eeuwigheid recordhouder te blijven, lijkt me.

Tot morgen!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 20 juli 2006 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web