Weer met twee benen op de grond

Het mooie van sport is de onvoorspelbaarheid. De geluiden waren tot vanmiddag heel optimistisch. Boogerd wint op l’Alpe d’Huez, Menchov het geel en Rasmussen de bolletjestrui. En als het een beetje meezit dan pakt de vader van Marco Freire in de laatste dagen nog het groen van McEwen af. Maar we staan gelukkig weer met twee benen op de grond. Michael werd op ruim vier minuten gereden, Menchov had zijn laatste grammetjes energie nodig om de schade tot een minuut beperkt te houden en De la Fuente nam in het bergklassement nog meer afstand van Rasmussen. Dat komt allemaal omdat Rabobank voor slechts één objectief heeft gekozen. Denis Menchov in het laatste geel in Parijs. Dat legt de ambities van Boogerd en Rasmussen aan banden. Knechten moeten ze en dat is volstrekt normaal. Menchov is nog steeds niet kansloos. Hij had een mindere dag en misschien vlindert hij morgen wel over de Galibier. Wie zal het zeggen? Misschien is het wishfull thinking, ingegeven door het gedrag van Landis. Hij pakt geen verantwoordelijkheid en laat anderen het werk doen. Het grote lichtpunt van vandaag vond ik het optreden van Frank Schleck, het talent uit het groothertogdom Luxemburg. Dat kleine landje was ooit een grote wielernatie dat twee keer zoveel Touroverwinningen behaalde als Nederland. François Faber, Nicolas Frantz en Charly Gaul zullen vanuit de wielerhemel met genoegen naar het optreden van de zoon van Johnny Schleck hebben gekeken. En Michael Boogerd heeft zeker niet gefaald. Die jongen heeft groots gepresteerd, maar hij is wel gewoon Boogie die vorige week toevallig een superdag had. Zo’n dag waarvan Jan Janssen mij eens vertelde dat hij die in zijn hele carrière maar twee keer is tegengekomen. Het is alleen jammer dat mensen daar altijd conclusies aan verbinden.

Foto: Philip van der Ploeg

Door Fred van Slogteren, 18 juli 2006 20:23

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web