De Kus!

 

In verband met het overlijden van Peter Post staan in de komende week alle bijdragen van mij en de medewerkers in het teken van de man die veertig jaar lang een zwaar stempel drukte op het Nederlandse cyclisme. Hoewel hij nergens de bedenker van is geweest, heeft hij de bestaande wielerwetten waar hij dat kon veranderd door alleen maar na te denken over hoe iets beter kan. Toen hij in 1956 beroepsrenner werd was het profwereldje een onderontwikkeld gebied met wetten van de straat. Toen hij na enkele jaren Peter de Grote was geworden, een man met gezag die ...

... baandirecteuren, andere renners en ploegbazen op hun verantwoordelijkheid durfde te wijzen, ging hij onrechtvaardigheid te lijf. Onder andere door voor zich zelf, maar ook voor andere renners, te zorgen dat er correct betaald werd. Zo werd mij eens het verhaal verteld van een criterium in Frankrijk, ergens in de jaren zestig. Met tal van vedetten aan de start werd een mooie show opgevoerd voor een duizendkoppig publiek. Na afloop was iedereen snel verdwenen en ook de man van het plaatselijk organisatiecomité die de renners moest uitbetalen was in geen velden of wegen te bekennen. De andere renners morden, maar maakten er verder geen werk van. Post wel. Hij trok naar het gemeentehuis en vroeg de burgemeester te spreken. Die zag de bui al hangen en liet zich niet zien. Post posteerde zich met zijn knecht Huub Zilverberg zodanig in de hal van het gemeentehuis dat niemand ongezien kon vertrekken. Toen de burgemeester uiteindelijk tevoorschijn kwam, werd hij dwingend door Post bij zijn stropdasje gegrepen en ernstig toegesproken. Hoewel hij nauwelijks Frans sprak, kende hij de woorden monnaie en balles maar al te goed en of de burgemeester maar even wilde zorgen dat er betaald werd. Desnoods uit de gemeentekas, anders zou er nooit meer een renner van naam in het dorp komen fietsen. De burgemeester koos eieren voor zijn geld en betaalde het bedrag dat de renners met elkaar toekwam. Daags erna bij het volgende criterium rekende Post met zijn collega’s af. Een verhaal dat je nooit hoort, maar meerdere keren is gebeurd. Peter Post was een onconventionele man, ook in het kussen. Waar de meeste renners slechts de wang van de miss beroeren of in de lucht smakken (mwao, mwao), daar keek Peter de dame eerst goed aan, stelde vast dat het op z’n Amsterdams een lekker wijf was en dan ging het van fel op de bek. Gelijk had-ie. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Steun onze actie!

WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?
 

Door Fred van Slogteren, 15 januari 2011 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web