Uit de ordners van Jan …


“Aanstaande donderdag wordt in Ahoy’ het startsein gegeven voor de 29ste Zesdaagse van Rotterdam. De vooruitzichten zijn goed want de organisatie meldt in haar nieuwsbrief: ‘in de maand waarin Ahoy’ Rotterdam veertig jaar bestaat, heropent het sportpaleis officieel haar deuren. Na een rigoureuze verbouwing heeft het een volledig nieuwe entourage gekregen, met o.a. nieuwe tribunes, nieuwe sfeerverlichting, een vernieuwd klimaatbeheersingssysteem, een nieuw en verhoogd dak en omlopen met meer en ruimere horecapunten. De Rabobank Zesdaagse van Rotterdam is in 2011 het …

… eerste evenement dat in het compleet vernieuwd onderkomen plaatsvindt.’

Het is al weer zes jaar geleden dat Leontien van Moorsel in Rotterdam haar fiets definitief figuurlijk aan de wilgen hing door hem letterlijk tot in de nok van het sportpaleis te laten hijsen. Het was een onvergetelijke avond op zaterdag 8 januari 2005. Op de cover van de Zesdaagse dagkrant kwam de hele loopbaan van Leontien in foto’s nog eens voorbij. Haar laatste meters als renster had ze zonder al te grote emoties doorstaan. Maar toen, eenmaal tot stilstand gekomen, René Froger de eerste tonen zong van This is the moment en haar fiets richting het dak werd gehezen, kreeg ze het toch even te kwaad. ‘Daar gaat m’n fietsie’, snikte ze. ‘Het is voorbij maar het is goed zo. Ik vond het machtig mooi!’ Ze was absoluut niet de enige die het niet droog hield. De zakdoekjes kwamen uit tassen en broekzakken en iedereen verwerkte het afscheid in de tot de nok toe gevulde sporttempel op zijn eigen wijze. Het afscheid van een renster die meer dan wie ook bewondering oogstte liet niemand onberoerd. Vanwege haar oneindige reeks successen maar vooral vanwege de wijze waarop ze deze behaalde.

Als de zeer Brabantse Joekel van Boekel was ze in het begin van de jaren negentig de beste op WK’s en won ze twee maal de Tour Féminin. Na een onderbreking van enkele jaren waarin ze afrekende met anorexia, keerde ze als een zelfbewuste Rotterdamse vedette in 1998 terug op het hoogste podium. In die laatste jaren behaalde ze als wielrenster haar meest indrukwekkende successen, zoals het werelduurrecord in Mexico en vier gouden, een zilveren en een bronzen plak bij de Spelen van Sydney en Athene. Haar hele – schier oneindige – erelijst rolde die avond over de beeldschermen van Ahoy’.

Iedereen was er op het feestje waarvan zij het stralend middelpunt was. Temidden van haar familie en schoonfamilie nam ze gekleed in een zwarte avondjurk als een filmsterachtige vedette afscheid van haar trouwste fans, vrienden en sponsors. Om zich daarna razendsnel om te kleden voor haar laatste wedstrijdje waarin ze met Erik Dekker een koppelkoersje reed tegen Michael Boogerd gekoppeld aan haar ploegmaat en vriendin Anouska van der Zee. Natuurlijk waren er ook de nodige toespraken, zoals van de Rotterdamse burgervader Ivo Opstelten (je bent een fantastische ambassadrice van Rotterdam Topsport geweest), NOC-NSF-voorzitter Erica Terpstra (een inspiratiebron voor velen) en KNWU-voorzitter Joop Atsma (de beste wielrenster aller tijden).

Omdat ze in de loop der jaren zo’n beetje alle lintjes en ereburgerschappen al had gekregen, restte slechts de onderscheiding van de wielerbond die ze nog niet had. De KNWU benoemde haar tot lid van verdienste. In haar dankwoord refereerde ze nog eens aan de dagen van succes én ellende en bedankte iedereen die aan haar glanzende carrière had bijgedragen. De grootste pluimen deelde ze echter uit aan haar ouders en schoonouders. Met Ans Zijlaard bezocht ze in de donkere dagen van haar leven menig kuuroord om weer fysiek gezond te worden en weer wielrenster te worden. Haar laatste woorden waren voor het publiek: ‘Ik hoop dat u net zo van mij genoten heeft als ik van u.’ Ja hoor Leontien, dat hebben we!

Tot volgende week!”

Jan Houterman

Steun onze actie!

WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?



 

Door Fred van Slogteren, 3 januari 2011 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web