Geen verrassingen bij WK tijdrijden

De tijdrittitels in het verre Geelong in Australië zijn vergeven en de drie namen zijn geen verrassing. Fabian Cancellara was natuurlijk topfavoriet bij de profs en de Zwitser stelde niet teleur. Hij mikt nu op de dubbel en daarmee zou hij een record neerzetten dat alleen voor de allergrootsten zal zijn weggelegd. Ook de nummers twee en drie zijn geen verrassing, want David Millar en Tony Martin horen in die discipline tot de beste tijdrijders van de wereld. Jos van Emden stelde teleur, maar de zesde plaats van good old Koos verdient alle lof.
Bij de vrouwen was de titel van Emma Pooley natuurlijk ook geen verrassing hoewel het de eerste wereldtitel is van dat kleine vrouwtje uit Groot Brittannië. Ze hoort in ...

... het tijdrijden echter al jaren tot de besten en gisteren was alle eer voor haar. Regina Bruins kon geen potten breken, maar ook hier was er weer een oudje dat verraste. Jeannie Longo, 52 jaar oud, en dan nog een fraaie vijfde plaats. Vrij beschamend voor alles wat achter haar eindigde, lijkt me.
De titel van Taylor Phinney bij de espoirs kunnen we evenmin een verrassing noemen. Dit Amerikaanse wonderkind, geconcipieerd door het wielerechtpaar Conny Carpenter en Davis Phinney, geldt als de nieuwe Eddy Merckx die volgens de kenners over enkele jaren de macht in de internationale wielrennerij gaat overnemen door alles meermalen te gaan winnen zoals de Kannibaal dat veertig jaar geleden deed.
Voor we in euforie ontsteken is het wellicht goed te bedenken dat de wielergeschiedenis een uitgebreid dossier kent vol met namen van nieuwe Coppi’s, Anquetil’s, Merckxen en Hinaults. Persoonlijk herinner ik me in dit opzicht Ercole Baldini, die als amateur prestaties leverde die je niet voor mogelijk hield. Hij is echter bij lange na niet de nieuwe Coppi geworden, waar Italië aan het eind van de jaren vijftig zo naar snakte. Hij won als prof weliswaar een keer de Giro d’Italia, het wereldkampioenschap op de weg en hij was een tijdje werelduurrecordhouder, maar daarna deemsterde hij snel weg in de vergetelheid. Het valt ook niet mee om te concurreren met een held uit het verleden en ik herinner me nog een uitspraak van Michael Boogerd: “Ik dacht dat ik wel een aardige wielrenner was, maar bij iedere koers die ik reed zag ik op de erelijst wel ergens de naam Zoetemelk staan. Om gek van te worden. Wat is die man groot geweest!”
(Foto: © Cor Vos)

Steun onze actie!

WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?

Door Fred van Slogteren, 30 september 2010 11:53

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web