ad ad ad ad
Deel 3 is uit

De bekentenis …

“Naar aanleiding van mijn stukje van vorige week, kreeg ik enkele reacties die er op neerkwamen dat renners wel over doping praten, maar alleen als het om andere renners gaat. ‘Jij hebt toch ook een smetje achter je naam, Jan?’, kreeg ik te horen. Dat is waar en hoewel al 44 jaar geleden zijn er altijd mensen die zich dat nog herinneren. Daarom nu maar eens schoon schip gemaakt en hierbij mijn bekentenis met twee vingers in de lucht. Ik heb nooit doping gebruikt, maar ik heb in dat verband het wel eens op een akkoordje gegooid met de KNWU en daar heb ik nu nog spijt van. Het zat zo. Na het door mij behaalde Nederlandse kampioenschap bij de amateurs in 1966, moest ik met enkele andere renners naar de dopingcontrole in een speciaal daarvoor ingerichte tent onder toezicht van Dr. Baert. Wat mij betreft verliep het ritueel vlotjes en dat gold ook voor de anderen, met uitzondering van twee renners die er - ook na het drinken van liters water – niet in slaagden een plasje te produceren. Ze hadden wel aandrang, maar ze kregen er geen druppel uit omdat de ...

... dokter stond te kijken, was hun verweer. De arts toonde begrip en besloot de heren – tegen de regels overigens - de gewenste privacy te verschaffen door zich even te verwijderen. Al na enkele minuten hadden de twee het flesje vol, waarna de dokter de zaak volgens de regels kon afronden. Maanden later zat ik met de Nederlandse selectie in een trainingskamp voor het WK toen een daar aanwezige journalist me vroeg of het waar was dat ik na het Nederlands kampioenschap positief was bevonden? Omdat ik me van geen kwaad bewust was, verzekerde ik de man dat dat niet waar kon zijn omdat ik nog nooit doping had gebruikt en ook nooit had vernomen dat er iets mis zou zijn met de door mij afgeleverde plas. Ik vertelde het verhaal later aan de andere renners van de selectie en aan het voltallige bondsbestuur met wie we aan tafel zaten. Er werd smakelijk om gelachen en het werd afgedaan met: ‘Ach die journalisten, die roepen maar wat.’ De volgende morgen nam mr. Van Ballegoijen de Jong (foto), destijds de voorzitter van de sportcommissie van de KNWU, mij apart om te vragen of ik wel goed geslapen had. Op mijn verbaasde ‘hoezo’, zei hij dat het vermoeden van de journalist op waarheid berustte en dat hij dat al enige tijd wist. Ik reageerde fel en oprecht omdat ik me nooit met doping had ingelaten en ook niet van plan was dat ooit te doen. Of de voorzitter mij geloofde, weet ik niet, maar er werd besloten de zaak te laten rusten tot na het wereldkampioenschap. Kort na terugkeer in Nederland werd ik op het bondsbureau ter verantwoording geroepen. Voor de zekerheid had ik op eigen kosten een contra-expertise laten uitvoeren en mijn sponsor Caballero had voor mij een advocaat geregeld. Die had de stukken bestudeerd en kennis genomen van de dubieuze handelingen van de twee renners die door de niets vermoedende dokter even alleen waren gelaten. De advocaat stelde dat er ernstige procedurefouten waren gemaakt en dat er daarom van strafvervolging geen sprake kon zijn en de in het nauw gedreven KNWU-officials konden niet anders dan voorstellen de zaak dan maar in de doofpot te stoppen. Om gezichtsverlies te voorkomen vroegen ze aan mij of ik akkoord wilde gaan met een schorsing van twee maanden in de winter als er toch niet gekoerst werd. Ik voelde daar niet zo veel voor, want ik was tenslotte onschuldig, maar op aandringen van mijn raadsman ben ik er toch mee akkoord gegaan. Zo mocht ik twee wintermaanden lang nergens koersen. Niet erg natuurlijk, tot ik werd uitgenodigd voor de Zesdaagse van Amsterdam. Bang als de KNWU was dat het schandaal alsnog naar buiten zou komen, werd er iets geregeld zodat ik toch kon meedoen. Ook de kampioensmedaille met inscriptie werd mij niet onthouden en die bungelt sindsdien aan een kettinkje om mijn hals. Jaren later heeft één van die twee renners mij opgebiecht de boel te hebben geflest. Ik kan er nog kwaad om worden.

Tot volgende week!”

Jan van der Horst

Foto: archief T&T Tekst & Traffic

Steun onze actie!

WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?

Door Fred van Slogteren, 29 augustus 2010 12:00

De bedrieger van 44 jaar geleden

Beste Jan,

Met belangstelling jouw ‘bekentenis’ gelezen. We praten over ruim veertig geleden en in die tijd bestond er nog geen Epo. Kortom, het gebruikte middel is waarschijnlijk een ordinair amfetamineachtig preparaat waarvan het prestatieverhogende effect te verwaarlozen is. Maar wielrenners, toen nog meer dan nu, zijn in hun zoektocht naar prestatie vaak zo stom als het achterend van een varken. Bovendien barstte het toen van de zogenaamde soigneurs die volgens de huidige maatstaven niet meer waren dan ‘kruidenvrouwtjes’ die maar aan rommelden, soms met levensgevaarlijke middelen. Amfetamine mag dan prestatieverhogende onzin zijn, als verslavend middel met een hoog ontremmend effect blijft het gevaarlijk en dus onwenselijk. Terecht dat het op de lijst der verboden middelen staat.

Jij kunt je zoveel jaar na dato nog kwaad maken op die collega wielrenner, die simpele ziel of gewoon klootzak net wat je te binnen schiet, die er voor zorgde dat jij al dat gedoe op je nek kreeg. Natuurlijk mag en moet je je ook kwaad maken op die arts die zo naïef was als de pest en feitelijk ongeschikt voor zijn taak. De bestuurders van toen verdienen eveneens een oorvijg. Eigenlijk ook ongeschikt, want ze bleken liever te marchanderen dan de waarheid boven tafel brengen. Een probleem dat heel lang de wielersport ernstig schade heeft berokkend en nog steeds niet definitief is uitgeroeid.
Maar nu jij Jan: Die dokter is met naam bekend, de bestuurders evenzo. Maar wie is die collega wielrenner die jou erin luisde? Waarom zoveel compassie voor deze persoon, zelfs 44 jaar later nog.
Even een vergelijking: Veertig jaar geleden stak iemand jouw autobanden door, sloeg je vriendin een tand door de lip en iedereen keek de andere kant op. Pas jaren later bekent een bekende van jou (natuurlijk was hij bezopen anders liet hij wel uit zijn hoofd) dat hij toen een slechte nacht had en het nodig vond om je banden te vernielen incluis je vriendin. Ik kan me voorstellen dat je daar nu nog woest over zou zijn. En terecht. De vraag is interessant of jij je in dit geval net zo vergevingsgezind zou opstellen als je nu doet met die prettige fietscollega van toen.
Valt het onder de noemer ‘klikken’ wanneer je gewoon zijn naam noemt? Of hoort het bij de verantwoordelijkheid van iedere volwassene die de wielersport een warm hart toedraagt om bedriegers geen kans te geven? Idee. Bel hem op, verwijs naar je verhaal en geef hem een paar dagen de kans zichzelf te melden als reactie op je schrijven. Anders wil ik graag zijn naam van jou horen of lezen.

Veel wijsheid toegewenst

Joep Scholten.

Geplaatst door joep scholten, 30 augustus 2010 11:04:05

Joep Scholten

Beste Joep,

Dank voor je uitvoerige reactie. Ik ga echter niet aan je verzoek voldoen. Van de twee niet bij naam genoemde renners is er inmiddels een overleden en met de ander heb ik het uitgepraat, dus is het zand erover. Daar kan ik 44 jaar na dato niet op terugkomen. Ook de toenmalige bestuurders van de KNWU neem ik niets kwalijk. De dopingcontroles waren toen iets nieuws en eigenlijk wisten deze goedwillende mensen ook niet zo goed hoe ze er mee om moesten gaan. Datzelfde geldt voor dokter Baert. Het was allemaal nieuw en onwennig en er bestond toen ook nog zoiets als vertrouwen in de mensen. Wat mijzelf betreft, denk ik er met gemengde gevoelens aan terug. Het heeft me destijds heel veel gedaan en het liefst had ik toen de barricaden bestormd. Maar mijn raadsman, mijn sponsor en mijn ploegleider Gé Peters hebben me het toen afgeraden. Het zou de naam van Caballero in diskrediet hebben kunnen brengen en dat wilde ik toen niet en eigenlijk nog steeds niet. Ik heb als wielrenner een fantastische tijd gehad en dat is voor mij het belangrijkste. Alle mensen uit mijn omgeving WETEN hoe het zat en nu weten alle bezoekers van de slogblog het ook. Daar wil het graag bij laten.

Groeten, Jan van der Horst

Geplaatst door Jan v d Horst, 30 augustus 2010 14:14:28

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web