Hoe kijkt Peter Winnen terug op de Tour van 1982?

“Het kwam traag op gang. Niet alleen de Tour, maar ook onze ploeg, ikzelf niet uitgezonderd. Capri Sonne was een goede ploeg, qua organisatie zeker zo goed als Raleigh. Maar Walter Godefroot was een andere man dan Peter Post. Minder zakelijk en hij zat er niet zo bovenop. In die Tour waren we sterk met Jostein Wilmann, Gregor Braun, Theo de Rooij en Rudy Pevenage. Omdat ik het jaar ervoor vijfde was geworden en de etappe op l’Alpe d’Huez had gewonnen was ik kopman. Ik verloor echter nogal wat tijd in de ploegentijdrit en pas in de laatste week kwam ik beetje naar voren in het klassement. Toen kwam die 17e rit met vier cols met de Joux Plane als uitsmijter. Die lag me wel, want ik had die al twee keer eerder beklommen. Op de Col de la Colombière ben ik ontsnapt met Bernaudeau. Waarom ik dat deed is me een raadsel, want ik zat steendood. Ik had er dan ook niet veel fiducie in. Later kwamen Kuiper, Alban en Van der Velde er nog bij en haalden we Lejarreta in, die eerder aan de haal was gegaan. Kuiper en Lejarreta moesten er al snel af en bij het begin van de ...

... Joux Plane losten ook Alban en Bernaudeau. En toen was ik alleen met Johan. Ik had er niets voor hoeven doen en Johan ook niet en we hielden elkaar in evenwicht omdat we in hetzelfde ritme naar boven gingen. Maar plotseling was-ie er niet meer. Ik had niet versneld of zo, maar hij kon niet meer volgen. Toen zat ik alleen. Het was een lange etappe en het was ontzaglijk heet. Ik was niet meer vooruit te branden, maar toch ga je dan bijna automatisch verder. Achter me werd er niet meer gereden, hoorde ik van Godefroot, dus het enige wat me nog kon gebeuren was dat Johan zou terugkomen in de afdaling. Hij daalde beter dan ik, maar ik reed geweldig naar beneden. Omdat je zo kapot zit, neem je meer risico’s. Het was een heel vreemde ervaring. Je krijgt een heel beperkte focus en de wereld om je heen valt weg. Als in een roes suis je naar beneden en je geniet er bijna van. Als vanzelf gaat het, je bent alleen in een vrije val, verlost van de pijn, vermoeidheid speelt geen rol meer, maar je ziet wel haarscherp elk steentje op de weg en elk gevaarlijk stukje. Met een schok kwam ik weer tot mezelf toen ik bijna een bocht miste, maar als door een wonder bleef ik overeind. Gelijk had ik die roes weer te pakken en een gevoel van grote zekerheid. Maradona zou het de hand van God noemen die het commando overneemt en je met alle risico’n van dien veilig naar beneden loodst. Daar in de straten van Morzine was ik gelijk weer mezelf, want er moest nog een rondje gereden worden met een hellinkje erin. Daar had ik niet op gerekend en prompt kreeg ik kramp in mijn poten. Ik werd ineens bang dat Johan ging terugkomen en dat stuwde me voort hoewel ik voor mijn gevoel niet meer vooruit kwam. Later hoorde ik dat Johan ook bijna een bocht had gemist en toen veel voorzichtiger is gaan rijden. De huldiging voelde als een warme douche, maar door de vermoeidheid kun je er niet echt van genieten. Ik stond gelijk derde in het klassement, maar die plek ben ik weer kwijtgeraakt na de tijdrit in Saint-Priest. Johan reed die dag geweldig en verdreef me van de derde plaats. Een jaar later ben ik wel derde geworden en het is best wel een ervaring om in Parijs op het erepodium te staan. Na drie vette jaren zijn er drie magere gekomen. In de Ronde van Zwitserland van 1984 ben ik in een ravijntje gekukeld en mijn rug geblesseerd. Met rust was dat wel weer goed gekomen, maar ik ben veel te snel weer gaan fietsen omdat ik de Tour niet wilde missen. Als ik rust had genomen om het goed te laten genezen had ik niet zo’n terugslag in mijn carrière gehad. (Foto: © Wim van Eyle)

Steun onze actie!

WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?

Door Fred van Slogteren, 20 juli 2010 14:00

peter winnen

Die foto van Peter Winnen heb ik bij mij op het balcon genomen. Bijzonder? Ja, want dat was de enige plek waar hij nog stiekum een sigaretje kon roken! Toen hij mijn Winnen-foto's van de Tour doorbladerde zei hij de gevleugelde worden: "Als ik dit zie word ik meteen weer doodmoe". Logisch toch?
wim van eyle

Geplaatst door wim van eyle, 20 juli 2010 17:44:35

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web