Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“Helyett was de merknaam van een Franse fietsenfabriek in het dorp Sully-sur-Loire in het departement Loiret, dat vooral bekend is van het monumentale kasteel uit de vijftiende eeuw. De keuze voor die naam kwam voort uit de bewondering die oprichter en eigenaar André Trailoux koesterde voor mademoiselle Helyett, een danseres van Hongaarse afkomst die hij eens in Parijs had zien dansen. Naast zijn affectie voor deze onbereikbare schone was Trailoux ook bezeten van ...

... het wielrennen en nadat hij in 1934 zijn bedrijf had opgericht, en Helyett als zijn merknaam had gekozen, was hij direct actief in de wielersport. Zijn onderneming was niet meer dan een fabriekje, zoals er voor de Tweede Wereldoorlog zo veel fietsenfabriekjes in Frankrijk waren. Als je Helyett vergelijkt met bijvoorbeeld het grote merk Peugeot, dan is dat net zo iets als Rusland qua grootte vergelijken met Andorra. Met andere woorden de onderneming van André Trailoux stelde niets voor. Toch kende iedere Franse wielerliefhebber in de jaren veertig en vijftig de naam Helyett en daarbij werd direct de associatie gelegd met een aantal grote namen in de wielersport. De verdienste van Trailoux was dat hij een neus had voor jong talent en heel slim met zijn voor sponsoring bestemde centen omging. Hij durfde risico’s te nemen en was als eerste bereid een naamloze, maar talentvolle jongere een profcontract aan te bieden. Zoals bijvoorbeeld de Belg Rik Van Steenbergen, die al op 19-jarige leeftijd op een Helyett-fiets aansprekende koersen wist te winnen en in luttele jaren uitgroeide tot een grote meneer, die elk jaar één of meer klassiekers won en op de winterbanen de groten van de zesdaagsen uitdaagde en versloeg. Het merk werd echter pas goed bekend toen Trailoux in het begin van de jaren vijftig de eveneens piepjonge Jacques Anquetil voor zijn merk wist te strikken. De twee deelden hun hartstocht voor fietsen en vrouwen en het werd een zeer succesvolle combinatie. In de jaren dat Anquetil van de ene naar het andere overwinning reed, gingen er in heel Frankrijk duizenden Tour-replica’s over de toonbank. Het had nog jaren kunnen duren, maar 1962 was het laatste jaar dat Trailoux zijn fietsen aan de vermaarde St.Raphael-ploeg mocht leveren. Het bedrijf was aan zijn eigen succes ten onder gegaan, omdat Trailoux alle winsten jarenlang in de raceafdeling had gestoken en verzuimd had in gewone fietsen te investeren. Er was geen redden meer aan en St.Raphael ging verder met een fietsenfabrikant met het merk Geminiani, niet toevallig ook de naam van de ploegleider. Ik heb deze keer niet alleen vanwege het bovenstaande verhaal voor deze fiets gekozen, maar ook omdat het een oranje exemplaar is. Dat leek me wel toepasselijk in een periode dat heel Nederland die kleur uitbundig heeft aangenomen. Het frame is gemaakt van Reynolds 531 buizen, de remmen en remgrepen van het Franse merk Mafac en het versnellingsapparaat is van Simplex. Voor de rest zijn er geen opvallende zaken of het moet het aluminium stuur zijn van het merk Tuid, waarbij het grappig is dat de T zo gevormd is dat die op een racestuur lijkt. Op een van de buizen is een klein stickertje geplakt, waarop ik de woorden ‘Fatt Mann’ dacht te lezen. Nadat ik mijn brillenglazen had opgepoetst zag ik echter dat er ‘Fait main’ staat, Frans voor HANDGEMAAKT. Opdat u het maar weet!

Tot over vier weken!”

Peter Ravensbergen

Steun onze actie!

WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?
 
          

Door Fred van Slogteren, 15 juni 2010 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web