Eddy Merckx, zeventig jaar!

Er zal vandaag op velerlei wijze aandacht worden besteed aan de zeventigste verjaardag van de grootste wielrenner aller tijden en daar mag de slogblog niet bij achterblijven. Hij zal ongetwijfeld in vele toonaarden worden bezongen en zijn verdiensten voor de wielersport breed uitgemeten. In eigen land is hij nog steeds immens populair en hij is bij onze zuiderburen zelfs in de adelstand verheven. Baron Eddy Merckx heet hij officieel en daar kunnen we in Nederland echt niet tegenop met een lintje van de koningin en – als het mee zit – de Fanny Blankers-Koen Trofee. Was Merckx Nederlander geweest, dan zou die laatste onderscheiding wellicht nog aan zijn neus voorbij zijn gegaan, want het selectief vermogen bij onze hoogste sporttempel is helaas niet bijster sterk ontwikkeld. Maar gelukkig voor Eddy heeft hij een Belgisch paspoort en een wereldwijd erkende palmares die overal wordt erkend als de meest uitgebreide van allemaal. Er staan 525 overwinningen op zijn erelijst, inclusief bijna alle grote en kleine rondritten en hij won op ... 

 

... Parijs-Tours na alle klassiekers een of meerdere keren. Plus nog vier wereldtitels en verder nog talloze koersen die voor hem ‘klein grut’ zullen zijn, maar die gerenommeerde renners toch graag op hun conto hadden gehad. Kortom, Eddy Merckx was als renner een fenomeen zoals die zich waarschijnlijk nooit meer zal manifesteren, hoezeer hij op de foto mogelijke opvolgers ook de weg lijkt te wijzen. Jacques Anquetil, een van zijn meest prominente voorgangers, werd eens gevraagd hoe volgens hem de ideale wielrenner eruit moest zien. Het antwoord van Maître Jacques was zowel komisch als veelzeggend: “De ideale wielrenner heeft de benen van Merckx; de spieren van Merckx; de kop van Merckx; het hart van Merckx; de longen van Merckx en de eerzucht van Merckx.” En zo is het. Over alle grote renners zijn boeken verschenen, maar ik denk dat het aantal boeken dat over de allergrootste is geschreven in de dubbele cijfers loopt en de Belgen krijgen er maar niet genoeg van te lezen over de man die tot in alle uithoeken van de wereld bekend is. Wij hebben Johan Cruyff en onze zuiderburen hebben Merckx. Opdat ze er nog vele jaren trots op mogen zijn! (Foto: © Cor Vos)

 

Door Fred van Slogteren, 17 juni 2015 12:00

Bijzondere ontmoeting

Een jongensdroom van mijn man is verwezenlijkt door Tonny Eyk, door Eddy Merckx op te bellen voor een Racefiets.
De sympatike Eddy maakte de dag daarop vrij voor mijn man [die veel voor de Wielersport heeft betekend]. Vroeg in de ochtend arriveerde hij bij zijn fabriek en zag zijn auto al staan. Na het melde bij de receptie dat P.P. T een afspraak had ging de deur van zijn kantoor open en verscheen de grootste renner allertijden voor hem. En met passen meten is er een prachtige Eddy Merckx fiets ontstaan. Hij pronkt nog altijd op onze slaapkamer, wand mijn man werd drie jaar geleden [72 jr.] getroffen door Darmkanker maar knapt nu weer op en hoopt toch weer op die fiets te gaan rijden. Maar Eddy staat bij hem hoog in het vaandel......
Groeten
T.T.Tienstra

Geplaatst door Tiny Tienstra, 20 juni 2010 19:29:55

Tienstra/Merckx

Wat een mooie reactie Tiny. Het beste met je man. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 20 juni 2010 20:11:02

Mijn held Merckx is 70!

Mijn held Eddy Merckx is vandaag 70 jaar. Zijn bijnaam de Kannibaal doet vermoeden dat Merckx genadeloos was voor zijn concurrenten. Niets is minder waar. Merckx was hard en onverzadigbaar als het om winnen ging, maar evenzo sportief. Twee illustraties. In de veertiende etappe in de Tour van 1971 plaatst hij in de afdaling van de Col de Menté, in slecht weer, een meedogenloze aanval. Geletruidrager Ocana komt zwaar ten val en stapt af. Merckx zegt daarop dat hij de Tour verloren heeft en weigert een dag later de gele trui aan te trekken. Bij een val in de Tour van 1975 breekt Merckx zijn kaak, maar rijdt zwaargewond de laatste zes etappes uit. Hij wordt tweede achter Thévenet. “Dat ik ben doorgereden uit sportiviteit voor Thévenet is niet waar. Ik ben doorgereden, maar dat is een grote fout van mij geweest. Ik had een dubbele kaakbeenbreuk. Ik deed het voor mijn ploegmaats, maar ik had ze beter uit kunnen betalen. Voor hen wilde ik doorrijden, omdat ik tweede stond en misschien de Ronde nog had kunnen winnen. Ik heb te veel pijnstillers genomen en dat heeft mijn loopbaan wel verkort." Die actie maakte op mij, als 14-jarige jongen, een onuitwisbare indruk. De grote, genadeloze veelvraat Merckx had menselijke trekjes. Ik maakte een scriptie op school over Merckx, met niet de nadruk op zijn ontelbare overwinningen maar op “de mens achter de Kannibaal”. Daarna was Merckx mijn held voor het leven! EEN PRACHTMENS. De mens achter de kannibaal is uniek!

Geplaatst door Jan Houterman, 17 juni 2015 19:52:37

Eddy Merckx

Proficiat beste renner aller tijden!
In 1977 zijn laatste Tour stond ik bij het hotel waar Merckx logeerde en vroeg om een aandenken voor mijn Tour verzameling. Even later kwam zijn ploegleider met het mooie
Fiat shirt aan.
Ik zet Merckx op een heel hoog voetstuk, hij zal ook wel eens uit de pot gesnoept hebben ( mooi gezegde van wijlen Gerrit Voorting).
Maar hij heeft ons niet zeven jaar achtereen belazerd. Vandaar geen voetstuk voor Lance.
Of moeten we alles door de vingers zien vanwege de gele polsbandjes?
Zo ver wil ik zeker niet gaan.

Ton Castricum

Geplaatst door Ton Castricum, 17 juni 2015 20:17:35

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web