Zo maar wat herinneringen …

Pierre Pellenaars (foto), de wielrennende zoon van de vermaarde ploegleider uit de jaren vijftig, deed het in zijn broek en niet alleen voor zijn strenge vader, maar letterlijk in Olympia's Ronde van Nederland. Dat was me wat, een uur in de wind stonk hij. Voor hem zelf geen pretje en voor het peloton een ramp. Iedereen wilde demarreren of in ieder geval achter hem vandaan. Maar je kwam hem steeds weer tegen in die etappe naar Beverwijk. Zelfs na de koers in het badhuis kwam hij nog aanzetten, getverderrie. Nog nooit zo vlug aangekleed! Verzorger Moos Bremer richtte de brandspuit op hem.
In de Ronde van België moesten de renners vroeger nog wel eens verplicht rechts moeten rijden omdat het gewone verkeer gewoon doorging. Maar wat doe je als renner als er een stevige wind van rechts het peloton teistert en er vormt zich een waaier? De hele breedte van de weg wordt dan benut, dus toen ook. Wat moet er in het hoofd van die politieman zijn omgegaan toen hij op de as van de weg gezeten rugnummers ging noteren van iedereen die op de verboden linkerkant van de weg reed? Soms herkende hij een renner en ik hoorde hem ...

... luid Bracke, Bracke roepen. Die riep op zijn beurt: allé alle!!!
Na een tumultueuze eindsprint in een kermiskoers in Meeffe? gaven de aankomstrechters René De l’Arbre aan als winnaar. Omdat men in de laatste omloop de finishlijn had verplaatst ging Lucien Willekens, door ons steevast ‘de muis’ genoemd, in protest. Na ampel beraad werden De l’Arbre en Willekens samen tot winnaar uitgeroepen. Maar toen begon de ellende pas goed, want geen van twee wilde afstand doen van de overwinningspalm. Wie hem uiteindelijk mee naar huis nam, weet ik niet, want als vierde aankomende had ik me snel uit de voeten gemaakt. Het zou me overigens niet verbaasd hebben als de uitgekookte Lucien dat ook nog voor elkaar heeft gebokst.
In de Ronde van Luxemburg voor veteranen dachten wij als kopgroep voor de eerste plaats te spurten, toen we zagen dat Jan van Boxtel al triomfantelijk met de bloemen liep te zwaaien. Hij had als achterblijver als enige de juiste route genomen. De richting was door de organisatie met poeder aangegeven, maar door de regen was de pijl naar een beneden afwaartslopende weg gebogen. Protesten hielpen niet, want iedere deelnemer hoort de route te kennen!
Een valpartij over een loslopende hond in Yerseke deed de kopgroep uiteenvallen. Na de salto kon ik als enige de weg vervolgen, maar al snel twijfelde ik aan mijn gezondheid omdat het beeld totaal anders was geworden. Iedereen langs de kant juichte en schreeuwde naar me, maar ik kon het niet verstaan. Pas toen het peloton me tegemoetkwam, begreep ik wat er bedoeld werd.
We kwamen te laat aan de start van de Ronde van Oudenbosch, maar met medeweten van de jury mochten we een rondje later zonder rugnummer toch opstappen. Na de wedstrijd te hebben gewonnen en de ereronde te hebben voltooid moest ik op last van de jury de bloementuil aan Wouter Heeren, de tweede aankomende, overdragen, omdat een oplettende toeschouwer een protest had ingediend.
In het Nederlands kampioenschap 50 kilometer zonder gangmaking op de baan van het Olympisch Stadion ging ik in 1965 in een enerverende eindsprint op de titel af. Maar in plaats daarvan werd ik na een kwak te hebben ontvangen in de laatste meters verslagen door Henk Koopmans. Vertrouwend op gerechtigheid en wachtend op de uitslag van de kamprechter kwam het niet in mij op officieel protest aan te tekenen, waardoor na het verstrijken van de daarvoor staande tijd de uitslag gehandhaafd bleef.
In de auto werden wij in België eens staande gehouden door de BOB, niet om ons naar huis te rijden, maar vanwege de afkorting die staat voor: Bijzondere Opsporings Brigade. Alles wat verdacht leek werd in beslag genomen. Vitamine B en C tabletten en zelfs aspirines. De angst voor de BOB was in die tijd groot en ik heb wel eens gezien dat na afloop van een koers sommige renners in koerskledij het hazenpad kozen door al rennend door het open veld te maken dat ze wegkwamen!
(Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Tot volgende week!

Jan van der Horst

Door Fred van Slogteren, 28 maart 2010 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web