Het was me het weekje wel!

Een prachtige wielerweek te beginnen met de fraaie overwinning van Oscar Freire in Milaan-San Remo. Ik had vorig jaar het gevoel dat Oscarito een beetje aan het eind van zijn latijn was gekomen, want het was het steeds net niet. Maar met die sterk gereden finale in de Italiaanse openingsklassieker liet hij zien dat hij nog steeds ‘one of the boys’ is. Ik denk dat hij zich vorig jaar te veel heeft gefocust op het WK, omdat in Mendrisio zijn voordeur ligt en hij daar graag wilde winnen. Maar Freire is geen man van doelen, maar van toeval. Zijn kwaliteit is te vergelijken met de vroegere Duitse voetballer Gerd Müller. Die zag je de hele wedstrijd niet, maar hij stond wel altijd op de juiste plaats om de wedstrijd te beslissen. Dat doen dat soort spelers puur op intuïtie en dat is klasse. Zo’n renner is Jens Mouris natuurlijk niet, maar de Ouderkerker heeft wel klasse. Anders win je niet met zo veel bravoure de Eneco Ronde van het Groene Hart. Het is mooi dat dat soort jongens, die in de jaren daarvoor tussen de wal en het schip vielen, door de aanwezigheid van ploegen als Skil-Shimano en Vacansoleil nu kansen krijgen, die ze vroeger nooit kregen. De baanrenners hebben op het WK teleurgesteld, lees ik hier en daar. Daar ben ik het ...

... niet mee eens. De concurrentie wordt jaar na jaar sterker en de Nederlandse selectie heeft een coachwissel doorgemaakt. De rustige en flegmatieke Peter Pieters moest, ondanks vele successen, plaatsmaken voor de gedreven en enthousiaste Robert Slippens. Die heeft ongetwijfeld een andere aanpak, waar zijn pupillen aan moeten wennen. En dan is er natuurlijk de aderlating van Theo Bos. Als zo’n superster uit de selectie valt, dan heeft dat ongetwijfeld invloed op de motivatie van de rest. Dat geldt natuurlijk niet voor Teun Mulder. Ik denk dat die zich juist bevrijd voelt door het wegvallen van Bos. Als je op bijna 30-jarige leeftijd verbaasd bent dat je dit nog kunt, dan zit hij nog niet aan zijn top en kunnen we nog wel het een en ander van de Zukenaar verwachten. En dan gisteren in de E3 Prijs Harelbeke. Toen ik Tom Boonen op de Patersberg zo hard zag doortrekken, dacht ik direct: wie kan deze klasbak vandaag weerstaan? Slechts twee man konden mee. Flecha, de Spaanse keienvreter, die aan zijn tweede jeugd is begonnen, en Cancellara dat Zwitserse krachtmens. Dat hij met die poten zijn Specialized niet aan gort trapt mag een wonder heten. Terwijl ik nog op Boonen zat te rekenen, ondanks die idiote bocht, ging hij op anderhalve kilometer voor de streep aan en moeten die andere twee zich nobody’s hebben gevoeld. Als je gewonnen hebt wat Boonen gewonnen heeft en als je als Flecha tegen de sterkste renners nooit hebt moeten afgeven (of ‘plooien’ zoals de Belgen zo mooi zeggen) dan moet het als een ontzettende vernedering voelen om zo uit het wiel te worden gereden. Naar Cancellara kijken, ik lust er wel pap van.

Als u nog niet op mijn boek ‘Op z’n Raas’ heeft gestemd dan kan dat nog tot 21 april.

http://nicoscheepmakerbeker.nl/index.php?module=boeken&s=lijst#WIELRENNEN

Door Fred van Slogteren, 28 maart 2010 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web