Uit de ordners van Jan …

“Vorige week meldde ik op deze plaats de aankondiging van het afscheid van Gino Bartali in februari 1955. De week daarna werd de reactie van Fausto Coppi wereldkundig gemaakt. ‘Volgend jaar zal ook ik misschien met wielrennen ophouden’, verklaarde de campionissimo en hij voegde er aan toe: ‘Ik ben erg getroffen door het nieuws van Gino’s afscheid. In de wedstrijden van dit jaar waaraan ik ga deelnemen zal ik hem zeker missen, ondanks alles wat er tussen ons is voorgevallen. De aanwezigheid van de grote Bartali was voor ons allen nu eenmaal iets vanzelfsprekends. Maar tenslotte komt voor iedere sportman de tijd om er een streep onder te zetten.’ (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Op 19 februari 1957 overleed op 86-jarige leeftijd in de Noord-Franse stad Lens Maurice Garin, de winnaar van de eerste Ronde van Frankrijk in 1903. Toen Henri Desgrange in dat jaar de eerste ronde door heel Frankrijk uitschreef was Garin de eerste die zich als deelnemer aanmeldde. Hoewel hij als 32-jarige eigenlijk al in de herfst van zijn wielercarrière was, verscheen hij op 1 juli als de ...

... grote favoriet aan de start in Montgeron, een voorstadje van Parijs. Door winst in de eerste etappe, die over 467 kilometer naar Lyon ging, nam Garin direct de leiding in het algemeen klassement en die leidende positie zou hij niet meer kwijt raken. Door overwinningen in de vijfde (Bordeaux-Nantes over 425 kilometer) en de zesde etappe (de slotrit Nantes-Parijs over 471 kilometer) breidde hij zijn voorsprong zelfs nog uit. In het eindklassement had hij bijna drie uur voorsprong op Lucien Pothier, de nummer twee. Het tijdsverschil tussen de nummer een en twee is nadien nooit meer zo groot geweest. Met zijn overwinning verdiende Garin 6.000 francs, hetgeen voor die tijd een aanzienlijk bedrag was. Ook in 1904 verscheen de geboren Italiaan als grote favoriet aan de start. Opnieuw leek hij zijn favorietenrol met glans waar te maken, want hij won, net als in 1903, de eerste etappe en behield de veroverde voorsprong tot in Parijs. De voorsprong op de nummer twee, wederom Lucien Pothier, was nu weliswaar slechts 3 minuten en 28 seconden, maar daar stond tegenover dat Garin de 2.428 kilometer ruim een uur sneller had afgelegd dan in het jaar ervoor. Twee weken na de laatste etappe zou normaal gesproken de einduitslag bekend worden gemaakt, maar er gebeurde niets. Pas op 2 december bleek waarom: Garin en de nummers twee, drie en vier van het eindklassement werden uit de uitslag geschrapt omdat zij delen van het parcours met de trein afgelegd zouden hebben. Garin, die de beschuldigingen altijd heeft ontkend, werd voor twee jaar geschorst. Een jaar voor zijn Touroverwinning vestigde Garin zich in Lens waar hij van het geld dat hij met wielrennen had verdiend een garagebedrijf met tankstation kocht. Tot op hoge leeftijd bleef hij dagelijks fietstochten maken. Ter gelegenheid van het eeuwfeest van de Ronde van Frankrijk besloot het stadsbestuur van Maubeuge in 2003 een straat naar hem te vernoemen. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Het Belgisch-Nederlandse trio Rik Van Looy, Willy Vannitsen en Peter Post won op 15 februari 1961 de Zesdaagse van Antwerpen. De Belgen Rik Van Steenbergen, Emiel Severijns en Gilbert Maes werden tweede. De winnaars legden in 145 uur 2.790 kilometer en 150 meter af. Met 21 ronden achterstand werden Jan Plantaz, Wout Wagtmans en Gerrit Voorting tiende. Joop Captein, Piet Rentmeester en Daan de Groot hadden zelfs 31 ronden achterstand en eindigden als twaalfde en laatste. Het was de derde zege op rij voor Post, want in 1959 won hij met Gerrit Schulte en Klaus Bugdahl en in 1960 wederom met Schulte en de Eindhovenaar Jan Plantaz. Hij liet het niet bij drie overwinningen in Antwerpen, want ook in 1962 (met Van Looy en Oscar Plattner), in 1964 (met Noël Foré en Fritz Pfenninger), in 1965 (met Bugdahl en Jan Janssen), in 1966 en 1967 (met Janssen en Pfenninger), in 1969 (met Van Looy en Patrick Sercu), in 1970 (met Bugdahl en René Pijnen) en in 1971 (met Leo Duyndam en René Pijnen) voerde hij de winnende ploeg aan. Peter Post is met zijn elf zeges sindsdien de onbetwiste koning van de helaas niet meer bestaande Zesdaagse van Antwerpen. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

In oktober 1979 streden in de Israëlische plaats Natanya bij Tel Aviv acht Europese Superstars om de titel ‘Superstars 1979’. Voor Nederland namen Ties Kruize en Joop Zoetemelk deel. De overige deelnemers waren de Franse polsstokhoogspringer Patrick Abada, de Zuidafrikaanse motorcoureur Kork Ballington, de Israëlische waterskikampioen Moshe Ganzi, de Zweedse polsstokhoogspringer Kjell Isaksson, de Engelse judoka Brian Jacks en de Ierse rugby-international Tony Ward. De onderdelen waar zij op uitkwamen waren 100 meter hardlopen, pistoolschieten, basketball, gewichtheffen, gymnastiek, wielrennen, zwemmen en een hindernisbaan. De AVRO-televisie maakte van dit sportieve gebeuren een reportage die op 18 februari 1980 op Nederland 2 op het scherm is gebracht. En zeg nou eerlijk, iedereen heeft die uitzending van 30 jaar geleden nog op het netvlies staan, vooral vanwege het optreden van Joop Zoetemelk. De internationale sterren kwamen tegen elkaar uit in sporten die niet tot hun specialiteit behoorden. Hockeyer Ties Kruize bracht het er heel goed van af, maar voor Zoetemelk was de Olympische gedachte van deelnemen is belangrijker dan winnen, maatgevend. Hij bracht er niet veel van terecht. Het is hem jaren nagedragen, zonder dat iemand oor had voor de feiten. Twee weken voor de opnamen was Joop zwaar ten val gekomen bij een van de laatste wedstrijden van het seizoen. Zwaar geblesseerd moest hij de fiets laten staan. Hij meldde zich af voor Superstars, maar bezweek onder de smeekbeden van de organisatie dat hij niet mocht ontbreken. Die hele krachtmeting was niet meer dan een geintje en hij zou heus niet afgaan, zo werd hem verzekerd. Hij bezweek voor de aandrang om in Israël te ontdekken dat de andere deelnemers zich suf hadden getraind om maar zo goed mogelijk voor de dag te komen. Zoals Brian Jacks die duidelijk was gekomen om te winnen en daarvoor ook hard had getraind op voor hem oneigenlijke sportonderdelen. De Volkskrant kwam er op 10 december 2001 nog even op terug: ‘Wielrenners kunnen alleen maar fietsen, denk maar aan Joop Zoetemelk tijdens het legendarische AVRO-sportprogramma Superstars.’ Daarbij ging de krant voorbij aan het feit dat Zoetemelk meerdere marathons heeft gelopen, hij Nederlands kampioen langlaufen is geweest en ooit het open schaatskampioenschap van Tsjechoslowakije heeft gewonnen. Joop was echter beter in fietsen dan in PR. (Foto: © Cor Vos)

Op zondag 15 februari 1981 werd de achtste Ronde van de Middellandse Zee gewonnen door de Zwitser Stefan Mutter uit de Raleigh-ploeg van Peter Post. Zijn leidende positie kwam tijdens de laatste etappe over 148 kilometer van Beziers naar Perpignan niet meer in gevaar. De slotrit werd gewonnen door de Italiaan Giuseppe Saronni voor Jan Raas en de Belg Jos Jacobs. Beste Nederlander was Gerrie Knetemann op de achtste plaats met een achterstand van bijna 12 minuten op Mutter. Ritzeges waren er ook voor Frank Hoste (voor Raas en Knetemann) in de proloog en voor Bernard Hinault, Marcel Tinazzi, Stefan Mutter, Jan Raas, Francis Castaing en Giuseppe Saronni. (Foto: © Cor Vos)

Bernard Hinault was aan het begin van het seizoen 1981 voer voor de pers. Zijn mentale gesteldheid maakte niet de indruk aangetast te zijn door de roddels en de negatieve publiciteit die zijn opgave in de Tour de France hadden veroorzaakt. Ook het feit dat Jean-Rene Bernaudeau, met drie andere ploeggenoten was opgestapt, om in de ploeg van Maurice De Muer de plaats in te nemen van Hennie Kuiper, bracht de Breton niet uit zijn evenwicht. Dat zijn ex-ploeggenoten in enkele interviews hard natrapten was iets waar Hinault zijn schouders over ophaalde. ‘Natuurlijk ben ik met die renners een hoop routine in de ploeg kwijt, maar ik heb het volste vertrouwen in de nieuwelingen. En wat Bernaudeau betreft vind ik het jammer dat hij is vertrokken. Teleurstellend ook na alles wat ik voor hem heb gedaan. Maar ja, als hij vindt dat het tijd is om op eigen benen te staan moet hij het doen.’ Sinds de breuk tussen meester en knecht had de Franse sportpers zich ingespannen om een oorlogsverklaring aan Hinault te ontlokken, maar daar wilde Frankrijks beste wielrenner niets van weten. ‘Ik ga absoluut niet meedoen aan een door journalisten opgefokte tweestrijd zoals dat in Italië gaande is met Moser en Saronni’. De beslissing van Bernaudeau om eigen baas te gaan spelen en de manier waarop dat gebeurde was volgens Hinault een gevolg van het vorige seizoen. ‘Ik kreeg een mentale inzinking in de Tour toen ik merkte dat er ploegleiders waren die mijn renners begonnen te benaderen voor volgend seizoen. Zo is het vertrek van Bernaudeau begonnen. Bovendien ergerde ik me aan het feit dat een aantal coureurs, die ik had warmgemaakt voor een actie tegen de Tour-organisatie, op het beslissende moment hun toezegging introk. Ik vond het onjuist, en dat vind ik nog steeds, om ons in de Tour over de parcoursen van een klassieker te sturen, zoals toen in het noorden van Frankrijk. Om die reden rijd ik dit jaar ook geen Ronde van Vlaanderen, al die kasseien en de Koppenberg, waar je niet fatsoenlijk tegenop kunt, hebben in mijn ogen niets met de wielersport te maken. Toen ik daar in 1980 in de Tour wat bekende coureurs over aansprak, vonden die dat ook, maar uiteindelijk demonstreerde niemand mee. Dat maakte me zo woedend dat ik besloot om als tegenreactie in de etappe naar Lille op de kasseien zo hard te koersen dat degenen, die me in de steek lieten, wel zouden voelen hoe ik dat vond. Achteraf bezien is dat de grootste fout geweest die ik maakte. Door in die rit met Kuiper zo veel te geven reed ik niet de anderen maar mezelf in de vernieling. Het was een oude blessure uit Parijs-Nice die door de regen en de kou geen kans kreeg te herstellen. Hadden we in zonnig weer gereden en was ik niet zo dwaas geweest om zo fanatiek te koersen, dan zou het allemaal heel anders gelopen zijn. Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik dan de Tour weer had gewonnen. Dat ze me bij mijn opgave een lafaard noemden en met allerlei verdachtmakingen kwamen, deed me niets. Ikzelf kende de achtergronden het best. Hou de eer aan jezelf dacht ik, want er komt nog vaker een Tour. (Foto: © Cor Vos)

Rond deze tijd in 1992 was de slotrit van de Ronde van de Middellandse Zee een prooi voor de 29-jarige Jean-Paul van Poppel, die andermaal toonde in uitstekende vorm te steken. Zijn ‘winterslaap’ werd ieder jaar korter want veertien dagen eerder verbaasde de Nederlandse sprinter vriend en vijand al door de Europese openingskoers Les Midi Pyrenees te winnen. De eindzege in de Middellandse Zee was voor Rolf Gölz

In de krant van 15 februari 1999 stond: ‘Amper een maand zit Max van Heeswijk in het zadel toen hij voor Mapei een fraaie overwinning boekte. De Limburger won de koninginnerit van de Ronde van de Middellandse Zee. Na Jeroen Blijlevens op Mallorca was de sprinter de tweede winnaar van herrijzend Nederland in de wielersport. Van Heeswijk liet ploegleiding en coureurs van de Rabobank, bij wie hij een jaar lang ongelukkig was geweest, aan het slot van de vijfde etappe verbaasd opkijken. De aankomst van de 219 kilometer lange etappe van Miramar naar Béziers lag licht bergop. Van Heeswijk demarreerde tweehonderd honderd meter voor de streep en verraste de Estlandse favoriet Jaan Kirsipuu volkomen. Hij boekte daarmee een overwinning van formaat. De ploeg van Rabobank kon met Michael Boogerd in de gelederen aan de Middellandse Zee geen greep naar de macht doen. De Nederlandse kampioen moest zich uiteindelijk tevreden stellen met de tweede plaats in het eindklassement. De Italiaan Davide Rebellin zegevierde en consolideerde in het weekeinde zijn leiderstrui. De slotetappe met een steile klim naar de Notre-Dame-de-la-Garde ging naar zijn landgenoot Fabio Baldato. (Foto: © Henk Theuns)

De Italiaanse wielerbond heeft op februari 2002 Michele Ferrari in de ban gedaan. Dit na zware dopingbeschuldigingen aan zijn adres. Het gevolg was dat Italiaanse wielrenners zich met onmiddellijke ingang niet meer door hem mochten laten behandelen. In het dopingproces tegen Ferrari in Bologna gaf Filippo Simeoni toe dat hij op aanraden van de arts epo en groeihormonen had genomen. De renner doorbrak daarmee als eerste Italiaanse prof het stilzwijgen en sprak openlijk over doping in de wielersport en de rol daarin van Ferrari. De arts had zijn reputatie vooral opgebouwd via zijn relatie met Lance Armstrong, Abraham Olano en Axel Merckx. (Foto: © Cor Vos)

Armstrong meldde op 15 februari 2005 dat hij op 2 juli aan de start zou staan van de Tour de France met als doel die voor de zevende keer te winnen. De Amerikaan zette daarmee menigeen op het verkeerde been want velen hadden verwacht dat hij het na zijn zesde triomf voor gezien zou houden. Velen hadden het ook gehoopt, met name de renners die zes dictatoriale jaren lang kansloos waren voor de eindzege. Eigenlijk was het al een verrassing dat Armstrong na zijn zesde Tourzege niet direct een punt achter zijn imposante loopbaan had gezet. Het bleek echter dat hij formeel niet kon stoppen. Om Discovery Channel als nieuwe hoofdsponsor van de ploeg binnen te halen had hij moeten beloven nog één keer de Tour te rijden en te winnen, hetzij in 2005 of 2006. Dat het 2005 is geworden is, vond zijn ploegleider Johan Bruyneel heel logisch: ‘In 2005 is hij een jaar jonger dan jn 2006’. Lance Armstrong liet op het einde van de Tour van 2004 doorschemeren dat hij tijdens die ronde had herontdekt hoe leuk koersen ook al weer was. ‘Koersen is een spel dat je speelt op intuïtie, bluf, inzicht, kracht, gevoel voor avontuur en mentale oorlogsvoering.’ De Tour rijden was voor hem altijd een klinisch iets geweest, waarbij hij niets aan het toeval had overgelaten en volstrekt planmatig naar de eindzege was gereden. (Foto: © Cor Vos)

Tot volgende week!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 15 februari 2010 10:00

Joop Zoetemelk Superstars

Dank je voor het in perspectief zetten van de prestaties van JZ bij superstars 1980. Dat was toch een beetje een jeugdtrauma voor mij, mijn held bleek niets maar dan ook helemaal niets te kunnen. Met zijn typische bleek lichaam bruine kop, armpjes en beentjes was het een treiste vertoning. Al met al zo erg dat ik nu 2012 toch maar eens ben gaan googelen en daarbij kom ik jou bijdrage tegen.

Dank je wel. Eindelijk verlost...
:-)

Geplaatst door Gert-Jan Wijers, 16 juli 2012 12:01:55

Superstars

Any video of this?
Geplaatst door Clay, 07 april 2022 18:39:59

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web