Het balhoofdplaatje van Otto

© Otto Beaujon

“Hercules was met Phillips en BSA één van de ‘drie grote’ fietsenmerken in Birmingham. Behalve fietsen maakte Hercules ook motoren, maar daarin kreeg het merk nooit de faam van bijvoorbeeld BSA of Triumph. Engelse fietsenfabrikanten sponsorden niet erg veel; het gebeurde daar op een totaal andere schaal dan op het vasteland, waar een merk als Peugeot een eeuw lang elk seizoen minstens één complete profploeg sponsorde, plus nog de nodige ploegen via nationale importeurs in de landen waar naar toe geëxporteerd werd. Neem Mercier, neem Flandria, neem Bianchi…

Wie in Engeland wielersport wilde ...

... bedrijven, deed dat veelal als individu. En dan kocht je een Rudge-Whitworth, want dat was tot aan het bombardement van Coventry hèt merk. Een BSA mocht ook nog wel net als een fiets van één van de vele maatbouwers. De fabrikanten sponsorden wel evenementen en Hercules betaalde bijvoorbeeld aan iedere tijdrijder die een nieuw record vestigde één pond per mijl. Bijvoorbeeld: van Londen naar Brighton, 69 mijl en dat leverde net zo veel ponden op als die afstand in recordtijd werd gereden. Van Londen naar Liverpool bracht zelfs 340 pond op en dat hebben ze geweten bij Hercules. Eileen Sheridan reed in de jaren vijftig alle damesrecords van Groot-Brittannië aan flarden. Wat denk je van 432 mijl in 24 uur, op de weg wel te verstaan? Haar beroemdste record-raid, op een warme zomerdag in augustus 1954, reed ze vanuit Land’s End, het zuidwestelijkste puntje van de Britse eilanden, non-stop naar St. John o’ Groats op het noordelijkste puntje van Schotland. Dat waren 887 mijlen en het weer zat bepaald niet mee. Ze deed er twee dagen en elf uur over en toen ze in St.John o’Groats arriveerde, reed ze meteen door om nog een lus van 113 mijl af te leggen om ook het 1000-mijlsrecord te ‘cashen’.

Tot volgende week!”

 

Otto Beaujon

Door Fred van Slogteren, 17 februari 2006 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web