De Burgerlijke Stand van 16 oktober.

Emile MASSON (1888, overleden 25.10.1973, België)

Eigenlijk moet er achter zijn naam ‘senior’ staan, want zijn gelijknamige zoon was in de jaren rond de Tweede Wereldoorlog eveneens een gerespecteerd coureur. Senior begon pas met wielrennen toen hij al 22 jaar was en hoewel een Waal had hij de instelling van een Flandrien. Hij wilde zich met behulp van de koersfiets uit de armoede verheffen en dat is hem gelukt ook. Al op 11-jarige leeftijd ging Emile de mijn in, zoals zoveel van zijn generatiegenoten die in het mijngebied rond Luik zijn geboren. Hij had een pesthekel aan dat werk in het binnenste van de aarde en al na zijn eerste overwinning kondigde hij aan nooit meer in het zwarte goud te zullen afdalen. Als onafhankelijke reed hij in 1912 een opvallende Ronde van België tussen de gelauwerde profs van toen en dat leverde hem een profcontract op bij de rijwielfabriek Alcyon. De Eerste Wereldoorlog stond een spoedige doorbraak in de weg en pas in 1919 meldde hij zich als aanstaande vedette. Op 30-jarige leeftijd won hij met overmacht de Ronde van België. Hij groeide internationaal uit tot ...

... een van de betere renners van zijn tijd en in 1923 beleefde hij zijn topjaar. Niet alleen won hij wederom de ronde van zijn land, maar ook Bordeaux-Parijs. Een grootse prestatie, zeker toen na afloop bleek dat de crancks aan zijn fiets van verschillende afmetingen waren. In datzelfde jaar 1923 won hij ook de Grote Prijs Wolber, de wedstrijd die tot 1927 gold als het officieuze wereldkampioenschap. In de Tour de France was hij wisselend succesvol. Hij ging zeven keer van start, maar reed de ronde slechts drie keer uit. Voornaamste oorzaken in de jaren dat hij Parijs niet haalde waren gebroken voorvorken, lekke banden, valpartijen, nieraandoeningen, maagklachten en nog veel meer ellende. Dat hij het zonder dat ver had kunnen brengen bewijzen zijn 5e plaats in 1920 en zijn 12e in 1922. Emile Masson senior had naar eigen gevoel nog jaren kunnen doorgaan, maar zijn leeftijd van 37 jaar was in 1925 voor zijn sponsor aanleiding om hem buiten te smijten, zoals de Belgen zeggen. Hij kwam niet meer aan de bak en beëindigde met tegenzin zijn glansrijke carrière. Een decennium later was hij weer bij de koers om Emile junior te begeleiden en de fijne kneepjes van het vak bij te brengen. Het hoogtepunt van hun samenwerking was de zege van de zoon in Bordeaux-Parijs 1946 en de ereronde in het Parc des Princes die vader en zoon daar samen maakten. (Foto: archief dewielersite.net)

De andere op 16 oktober geborenen zijn:

EIBEGGER, Marcus (1984, Oostenrijk)
GIL PEREZ, Koldo (1978, Spanje)
HAAN, Jesse de (1987, Nederland)
HARITZ, Günter (1948, Duitsland)
LAZARIDES, Apo (1925, overleden 30.10.1998, Frankrijk)
LE BIGAULT, Emile (1933, Frankrijk)
PATUZZO, Eleonora (1989, Italië)
PUJOL MUÑOZ, Oscar (1983, Spanje)
VENEBERG. Thorwald (1977, Nederland)
UEBELHART, Jessica (1990, Zwitserland)
WILLOCK, Erinne (1981, Canada)

Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2009 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web