Het was me het weekje wel!

In de wielersport zitten voor- en tegenspoed soms dicht bij elkaar en daar kan Robert Gesink sinds deze week over meepraten. De jonge Varssevelder leek in de Ronde van Spanje op weg naar een podiumplaats, maar een valpartij in de etappe van woensdag gooide roet in het eten. Een zwaar gekwetste knie belette hem verder voluit te koersen en vrijdag werd het vonnis over hem geveld. Dat is jammer, maar ook niet meer dan dat. Hij heeft vooral in de tweede week volledig laten zien waartoe hij in staat is en dat is veel. Hij heeft de uiteindelijke (ervan uitgaande dat er vandaag geen rampen gebeuren) winnaar Valverde, maar ook ...

... Sanchez, Evans en Basso bergop behoorlijk pijn gedaan en hij zal van nu af aan altijd bij de favorieten worden gerekend als hij aan de start van een etappekoers verschijnt. Vallen, zo vertelde mij onlangs een ervaren coureur, is voor tachtig procent het gevolg van domme pech en voor twintig procent van concentratieverlies. Naarmate een grote ronde van drie weken vordert, komen die percentages dichter bij elkaar te liggen. Het klassement leek vorige week zondag gemaakt en alleen de tijdrit zou nog minieme verschillen kunnen aanbrengen. Met die verwachting ging de laatste week in. Toen kwam De Telegraaf met het bericht dat Gesink op het verlanglijstje staat van Astana. Dat is nooit goed voor de concentratie van iemand voor wie de competitie nog niet gedaan is. Vorig seizoen deed Mario Been het hartstikke goed bij NEC maar zodra bekend was dat hij naar Feyenoord zou gaan, ging het een stuk minder met de Nijmegenaren. Jan Peter Balkenende was deze week naar eigen zeggen bepaald niet in vorm in de Tweede Kamer bij de verdediging van het kabinetsbeleid, omdat hij misschien geestelijk al in Brussel zat. Ik zeg niet dat het bericht in De Telegraaf een rol heeft gespeeld bij Gesink, maar het zou zomaar kunnen. Maar ook al is het zo, dan is er geen reden hem iets te verwijten, want hij heeft een fantastische prestatie geleverd. Als hij zich het hoofd niet op hol laat brengen dan is een podiumplaats in een grote ronde een kwestie van tijd. Laten we die hem gunnen en niet al te hoge verwachtingen koesteren en druk op hem uitoefenen door hem al de nieuwe Tourwinnaar te noemen. Ik was ook aangenaam verrast over de prestatie van Lars Boom in de etappe van afgelopen maandag. Dat was grote klasse, zeker vanwege het gemak waarmee hij te werk ging. En ik neem ook diep mijn petje af voor Johnny Hoogerland en Lieuwe Westra. Het debuut van de tweede Nederlandse ploeg was bijzonder. Met een fractie van het budget dat de meeste ploegen in de Vuelta hebben, is geweldig gepresteerd. Met een etappezege en vrijwel dagelijks een mannetje mee is Vacansoleil bezig een sterke ploeg te worden. Zeker met de broertjes Feillu erbij, lijkt deelname aan de Tour de France 2010 een zekerheid. Mijn complimenten aan Michel Cornelisse, de directeur sportief. Als renner heeft deze exuberante Mokummer de top niet kunnen bereiken, maar als ploegleider is hij hard op weg. Ook een compliment voor good old Koos Moerenhout. Dankzij zijn roodwitblauwe trui zie je beter dan ooit tevoren wat die allemaal doet. Een wegkapitein die voorlopig nog onmisbaar is. Hou hem nog maar een jaartje of twee aan boord, Harold Knebel. En dan tenslotte nog even aandacht voor de fraaie vierde plaats van Kai Reus (foto) in de eindstand van de Ronde van Engeland op 26 seconden van winnaar Boasson Hagen. Eerlijk gezegd, zag ik de toekomst van dit grote talent somber in, toen het geestelijk herstel na zijn dramatische ongeluk zo moeizaam verliep. Maar Kai is bezig zich terug te knokken en ik heb goede hoop dat het gaat lukken. En een betere supporter dan Hannes Middelveld, die mij steeds op de hoogte heeft gehouden met inside information, kun je je niet wensen, lijkt me. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 20 september 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web