Het was me het weekje wel!

Vandaag begint met de Vattenfall Cyclassics in Noord-Duitsland het wielernajaar en maken we ons op voor eerst de Eneco Tour Benelux en daarna de Ronde van Spanje, wielerevenementen die zich gedeeltelijk in ons land afspelen. De start van een groot wielerevenement als de Vuelta in onze kleinste Nederlandse provinciehoofdstad is de eerste van de drie grote ronden die binnen een jaar ons land aandoen. Volgend jaar mei gaan we naar Amsterdam voor de proloog van de Giro en in juli naar Rotjeknor om de Tour uitgeleide te doen. Daarmee mogen we ons een groot en belangrijk wielerland voelen, wat we helaas niet (meer) zijn. Daar heb ik me in het vorige weekje al druk over gemaakt en dit weekend is veel te mooi om dat weer te doen. Wel betwijfel ik of het ooit nog wat wordt met het Nederlandse wielrennen, zolang Erik Breukink het bij Rabobank voor het zeggen heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen Erik Breukink, want dat is een sympathieke gozer met een nog veel sympathiekere vader, die ik allebei hoog heb zitten. Maar als ik hem van de week in Studio Sport hoor zeggen dat ...

... we in de Ronde van Spanje niet te veel van Robert Gesink moeten verwachten, dan denk ik: sodemieter op! Hij probeert als een bezorgde vader te hoge verwachtingen te temperen, maar zijn die er dan? Zoveel moois heeft zijn ploeg niet laten zien dit jaar, behoudens de schitterende zege van Menchov in Italië. Waarom mogen we niks van Gesink verwachten? Hij werd vorig jaar als debutant al zevende in de Vuelta en nadat hij ongelukkigerwijs al in de vierde etappe van de Tour moest uitvallen, hebben we van hem zelf alleen maar krijgshaftige taal gehoord. Al na een dag liet hij weten dat hij in de Ronde van Spanje verhaal wilde verhalen om zijn seizoen nog wat glans te geven. Erik, laat die jongen dan! Laat hem voor de zege gaan en niets minder. Lul hem de oren van zijn kop dat hij het kan en wees niet steeds de voorzichtige vader die bang is om een jonge renner over de kling te jagen. Die knul heeft de ambitie om zijn verloren seizoen goed te maken en steun hem daarin. Laat hem voelen wat het is om op een erepodium te staan, laat hem voelen hoe het is om een bergetappe te winnen. Jij kent die gevoelens als vrijwel enige van de nog in de sport actieve Nederlandse oud-renners. Toon je de Erik Breukink uit je PDM- en Panasonic-tijd en niet de onzichtbare coureur die bij Once een beetje liep te knechten voor Zülle en Jalabert. Dat was ver beneden je stand, hoewel je daar wellicht het meest hebt verdiend uit je hele loopbaan.

Dé Erik Breukink die in bittere kou de Gavia bedwong. Met sneeuw op je haar en wenkbrauwen maar met de druppels zweet druipend aan je kin was je daar bezig jezelf te overtreffen. Die prachtige foto van Cor Vos siert een van mijn boeken met de naam Wielerhelden van Oranje. Op dat moment was je een wielerheld van  oranje en Robert Gesink kan er een worden. De instelling van Erik Breukink de renner willen we graag terugzien in Erik Breukink de ploegleider, die het gevoel van onverzettelijkheid weet over te brengen op een jongen die het best wel aan kan. Behalve grote wielerkwaliteiten en karakter beschikt Robert Gesink ook over de nuchterheid om zich niet gek te laten maken. LAAT HEM DAN, ERIK! (Foto's: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 16 augustus 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web