De Kus!

Ze zal er wel zijn in het stadion van Roubaix, de rondemiss. Elke ronde heeft een rondemiss dus zal er ook in Robeke, zoals de Vlaamse naam van dit Noord-Franse stadje luidt, wel een plaatselijke schone zijn die de winnaar mag kussen. Het lijkt me overigens niet de leukste baan voor een fraai uitgevallen jonge meid, want winnaars van Parijs-Roubaix zien er doorgaans niet erg kusbaar uit. Zeker niet na ...

... een natte versie. Nou worden die jongens wel eerst even opgeknapt, maar alle modder is niet te verwijderen na vele uren door de drek te hebben gereden. Dat zit tot diep in de porieën en dat krijg je er niet uit met een washand gedrenkt in koud water. Toch betwijfel ik of er in Roubaix wel een rondemiss is, want ik heb er nog nooit een gezien. Ik zie echter elk jaar wel een kus, een heel innige zelfs. De winnaar met de kei hoog op het erepodium. De fotografen zien het afwachtend aan, tot de armen met de kei naar de mond wordt gebracht. De lippen tuiten en de camera’s klikken want dat is het moment. Bij Parijs-Roubaix hoort geen welgeschapen schone, maar een schoongeboend kinderhoofdje met nergens enige warmte om gekust te worden. Deze foeilelijke trofee is echter voorbestemd om tot de dood van de renner op zijn schouw te staan om door al het bezoek bewonderend bekeken te worden. Met een adoratie als betrof het de Britse kroonjuwelen. Dat hoekige, kille klereding ergens in het Bois de Wallers uit het wegdek gerukt en op een metalen voet geplaatst, beantwoordt de liefde niet, maar blijft het symbool van die verschrikkelijke strontkoers, waar sommige renners van dromen en ieder jaar weer hevig naar verlangen. Op deze foto is Servais Knaven de intens gelukkige minnaar van die gore steenklomp die bij hem thuis vast op een ereplaats staat. Zijn mooiste overwinning sealed with a kiss. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 15 augustus 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web