Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“Het is vakantie en voor ons tijd om weer richting Turkije te gaan naar het oude adres in Side. Enkele dagen voor we vertrokken moesten mijn beide dochters zo nodig nog een grotere koffer kopen, want ze kregen het er echt niet allemaal in. Toen ik wat begon te sputteren en zei dat ze het nog maar een jaartje met de oude moesten doen, konden ze zich opeens haarfijn herinneren dat ...

... de vorige keer de medewerker aan de balie opmerkte dat wij het gezin met de minste kilo’s bagage waren. En dan sta je al vader natuurlijk met de mond vol tynden. Voor mij als voormalig wereldreiziger op de fiets volstaat een flink uit de kluiten gewassen weekendtas, met mijn Bianchi shirt, handschoenen, wielerbroek, sokken en schoenen er in. Meer heeft een fietsend persoon niet nodig en als dat wel zo is, dan zien we het wel. De dag na aankomst ging ‘mister Bianchi’, zoals ik in Side bekend sta, direct op pad om een mountainbike te huren. Ik liep over het strand richting centrum en tot mijn verbazing zag ik al van ver bij het opgegeven adres een Bianchi Replay staan die me oogverblindend toelachte. De onderhandelingen voltrokken zich binnen en verliepen makkelijker dan ik had gedacht. Nadat ik mijn paspoort had overhandigd schakelde de Turkse uitbater direct over op vloeiend Nederlands. Hij had onder andere in Alblasserdam gewerkt op een steenworp afstand van mijn woonplaats Ridderkerk. Zijn zaak had hij zeer toepasselijk ‘De Vakantieman’ genoemd. Bij het krieken van de volgende dag stond ik in de startblokken. Vanuit het hotel rechtsaf de heuvel op langs de opvallend uit rode klei opgetrokken dancing Oxyd. Als je deze heuvel op het heetst van de dag beklimt, kom je gegarandeerd zonder zuurstof te zitten, maar het was nog hartstikke vroeg en ik kwam met twee vingers in de neusgaten trots boven. Vervolgens ging het naar de rotonde met de immens grote Turkse vlag, om daar rechts af te slaan naar de antieke weg met de zuilen. Kris kras doorkruiste ik het oude centrum om daarna even uit te rusten bij de tempel van Apollo. Zittend op een zuil lurkte ik uit mijn bidon met koude thee. Wat kan een mens toch gelukkig zijn. Zo vroeg in de ochtend was er nog geen kip te zien, maar in de avond is dat heel anders en lijkt het er meer op de belegering van Troje. De terugweg naar het hotel ging over het rulle zand langs de kust. Rond de klok van negen was ik terug en waren de dames zich gereed aan het maken voor het ontbijt. Er volgde een heerlijke dag en een zorgeloze vakantie. Tot mijn geluk heb ik de Tour goed kunnen volgen via de Duitse uitgave van Eurosport. Het duurde even voor het spannend werd, maar toen was ik het snel met me zelf eens dat er dit jaar maar één vakantieman was en dat was Alberto Contador.

Tot over veertien dagen!”

Peter Ravensbergen
 
  

Door Fred van Slogteren, 11 augustus 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web