Uit de ordners van Jan …

“Jef Lahaye uit Bunde werd op zondagmiddag 10 augustus 1958 kampioen van Nederland bij de professionals en onafhankelijken. De Limburger won de titel op het circuit van Zandvoort in een adembenemende eindsprint met zijn grootste concurrent Michel Stolker, een sprint waaraan de overige renners met uitgezondering van de baansprinter Jan Hijzelendoorn, zich discreet onttrokken. Lahaye liet niets aan het toeval over. Hij begon de spurt van kop af en gaf de Utrechter, die de slotrit met één punt voorsprong was ingegaan, in de laatste 200 meter geen enkele kans hem nog te passeren. Daarna werd hij bedolven onder de vele enthousiaste Limburgse supporters die hun loflied op het bronsgroene eikenhout door het duinlandschap lieten schallen. Lahaye had na de drie ritten, waaruit dit kampioenschap in 1958 bestond, net als Michel Stolker 46 punten vergaard maar zijn betere klassering in de laatste rit besliste het kampioenschap in zijn voordeel.  De eindstand was: 1. Jef Lahaye (Bunde) 46 punten; 2. Michel Stolker (Zuilen) 46; 3. ...

... Gerrit Voorting (Roosendaal) 40; 4. Jo de Roo (Schore) 39; 5. Tony Bergmans (Aalst) 34; 6. Peter Post (Amsterdam) 31; 7. Arie van Wetten (Noordwijkerhout) 28; 8. Wout Wagtmans (St.Willebrord) 27; 9. Piet Damen (Lieshout) 26; 10. Piet van den Brekel (Echt) 26.

Op zondag 10 augustus 1969 werd Harm Ottenbros uit Hoogerheide in het Belgische Zolder wereldkampioen bij de beroepsrenners na een bijzonder fel sprintduel met de Belg Juliën Stevens. Dezelfde avond werd Ottenbros al uitbundig gehuldigd in zijn woonplaats. ‘Wel, dat was het dan. Een kermiskoers, meer niet. Maar ik ken ook kermiskoersen die zwaarder zijn dan deze. Wat moest ik hier? Elke trap die ik gaf, elke keer als ik mijn neus aan het venster stak kon alleman mij volgen. Omdat het parcours zo licht was dat zelfs de grootste krabber mij kon volgen. Ik heb het u allemaal van tevoren gezegd’, sprak Eddy Merckx na afloop. Merckx, die niet eens finishte omdat hij in de laatste ronde de strijd staakte, sprak die woorden nadat Ottenbros en Stevens het gevecht van hun leven hadden aangebonden. Toen de Belg demarreerde, volgde de geboren Alkmaarder hem als een schaduw. Door een onoplettendheid van Godefroot en vermoeidheid van De Vlaeminck velden, kwam de kleine Harm in een positie waarvan hij alleen maar had kunnen dromen. De internationale journalistiek geraakte in lichte paniek vanwege de nieuwe wereldkampioen, want wat wist men eigenlijk van die onbekende Harm Ottenbros? Hij zelf wist genoeg te vertellen en memoreerde zijn etappewinst in de Ronde van België waar hij diezelfde Juliën Stevens in de sprint had geklopt. Hij wist dus met wie hij te maken had en hij reed opnieuw en messcherp volgens dezelfde lijn naar het finishdoek. Een lijn die een regenboogtrui opleverde. De beloning voor eerlijk en keihard werk.

De tranen vloeiden rijkelijk rond de piste in het Engelse Leicester waar op maandag 10 augustus 1970 de finale werd verreden van het wereldkampioenschap voor amateurstayers. Cees Stam huilde omdat hij, na een afschuwelijk spannende finale waarin hij halverwege niet meer in zijn kansen geloofde, toch nog wereldkampioen was geworden. Zijn vrouw Tony snikte omdat de spanning zich bij haar ontlaadde nadat Cees over de streep was gekomen. Stayercoach Martin Wierstra slikte geroutineerd een brok weg omdat hij weer een wereldkampioen had afgeleverd en baancoach Frans Mahn liet zijn tranen de vrije loop omdat er voor een rasechte Amsterdammer niet veel nodig is om in huilen uit te barsten. Het waren allemaal tranen van vreugde, maar honderd meter verderop vielen tranen van ellende. Bert Boom zat schokkend van narigheid in de kleedkamer omdat hij, sterk rijdend, gediskwalificeerd werd nadat zijn gangmaker Bruno Walrave te gevaarlijk had gemanipuleerd om de positie van Stam te verdedigen tegen de oprukkende Spanjaard Antonio Cerda. Briesend van woede had de Entenaar zijn fiets tegen de grond gesmeten om zijn narigheid te verstouwen. Als men dan ook nog weet dat de Spanjaard Fanegas met complottensmeder Gust Meuleman als gangmaker uit de baan was gehaald omdat hij op zijn beurt de positie van Cerda had verdedigd, dan is het duidelijk dat het in daar in Leicester een spectaculaire boel was waarvoor het publiek op de banken klom. In de laatste zes minuten van het wegtikkende uur kon Stam de leiding maar met moeite vasthouden, vanwege de onophoudelijke aanvallen van Cerda en de Duitser Horst Cnas. Uitgeput maar zielsgelukkig bleef de Zaankanter over zijn fiets hangen nadat hij was afgestapt. “Ik was zó bang dat ik het niet meer zou houden. Ik zat kapot, het is de moeilijkste race die ik ooit gereden heb. Ik heb af moeten zien maar ik heb het dan toch gehaald dankzij Boom. Wat heeft hij veel voor me gedaan. Geweldig!”, hijgde hij tegen de Nederlandse journalisten. Wierstra had er in die vreugdevolle ogenblikken niets aan toe te voegen en de sympathieke Bert Boom stond keek met tranen in de ogen van een afstand toe te kijken toen het Wilhelmus werd gespeeld. Een jaar eerder had hij datzelfde geluksgevoel ervaren.

Als intermezzo even een rondje langs de wielerkoersen in het weekend van 9 en 10 augustus 1975. De Italiaanse kampioen Francesco Moser (foto) won op zaterdag de Ronde van Umbria, de derde en laatste selectiewedstrijd voor het WK. Hij hield in de eindsprint zijn landgenoten Battaglin en Cavalcanti achter zich. De Westduitser Klaus Peter Thaler won op zondag een internationaal wielercriterium voor professionals in West-Berlijn. De Nederlanders Bert Pronk en Ger Mak werden vierde en vijfde. Gerben Karstens behaalde op zaterdag in de Ronde van Kamerik zijn eerste seizoenszege in eigen land. De grote uitblinker in deze wedstrijd was evenwel niet Karstens maar de Belg Freddy Maertens, die van start tot finish regeerde, maar in de laatste ronde een stoeprand raakte en ten val kwam. Karstens reageerde onmiddellijk en wist als eerste de finish te bereiken. Joop Zoetemelk eindigde als tweede. De profronde van Valkenswaard eindigde in een overwinning voor de Australiër Don Allan. Hij had een voorsprong van ruim een minuut op Gerard Kamper en Cees van Dongen.

De Westduitser Gregor Braun werd op 10 augustus 1980 winnaar geworden van de tweede Ronde van West-Duitsland voor beroepsrenners. Braun, die de basis voor zijn overwinning in de derde etappe legde, bleef tijdens de ritten in het weekeinde gemakkelijk overeind. Zaterdag mochten de Spanjaarden Angel Arroyo en Eduardo Chozas winnen en zondag de Belg Ronan De Meijer. Beste Nederlander in het eindklassement was Fedor den Hertog. De profronde van Kamerik eindigde in een zege voor Gerrie Knetemann, de rapste sprinter van de uit zes man bestaande kopgroep. Theo Smit eindigde als tweede. In ’s-Heerenhoek boekte Johan van der Velde zijn zevende overwinning van het seizoen. In de eindsprint versloeg hij medevluchter Jos Schipper.

Op zaterdag 10 augustus 1991 won Gianni Bugno (foto) de Spaanse wielerklassieker San Sebastian-San Sebastian. De nummer twee uit de Ronde van Frankrijk arriveerde bijna een minuut eerder dan Pedro Delgado. Vlak daarachter werd Maurizio Fondriest uit de ploeg-Post derde. De Italiaan nam in het wereldbekerklassement de leiding over van Rolf Sörensen. De beslissende aanval in de wedstrijd werd uitgevoerd door Claudio Chiappucci. De kleine Italiaan demarreerde tijdens de beklimming van de Col de Jaizkibel. Bugno was de eerste die reageerde gevolgd door Delgado en Argentin. De Italiaanse kampioen liet zijn metgezellen in de steek en bereikte als eerste de top van de col uit de eerste categorie met 23 tellen voorsprong. Zijn drie achtervolgers werden ingelopen en er ontstond een groep van 23 die vergeefs jacht maakte op de koploper. Beste Nederlander was Steven Rooks die op de vijftiende plaats eindigde.

Bart Brentjens won op 11 augustus 2002 voor de derde keer de Ronde van Frankrijk voor mountainbikers. De Limburger won vier etappes en reed de ronde van begin tot eind in de gele leiderstrui. In het eindklassement ging hij twee ploeggenoten voor. Rune Hoydahl uit Noorwegen werd tweede, de Fransman Christophe Dupouey derde.

Eddy Merckx won op 10 augustus 1968 in Italië de Tre Valli Varesine. Na een solo van 65 kilometer had hij 1 minuut 25 voorsprong op de Italianen Dancelli en Armani. Op dezelfde dag maar dan in 1974 won hij een criterium in Heusden.

Tot volgende week!”

Jan Houterman

(Illustraties: van boven naar beneden: 1. archief Wim van Eyle; 2 en 3 knipsels uit Wielersport; 4 en 5 © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 10 augustus 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web