Uit de beeldentuin van Jac …

“Enkele weken geleden was ik in de Pyreneeën en nam vanuit Saint-Beat de klim van de Col de la Menté. Ik weet nu precies waar ik kijken moet, nadat ik er voordien minstens drie keer voorbij ben gekomen zonder acht te slaan op de gedenkplaat die daar, een kleine vier kilometer van de top in een scherpe bocht naar rechts, aan de linkerkant in de ...

... bergwand hangt. Die is daar op 9 augustus 1991 bevestigd ter herdenking van de valpartij die Luis Ocaña op deze plek maakte, waardoor hij de Tour de France in 1971 zou verliezen.
In een voorafgaande etappe naar Orcières-Merlette was een ontketende Ocaña na een indrukwekkende solo van meer dan 60 kilometer met een voorsprong van 8’42” op Merckx alleen over de streep gekomen. Hij nam daarmee de gele trui over van Joop Zoetemelk. Merckx maakte de indruk er niet meer in te geloven, maar broedde ondertussen toch op revanche. Ploeggenoot Rini Wagtmans wist raad: de etappe na de rustdag zou beginnen met een afdaling en tijdens de rustdag werd de afdaling met superdaler Wagtmans op kop minutieus bestudeerd om te berekenen hoeveel tijdwinst daar zou kunnen worden behaald. De dag daarna werd vijf minuten voor de start aan wat andere renners gevraagd of ze mee wilden werken aan een stunt. Een van degenen die toehapte was tempobeul Jos van der Vleuten, die de ritoverwinning werd beloofd, die hij overigens nooit heeft gekregen. Ocaña stond op dat moment ergens achterin de wachtende groep argeloos een interview te geven aan een journalist. Vanaf de start, nog in de afdaling, werd er hevig gedemarreerd en een georganiseerde ontsnapping op touw gezet, als was het een ploegentijdrit. Ocaña, die achter in het peloton zat, moest er alles aan doen om het verschil beperkt te houden. Ver voor op het snelste tijdschema arriveerden Merckx cs. in Marseille, waar men nog druk doende was alles voor de aankomst in gereedheid te brengen. Ocaña verloor ‘slechts’ twee minuten maar het voorval dwong hem om diep in zijn reserves te tasten. De Spanjaard hield in de tijdrit rond Albi de schade beperkt en kondigde aan in de etappe naar Luchon op de Col de Portillon in de aanval te gaan. Maar tijdens de beklimming van de de Col de Menté brak er een waar noodweer los. Het begon te onweren en door regen en hagel kwam er een vettige modder op het wegdek te liggen. Merckx plaatste een aanval en Ocaña, die in eerste instantie nog kon volgen, kwam in de steile afdaling door vermoeidheid, concentratieverlies of botte pech, ten val. Net toen hij weer was opgestaan werd hij vol aangereden door Joop Zoetemelk, wiens remmen het lieten afweten. De arme Luis liep diverse kneuzingen op en was gedwongen om op te geven.
Merckx won dat jaar zijn derde Tour en Ocaña moest nog even wachten om zijn revanche te halen. Ook in 1972 moest hij de Tour voortijdig verlaten, maar hij zou de Tour van 1973 overtuigend met 15’51” voorsprong op Bernard Thévenet winnen.

Tot over veertien dagen!”

Jac Zwart

Door Fred van Slogteren, 8 augustus 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web