Maandag 20 juli 1953, rustdag in Monaco

Het is niet waarschijnlijk dat er in 1953 een mooier oord denkbaar was voor een rustdag dan Monte Carlo, de hoofdstad van het kleine vorstendom Monaco. Nu is het een volledig volgebouwd belastingparadijs en heeft iedere meter een winstgevende bestemming, maar toen was het niet meer dan een luxe badplaats, zoals Nice en Cannes even verderop, met een mooie jachthaven met onmetelijke jachten toebehorend aan Griekse reders en andere superrijken. Er was nog alle ruimte om het paleisje (foto) van Rainier De Grimaldi te bekijken, die besnorde sprookjesprins en meest begeerde vrijgezel op aarde. De latere Prinses Gracia was als Grace Kelly nog bezig met haar filmcarrière en het zou nog drie jaar duren voor the prince and the showgirl elkaar zouden ontmoeten. In afwachting daarvan streek de Tourkaravaan er op de datum van vandaag een dagje neer, om er van al het ...

... moois te genieten en de gebraakte lichamen op verhaal te laten komen. Na deze dag zou de slotweek ingaan en op de Alpenreuzen en in de tijdrit van de eerstvolgende vrijdag zouden de beslissingen vallen. Het beloofde een verschrikkelijk zware week te worden, wel de ongenadigste uit heel de ronde. Mallejac zou de gele trui niet behouden, was de stellige overtuiging van de internationale wielerpers. Voor de Fransen was Louison Bobet de grote favoriet, maar ook Il Vecchio, de oude Gino Bartali, zou zich ongetwijfeld nog laten zien. Bartali en zijn Italiaanse squadra hadden nog geen trap teveel gedaan en ze hadden Giancarlo Astrua als bliksemafleider op de tweede plaats in het klassement staan.
Op die taainagel zou Bobet zich wel stukbijten, hoopten de Italiaanse journalisten, en als Astrua aan het eind van zijn krachten zou komen, zou hij Bobet, Geminiani, Bauvin, Lauredi en Rolland in zijn val meeslepen, hoopten de tifosi. Op dat moment zou de oude vrome Gino, die vandaag zijn 39e verjaardag vierde, uit zijn schulp kruipen en genadeloos toeslaan. Volgens de kenners zou de 40e Ronde van Frankrijk gewonnen worden door een renner die zich tot hiertoe kalm had gehouden en niet had deelgenomen aan buitensporige inspanningen. Daarom werd aan Bartali gedacht omdat die misschien wel de enige was die de indruk gaf totaal niet vermoeid te zijn. Ondanks zijn voor een renner vergevorderde leeftijd moest hij in staat worden geacht de achterstand van 20 minuten weg te werken. Dinsdag en woensdag zouden we meer weten. De renners die de afgelopen dagen grote inspanningen hadden geleverd en veel te lijden hadden gehad van de extreme hitte waren die ochtend lang op bed gebleven. Het eerste deel van de ronde tussen Straatsburg en Bordeaux was uiterst lastig geweest, vanwege de lange etappes en onophoudelijke aanvallen die elke dag weer losbraken. Na Bordeaux hadden de twee Pyreneeënritten ware venwoestingen aangericht en de renners werden gedwongen hun uiterste krachten aan te spreken om maar in koers te blijven. Dat betekende allerminst dat de spanning van de wedstrijd aan het inzakken was, want elke dag waren er aanvallen geweest en werd van de coureurs het uiterste gevergd. Hoe lang zou Mallejac nog aan de leiding blijven? Wanneer zou Bobet de aanval openen? Kon Bartali op zijn leeftijd nog een vuist maken? En wat konden we nog van de Nederlanders verwachten, die al zoveel hadden gegeven? Allemaal vragen, waarop niemand het antwoord wist. Iedereen gaf zich die avond na het diner over aan een verkwikkende nachtrust in een zwoel temperatuurtje met het geluid van de Middellandse Zee in de verte en het gesnerp van de krekels onder het hotelraam. Dolce far niente.
(Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Door Fred van Slogteren, 20 juli 2009 15:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web