Zaterdag 4 juli 1953, 2e etappe Metz–Luik, 227 km.

Als je zoals de Nederlandse ploeg vooral naar de Tour bent gekomen om etappes te winnen, dan kan de eerste zege het best maar zo snel mogelijk binnen zijn. Daarom was Wout Wagtmans al op de eerste dag in de aanval gegaan om aan de finish helaas net te kort te komen op de Zwitser Schaer (foto). Het was voor de kleine man uit St.Willebrord dan ook een hevige teleurstelling, te meer daar ploegleider Pellenaars ’s avonds aan tafel in duidelijke taal had laten weten niet tevreden te zijn met een tweede en derde plaats. “Met ritten winnen komt er pas poen binnen”, spuwde hij over tafel. Het was voor Olijke Wout het sein om de volgende dag andermaal in de aanval te gaan. Voor de volle winst, ging-ie. Op zo’n vijftig kilometer voor de streep in Luik zag hij zijn kans schoon in de hoop in een solo naar de finish te kunnen rijden. Toen hij na zijn demarrage weer in het zadel zat, keek hij eens achterom om te zien hoeveel meter hij te pakken had. Het was een flink gat dat hij had geslagen, maar één renner was toch aan zijn wiel meegegaan en dat was nou juist de man in de gele trui en zijn kwelgeest van de dag ervoor: de kalende Schaer (foto). En zo zagen de volgers ...

... vijftig kilometer lang de groene trui met in diens schaduw de gele. Overnemen deed de man uit Etzwilen niet en de kleine Brabander deed al het mogelijke om die rustig glimlachende Zwitser los te rijden. Schaer was echter een heel goede renner die alle pogingen van Wagtmans zonder moeite counterde. Slechts één keer lukte het Wout een gat van enkele tientallen meters te slaan, maar toen Schaer de handen eens diep in de beugel plaatste en de benen even liet spreken, was het gat zo dicht. En weer probeerde Wagtmans het en nog een keer en nog eens. Niets hielp en pas toen de twee het aankomstcircuit aan de oevers van de Maas bereikten en er nog slechts 1700 meter te rijden was, drong het tot de Nederlander door dat hij andermaal een verloren spel speelde. In de sprint verzette hij zich wel heftig maar moest toch lijdzaam toezien hoe hij met twee lengten het nakijken had. Schaer won zijn tweede rit en hoefde niet in de gele trui gehezen te worden om de eenvoudige reden dat hij die reeds droeg. De morele winnaar van deze etappe was echter Wout Wagtmans, die daarom de premie kreeg toegewezen voor de meest strijdlustigste renner. Achter de twee koplopers eindigde op 47” een groep van veertien renners, onder wie alle favorieten en de Nederlanders Van Est en Gerrit Voorting. Roks verspeelde 1’55”, maar behield zijn derde plaats in het klassement. Nolten, Van Breenen, Suykerbuyk en Janssen verloren eveneens tijd, wat voor de beoogde kopman Nolten een behoorlijke tegenvaller was. Adri Voorting (op 14’04”) en Henk Steevens (op 18’56”) verloren daarentegen veel tijd. Ondanks de nondeju’s van d’n Pel aan tafel had de Nederlandse equipe na twee dagen koers toch alle recht om tevreden te zijn. Eerste in het algemeen ploegenklassement, Wagtmans en Roks op de tweede en derde plaats in het algemeen klassement en Van Est en Voorting zonder verlies eveneens vooraan in de rangschikking. (Foto: archief dewielersite.net)

De uitslag was:
1. Fritz Schaer (Zwi) 227 km. in 6.20’52”
2. Wout Wagtmand (Ned) op 2”
3. Gino Bartali (It) op 47”
Gele trui: Fritz Schaer (Zwi)

Door Fred van Slogteren, 4 juli 2009 15:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web