Uit de ordners van Jan …

“Vandaag heb ik wel heel oud nieuws uit mijn ordners opgediept. Op de kop af 57 jaar geleden werd op datum van vandaag in 1952 op het Caubergcircuit in Valkenburg gestreden om het kampioenschap van Nederland voor profs. Als ik de uitslag bekijk lijkt het wel een Brabants kampioenschap, want maar liefst acht van de beste tien hadden hun woonplaats in deze provincie. Winnaar werd volgens de jury Hans Dekkers. Wim van Est, die van mening was dat hij en niet Dekkers als eerste over de streep ging, protesteerde na afloop, welk protest in de loop van de avond werd afgewezen. Wout Wagtmans had tot drie ronden voor het einde alleen op kop gereden. De uitslag was: 1. Hans Dekkers (Eindhoven) 198 kilometer in 5 uur 36 min. 25 sec., 2. Wim van Est (St. Willibrord) z.t., 3. Wout Wagtmans (Breda) op 20 sec. 4. Gerrit Voorting (Roosendaal) z.t., 5. Jefke Jansen (Elsloo) op 25 sec., 6. Henk Faanhof (Roosendaal) op 1 min. 22, 7. Thijs Roks (Sprundel) z.t., 8 Frans van Sambeek (Valkenswaard) op 3 min. 35, 9. Frans van der Zande (Halsteren) z.t., 10 Henk de Hoog (Borgerhout) z.t. De eerlijkheid gebiedt te vermelden dat ...

... Voorting en Faanhof geen Brabanders waren, maar Noord-Hollanders die in het belang van hun broodwinning dichter bij België waren gaan wonen. Ook Henk de Hoog was om die reden in het Belgische Borgerhout neergestreken.

De vermaarde Jan Cottaar schreef in de Wielersport van 19 juni 1952 (waarvan bovenstaand de cover is afgebeeld): ‘En kijk me dan die Van Est eens aan, zoals hij daar aan de eindstreep staat op de Oud Valkenburgseweg. Niet zwart van de modder maar geel van de klei. Vanwege die kronkelende, glibberige en zuigende afdaling van de Sint Jansberg. Maar als je een doek neemt en je veegt die smurrie weg dan zie je een gezicht dat de sporen van die zware wedstrijd nauwelijks draagt. Ik denk heus niet aan die gele trui van Dax, wanneer ik zeg, dat deze ijzersterke Van Est op dit moment misschien in een conditie verkeert als nooit tevoren. Bordeaux-Parijs (ook uitgereden zonder een spoor van uitputting), de Ronde van Belgisch Limburg, de Ronde van Nederland en deze strijd op de Cauberg getuigen daarvan. Want leg eens eerlijk uw kaarten op tafel: Wie had ge gewonnen gegeven toen Dekkers en Van Est samen op de eindstreep afgingen? Dekkers! Met een straatlengte. Het vinnige sprintertje voor de stoere treinloper, nietwaar? Wel, Dekkers hééft die sprint gewonnen, maar het verschil van een straatlengte werd een verschil van een vingerdikte, omdat Van Est nog zoveel ongebruikte kracht over had, dat hij ditmaal zelfs de snelheid kon weerstaan. Houd hem weer in het oog, die taaie Wim!’

De sportcommisie van de KNWU maakte 15 juni 1953 bekend dat ondanks het feit dat men hem tijdig zowel telegrafisch als telefonisch voor de consequenties had gewaarschuwd Gerrit Schulte, die op reglementaire wijze had ingeschreven voor het nummer achtervolging bij de Nederlandse baankampioenschappen, niet aan de start was verschenen. Schulte had door deze contractbreuk niet alleen schade berokkend aan de wielersport in het algemeen maar bovenal aan zijn collega’s wier gages in de nationale kampioenschappen zijn gebaseerd op de recette. En dus liet de sportcommissie in Wielersport weten: ‘Aangezien Schulte behoort tot die categorie van renners van wie verwacht mag worden dat zij een voorbeeld zullen zijn voor renners met minder internationale faam heeft de sportcommissie deze overtreding ernstig opgenomen en Schulte een boete van 1000 gulden opgelegd. Dit geld zal niet worden gestort in de zogenaamde boetepot maar zal gevoegd worden bij het aandeel van de recette dat onder de renners verdeeld zal worden zodat zij geen nadeel deel behoeven te ondervinden van het gedrag van hun collega. Kampioen bij de profachtervolgers werd Wim van Est die in de finale Adri Voorting versloeg.

Het kampioenschap van Nederland voor stayers over 100 kilometer leverde een grote verrassing op. Zesvoudig Nederlands kampioen en oud-wereldkampioen Jan Pronk werd onttroond en eindigde in de rit met ruim twee ronden achterstand. Winnaar werd de Haarlemmer Cor de Best (foto) achter de Belgische gangmaker Van Den Bosch. Jan Derksen won voor de tweede maal in successie de sprinttitel der professionals, door in de finale Arie van Vliet met enkele lengten te verslaan. Jan Hijzelendoorn prolongeerde zijn titel bij de amateursprinters. In de finale versloeg hij Ad Schotman en Patsi Willekes. Piet van Heusden prolongeerde de achtervolgingstitel bij de amateurs, want in de finale versloeg hij Daan de Groot. De uitslag van het kampioenschap van Nederland voor amateurs over 50 km zonder gangmaking luidde tenslotte: 1. Noppie Koch 2. Wim Duyker 3. Daan de Groot. Op hetzelfde onderdeel werd bij de broodrenners de titel een prooi voor Gerrit Voorting voor Harry van der Kamp en Wim van Est.

De Ronde van Luxemburg werd op 15 juni 1959 gewonnen door de Luxemburger Charly Gaul met een voorsprong van 2 min. 51 sec. op zijn landgenoot Aldo Bolzan. In de laatste etappe van Diekirch naar Luxemburg zegevierde de Duitser Altweck. Onze landgenoot Ehlen eindigde in deze rit als vierde in dezelfde tijd als de winnaar. In het eindklassement bezette Piet Damen de zesde plaats, Ab Geldermans de tiende, Nol Ehlen de 18e, Lambert van der Ven de 19e en Piet Steenvoorden de 25ste. Damen eindigde tevens als tweede in het bergklassement achter de Fransman Hoffman. In het ploegenklassement werd Nederland derde achter Luxemburg en Duitsland.

Op 15 juni 1960 werd de Nederlandse ploeg bekend gemaakt die dat jaar deel zou nemen aan de Tour de France. In de krant werd destijds bijgaande fotocollage geplaatst: Bovenste rij v.l.n.r. Wim van Est, Ab Geldermans, Piet Damen, Coen Niesten en Martin van den Borgh. Onderste rij v.l.n.r. Jaap Kersten, Jo de Roo, Jo de Haan en de reserves Piet van Est en Wout Wagtmans.

Acht jaar later won de Limburger Jan Krekels de twintigste Ronde van Oostenrijk voor amateurs voor de Oostenrijker Georg Postl. De laatste etappe over 229 kilometer van Graz naar Wenen werd gewonnen door de Italiaan Emilio Sanantonio. De voorsprong van Krekels op Postl bedroeg ruim vier minuten. Krekels won twee etappes, reed op twee na alle etappes bij de eerste tien, won uiteraard het puntenklassement met royaal verschil terwijl de Nederlandse ploeg met ruim verschil eerste werd in het ploegenklassement. Ook Henk van Vugt won een rit, terwijl de Utrechter Leen de Groot een keer tweede werd.
Jan Janssen, die een maand later historie zou schrijven in de Tour de France, bereidde zich in de Ronde van Luxemburg voor op de rondrit door Frankrijk. Cees Haast bezette in het algemeen klassement na de derde etappe de tweede plaats met dezelfde tijd als de Luxemburger Edy Schutz. Op 15 juni won Haast de derde etappe in dezelfde tijd als Schutz. Ook in de tweede etappe speelde Haast aanvankelijk een grote rol maar werd door bandenpech twintig kilometer voor de finish voor een van de ereplaatsen uitgeschakeld.

Wie niet in Luxemburg reed was te vinden in de Ronde van Zwitserland. Daar pakte Herman Vanspringel de leiderstrui en etaleerde daarmee zijn uitstekende vorm die hem uiteindelijk bijna de overwinning in de Tour de France zou opleveren. De tweede etappe van de Ronde van Zwitserland, een rit over 152 km van Langenthal naar Binningen-Aesch werd gewonnen door de Belg Walter Godefroot. Harm Ottenbros bezette de tweede plaats. De derde etappe over 84 kilometer naar Boncourt werd een prooi voor de Belg Daniel Van Rijckeghem. Die won de eindsprint van het vrijwel compacte peloton waarin Harry Steevens derde werd. Ottenbros won de vierde etappe van Boncourt naar Nidau over 140 km. Het algemeen klassement: 1. Vanspringel 2. Louis Pfenninger 3. ex aequo onder andere Peter Post, Harry Steevens, Rini Wagtmans, Harm Ottenbros en Huub Zilverberg.

In Luxemburg zou Edy Schutz later die week winnen voor Haast en Bodrero. Gerard Vianen was 11e, Wim Schepers 12e, Jan Janssen 13e, Arie Den Hartog 16e en Jo de Roo 18e. Vanspringel zou in 1968 ook de Ronde van Zwitserland niet winnen. Hij werd derde achter de Zwitsers Louis Pfenninger en Robert Hagmann. De Nederlanders waren in geen velden of wegen te bekennen. Rini Wagtmans was op plaats 22 de beste, Peter Post werd 30e en Harm Ottenbros 41e.

Op 15 juni 1969 werd de schorsing van Eddy Merckx door het bestuur van de UCI opgeheven. Hij had die schorsing op gelopen, nadat hij in de Ronde van Italië was betrapt op het gebruik van stimulerende middelen. Later ontstond grote twijfel over de hele affaire op grond waarvan de schorsing met onmiddellijke ingang werd opgeheven. Merckx zou dus kunnen starten in de Tour de France, die 28 juni in Roubaix zou beginnen. De leden van het dagelijks bestuur van de UCI hadden in Brussel vergaderd ter behandeling van het beroep dat de Koninklijke Belgische Wielerbond had aangetekend tegen de door de Italiaanse bond opgelegde schorsing, die Merckx van 2 juni tot 1 juli zou uitsluiten van wedstrijden. Bij de overwegingen werd betrokken het onberispelijke verleden van de renner en de steeds negatieve uitslagen bij reeds tientallen ondergane onderzoeken. Daarom werd bij meerderheid van stemmen besloten Merckx het voordeel van de twijfel toe te kennen en bijgevolg met onmiddellijke ingang de tegen hem uitgesproken schorsing op te heffen. De reacties uit de wielerwereld op dit besluit waren bijzonder uiteenlopend. Jan Janssen noemde het een schandaal. ‘Ik zelf ben net als Gimondi en Aimar geschorst en dat heeft mij een maand salaris gekost. Er is geen enkele reden om voor Merckx, omdat hij nu toevallig Merckx is, een ontsnappingsclausule in de reglementen te zoeken. Integendeel, juist omdat Merckx een Belg is had hij dubbel zo zwaar moeten worden gestraft. In Italië, Frankrijk, Zwitserland en België kunnen wij worden gecontroleerd op bet gebruik van verboden stimulerende middelen maar in België heeft de politie bovendien nog het recht onze bagage te doorzoeken en op de inhoud van onze koffers kunnen wij al veroordeeld worden.’ Eddy Merckx pruilde echter: ‘Men heeft mijn schorsing opgeheven maar ik ben niet vrijgesproken. Daarom kan ik niet helemaal gelukkig zijn met de beslissing. Er zal altijd een smet op mij blijven rusten. Een maand later won debutant Merckx zijn eerste Tour de France. Nummer twee Roger Pingeon telde maar liefst 17 min. 54 achterstand, Rini Wagtmans was zesde op 33 min. 57 en Jan Janssen, de winnaar van een jaar eerder werd tiende met een achterstand van 52 minuten en 56 seconden. Merckx won in al zijn overmacht zes etappes en verder ook nog het punten-, berg- en combinéklassement, terwijl hij met zijn Faema ploegmaten ook nog het ploegenklassement opeiste. Verderop nog een overzicht van de overwinningen van Eddy Merckx op of rond 15 juni.

Donderdag 15 juni 1972 won de ploeg van Goudsmit-Hoff in Zürich de proloog van de Ronde van Zwitserland. Tino Tabak, Rini Wagtmans, Karel Delnoy, Jan Krekels, Gerard Vianen, Wim Prinsen, Huub Harings en de Zwitser Kurt Rub  waren sneller dan Scic, Rokado, Magniflex en Holds. Door deze prestatie kreeg Tabak de leiderstrui omgehangen. Op dezelfde dag werd Jaap Oudkerk, de 34-jarige oud-wereldkampioen bij de stayers, Nederlands kampioen bij de achtervolgers. De sfeer in het koude met nog geen honderd mensen gevulde Olympisch Stadion had meer weg van een begrafenis dan van een kampioensfeest. Oudkerk haalde in de finale Henk Benjamins bijna in en hief de armen omhoog als won hij een wereldkampioenschap in plaats van een gedegradeerde nationale titelstrijd. Zo blij als een kind was de Amsterdamse boerenzoon met zijn achtste nationale kampioenstrui, de eerste overigens die hij als profachtervolger behaalde. Acht jaar eerder won hij als amateur voor het laatst een kampioenschap in die discipline. Zijn titel op dat nummer werd in 1964 overgenomen door Tiemen Groen, wat voor Oudkerk het sein was om zich op het stayeren te gaan werpen. Acht jaar lang gaf hij de voorkeur aan races achter grote motoren met wereldtitels bij de amateurs (1964) en de profs (1969) als voornaamste resultaat.

Waar Jan Janssen zich in de Ronde van Luxemburg warmdraaide voor zijn Tourzege, daar reed Joop Zoetemelk in 1980 de Ronde van Zwitserland als generale repetitie. Na vijf etappes stond Joop tweede in het algemeen klassement, 47 seconden achter de tot dan toe ongenaakbare 24-jarige Belg Daniël Willems (foto). Dit talent was hard op weg naar de recordboeken. In de eerste vijf etappes, de proloog meegerekend, kwam hij tot het maximale aantal overwinningen. Willems was tot dan toe steeds de beste sprinter en de beste tijdrijder geweest. Het Ronde van Zwitserland record van zijn landgenoot Roger De Vlaeminck (vijf ritzeges in 1975) had hij geëvenaard. Na vijf ritten zag het klassement er als volgt uit: 1. Willems 2. Zoetemelk en 3. Thurau. Uiteindelijk zou de Italiaan Mario Beccia de ronde winnen. Tweede was de Zwitser Josef Fuchs en derde Zoetemelk. Lucien Van Impe bleef als vierde rittenkaper Daniel Willems net voor. Theo de Rooij was tiende, Bert Pronk 14e, Heddie Nieuwdorp 23e en Jos Schipper 29e. Voor Willems bleef het bij vijf ritzeges. Zoetemelk baarde de volgers den nodige zorgen. Hij sukkelde zichtbaar met zijn gezondheid. De vijfvoudige nummer twee in de Tour had maagklachten. In het Nederlands kampioenschap in Geulle bleek het nog niet over, want hij reed ver in de achterhoede en stapte na 115 kilometer zelfs af. Na afloop zei de kopman van Raleigh: ‘Ik reken erop dat bij de start van de Tour alles over is. Ik heb dit jaar zoveel tegenslag gehad dat ik in de Tour alleen maar geluk kan hebben. Door dat opgeblazen gevoel in mijn maag had ik geen macht meer in de benen maar dat komt gauw genoeg terug als alles weer beter is.’ Zondag 20 juli 1980 zou Joop Zoetemelk in Parijs gehuldigd worden als de tweede en tot nu toe laatste Nederlandse winnaar van de Tour de France.

Aanstaande woensdag 17 juni is Eddy Merckx jarig. Op die dag wordt de ‘Zwarte van Tervuren’ alweer 64 jaar. In 1962 zette hij zijn 16e verjaardag al luister bij met zijn tiende seizoenszege in St.Laurens-Berchem. Zes jaar later was de overwinning in het Italiaanse Cinisello het extra kaarsje op de taart en in 1973 won hij op zijn 27e verjaardag de Ronde van Oost-Vlaanderen. Dat was in Evergem en hij won daar met 35 seconden voorsprong op onze landgenoot Richard Bukacki. Op 15 juni won hij slechts één keer. Dat was in 1963 in het Vlaams-Brabantse Strombeek.

Tot volgende week!”

Jan Houterman 

Door Fred van Slogteren, 15 juni 2009 10:00

Nostalgie

Wat een heerlijke verhalen!

Geplaatst door Harry Hermkens, 15 juni 2009 21:29:29

ritzege

In je schrijven lees ik dat ook henk van vucht een ettape won in de ronde van oostenrijk was dat de ettappe naar de cros clockner,
in afwachting op antwoord teken ik met vriendelijke groeten

Geplaatst door f voets, 25 september 2009 16:03:39

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web