Van de boekenplank van Wim …

TOUR DE FRANCE/TOUR DE FORCE

door James Startt

“Dit is een fotoboek, want James Startt is een Amerikaanse fotograaf die zich onder meer heeft toegelegd op de wielersport. Zijn werk wordt gepubliceerd in het Amerikaanse wielertijdschrift Bicycling Magazine en in andere wielerbladen. Startt is zelf …

… wielrenner geweest en in 1992 maakte hij deel uit van de Amerikaanse selectie voor de Olympische Spelen van dat jaar in Barcelona. Kort daarna stopte hij met de sport om fotograaf/journalist te worden, want hij levert doorgaans ook de bijschriften bij zijn foto’s. Om maar midden in het internationale wielergebeuren te zitten woont hij in Parijs en hij volgt de Tour de France al jaren. In de periode dat zijn landgenoot Lance Armstrong heer en meester was, leverde ook Startt opvallende prestaties. Hij is vooral bezeten van de inspanningen van de coureurs in de bergen en het is dan ook niet verwonderlijk dat hij tot dit boek is gekomen. De titel zegt het al en Startt laat overduidelijk zien dat de Franse ronde geen uitstapje is voor watjes. Hij levert daar met zijn boek tientallen overtuigende bewijzen van, eerst in zwart/wit en later in kleur als hij ook eigen foto’s kan laten zien. Hoe zwaar en onmenselijk het soms is wordt in alle facetten duidelijk en de foto’s zijn doorgaans zo goed behandeld dat het zweet van de pagina’s af lijkt te druppen. Klimmen is zwaar, laat hij zien, maar ook het knechten valt niet mee. Dat blijkt bijvoorbeeld uit een foto van een renner uit de jaren zestig in een shirt van Wiel’s Groene Leeuw. In de achterzak van zijn wollen trui zeult hij drie volle literflessen van glas mee, die zijn afgesloten met een kroonkurk. Ik heb eens in een film gezien hoe de renners die dan openmaakten. Midden in het peloton zet hij de kroonkurk tegen de bout van zijn stuur en geeft er vervolgens een flinke klap op. De dop zie je in slow motion, als een voor een toss opgeworpen muntstuk, door de lucht cirkelen, terwijl de renner de fles aan de mond zet en die in één slok voor de helft ledigt. En dat met een gangetje van 40 à 50 in het uur. Ook de foto van een eenzame Octave Lapize is prachtig om te zien. Door god en iedereen verlaten, loopt de winnaar van de Tour van 1910 in een woestijnachtig landschap met een kapotte fiets aan de hand op weg naar een oplossing voor zijn onoplosbare probleem. Eenzamer en hulpelozer kan een mens niet zijn, is het overduidelijke verhaal van deze foto. Geen wonder dat de renners die op een van de eerste foto’s in het boek van start gaan in de Tour van 1903, zulke chagrijnige gezichten trekken. Er viel weinig te lachen in die dagen ook al levert het een kostelijke foto op.

Tot volgende week!”

Wim van Eyle

Door Fred van Slogteren, 28 mei 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web