Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“Om de lieve vrede in het Ravennest te bewaren ben ik genoodzaakt mijn verzameling racefietsen wat in te krimpen. Met andere woorden wat te gaan verkopen, als het in deze tijd van financiële malaise tenminste nog wat oplevert. Anders is de schroothoop de toekomst en dat zou mij heel erg aan het hart gaan.
Het begrip marktplaats.nl staat in mijn computer niet bij de ‘favorieten’ en daarom was in het afgelopen weekend de …

… wielershow Stalen Ros in Neerkant een mooie gelegenheid om met echte liefhebbers in aanraking te komen. Daar komen de mensen die voelen wat ik voel en die iets weten van de historie van die oude fietsen die voor een argeloze voorbijganger geen enkele waarde hebben. Als mijn fietsen daar niet in de smaak vallen, dan vallen ze nergens meer in de smaak, dacht ik.
Ik nam daarom een zestal complete fietsen en zes frames mee en alleen het aanzien van merknamen als Bianchi, Cornelo, Cera, Colnago en Concorde bezorgde me maagkrampen. Die fietsen zijn een deel van mijn leven, een wereldhobby met één groot nadeel, ze nemen veel ruimte in. Vroeger kon ik nog wel eens iemand te logeren vragen, maar dat is er al jaren niet meer bij. Door de wereldreis per fiets die ik ooit maakte heb ik vrienden in de hele wereld tot in Nieuw-Zeeland en Australië toe. Vroeger stond mijn huis voor ze open, maar nu kan ik ze alleen maar te eten geven om ze daarna naar een hotelletje te sturen, want op zolder is allang geen plaats meer voor een logeerbed omdat de luchtdichtheid daar gelijk is aan de dichtheid van staal. Om daar op termijn weer een bed neer te kunnen zetten moet een deel van mijn verzameling dus de deur uit. Dat moet lukken, want ik ben in Nederland misschien wel de grootste gek op racefietsengebied, maar gelukkig niet de enige.
Dat bleek direct toen ik met Susan, m’n oudste dochter, in Neerkant arriveerde. Het was druk, zowel met standhouders als bezoekers waaronder nogal wat gelijkgestemden uit Duitsland en België. Op de bovenste foto zie je een totaal overzicht. In het middengedeelte was ruimte gereserveerd voor de tentoonstelling, bestaande uit 67 juweeltjes van andere verzamelaars. Terwijl ik met de rolmaat druk bezig was mijn frames op te meten, zat Susan gezellig te keuvelen met collega-standhouder René, die z’n dagen nuttig besteedt op de baan van Alkmaar. Intussen hield ze mij met een schuin oog in de gaten, want ze kent me. Als een verzamelaar als ik zoveel moois ziet dan wil hij alleen maar geld uitgeven en niks verkopen. Maar Susan hield de hand streng op de knip. Er werd alleen geïnvesteerd in koffie, frisdrank en tosti’s, want die hoef je niet mee naar huis te nemen. Verstandige meid.
 
Tot over veertien dagen!”

Peter Ravensbergen

Door Fred van Slogteren, 24 maart 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web