Uit de ordners van Jan …

“Mijn rubriek ‘TERUG NAAR 1965’ begint met een terugblik op de Ronde van Sardinië van dat lang vervlogen jaar. Met liefst vijf etappezeges en de eindzege heeft oud-wereldkampioen Rik Van Looy deze Sardeense rittenkoers afgesloten. In de eindrangschikking was Romeo Venturelli 2e, Roberto Pogiali 3e, Jacques Anquetil 4e  en diens Nederlandse ploeggenoten bij Ford-Gitane Arie den Hartog en Cees Lute respectievelijk 17e en 46e. Op 6 maart van hetzelfde jaar ging het Belgische wielerseizoen traditioneel van start met de Omloop Het Volk. Met nog vijftien kilometer te rijden maakte de attente Noël Depauw (foto) gebruik van een aarzeling in de voorste gelederen waarna hij met ‘een machtige bijl’ een gat hakte, dat steeds groter werd. Niemand reageerde, de een na de ander liet het zitten. Ook wereldkampioen Jan Janssen reageerde niet, zelfs niet toen Jos van der Vleuten met de Belg Van den Bogaert aan het wiel de groep vaarwel zei. Eén minuut en zeventien seconden na winnaar Depauw spurtte het tweetal voor de derde plaats en nog wat later kon Janssen achter Jos Huysmans op de vijfde plaats beslag leggen. Piet Rentmeester werd zevende.
Genua-Nice, de eerste Italiaanse voorjaarsklassieker van formaat, werd een zege voor de Italiaan Carmino Preziosi.

Op zondag 9 maart 1975 werd in de Parijse voorstad Fontenay-sous-Bois de proloog van Parijs-Nice verreden. In het tijdritje over 2,2 kilometer was Eddy Merckx één seconde sneller dan Gerrie Knetemann en drie dan Cyrille Guimard. Een dag eerder was de ...

... Ster van Zwolle een prooi voor Frits Pirard. Hij versloeg Peter van der Kruys en Arie Hassink in de spurt. Op 18 seconden won Piet Hoekstra de pelotonsprint voor Matthieu Dohmen, Joop Ribbers en Henk Lubberding.
 
Parijs-Nice 1978 kende heel veel Nederlands succes. Gerrie Knetemann won de proloog (Joop Zoetemelk 2e) en de eerste etappe en op 9 maart was Nederlands kampioen Fedor den Hertog in de vierde etappe te sterk voor iedereen. Hij kwam solo aan in Barneoud met een voorsprong van anderhalve minuut op het peloton. Later die week zou Knetemann ook nog de klimtijdrit op de Col d'Eze winnen wat hem tevens de eindzege opleverde. De Kneet reed van start tot finish in de leiderstrui. Op de Col d'Eze werd Bernard Hinault tweede op 10 en Joop Zoetemelk derde op 26 seconden.
 
Onze nieuwe bondcoach Leo van Vliet was op 9 maart 1980 de beste aan de finish van de tweede etappe van Parijs-Nice. Hij had in de sprint à deux geen kind aan Bernard Vallet. Vijf tellen later won Marc Demeyer de pelotonsprint voor Jan Raas en Cees Priem. Het was weer TI Raleigh boven, want Knetemann was na zijn proloogzege en de winst van zijn ploeg in de ploegentijdrit nog immer de leider in het algemeen klassement. Raas was tweede, Van Vliet derde, Lubberding vierde en Zoetemelk zesde. De dagen erna ging het feestje voor Peter Post stevig door. Raas won de derde etappe, Zoetemelk werd derde in de zware vierde rit naar St. Etienne (winst voor Sven-Ake Nilsson) en Jopie pakte de leiderstrui af van ploegmakker Knetemann.

Vrijdag 9 maart 1984 staat een glimlachende Jos Lammertink op het erepodium van Parijs-Nice. Hij werd na afloop van de tweede etappe in Moulin gehuldigd als leider van het algemeen klassement. Die dag werden er twee ritten gereden. In de ochtend over een bergachtig parcours won Sean Kelly voor Eddy Planckaert, waarachter Jos Lammertink zevende werd. Eric Vanderaerden, de best geklasseerde coureur van Peter Post, liep een achterstand van ruim acht minuten op. Plots was Lammertink nu de beste ‘Postbode’ in de stand en dat was een prettig idee met het oog op de ploegentijdrit van ’s middags. En inderdaad, Panasonic won met overmacht de 34 km lange tijdrit wat alle renners 1 minuut 20 aan bonificatie opleverde. Lammertink handhaafde zich makkelijk tussen renners als Planckaert, Anderson, Lubberding en Nulens en mocht zich voor tenminste één dag in de smetteloze witte leiderstrui hullen. Iedereen gunde ‘de Reus van Wierden’ zijn succes, want hij ging in zijn wielerloopbaan door diepe dalen. Jos Lammertink was beroepswielrenner van 1980 tot 1989 en won in die periode 38 wedstrijden. Hij was meesterknecht van Eric Vanderaerden en Eddy Planckaert en trok voor hen massasprints aan. Hij won ook zelf diverse wedstrijden, waaronder twee etappes in de Ronde van Spanje en de semi-klassieker Kuurne-Brussel-Kuurne. In 1985 ging een groot deel van zijn seizoen verloren door de Ziekte van Pfeiffer. Ook verschillende andere ziektes bemoeilijkten zijn loopbaan. In 1986 won hij, als lid van de sterke ploeg van Peter Post het Nederlands kampioenschap. Door een zware val in de Ronde van Frankrijk kon hij niet echt van zijn kampioenstrui profiteren. Na een conflict met zijn ploegleider Cees Priem beëindigde Lammertink zijn profloopbaan in 1990.

Het weekend van 9 en 10 maart 1985 was het erg slecht weer tijdens de Tirreno-Adriatico. Regen, hagel en bittere kou teisterden de coureurs, die zowel zaterdag als zondag in kleine groepjes over de aankomstlijn gleden. De onverwacht slechte weersomstandigheden stonden Nederlandse successen evenwel niet in de weg. De hoofdrol werd opgeëist door Adri van Houwelingen, met zijn overwinning in Subiaco op zaterdag. In dat kletsnatte Italiaanse bergstadje werd Moreno Argentin de nieuwe leider in de algemene rangschikking. Een tempoversnelling op vijftien kilometer van de eindstreep was eigenlijk niet meer dan een plaagstootje, maar toch raakte Adri samen met de Oostenrijker Zadrobilek op kop. Die kneep in de kletnatte bochten iets teveel in de remmen en gaf Van Houwelingen daarmee de kans te winnen. In de rit van zondag behield Argentin zonder problemen de leiding, de etappe werd gewonnen door de Spanjaard Jesus-Luis Navarro, die in de eindsprint Steven Rooks naar de tweede plaats verwees. Hiermee revancheerde Rooks zich voor zijn zwakke prestatie een dag eerder toen hij in een derde groepje verzeild raakte dat met bijna drie minuten achterstand op Van Houwelingen finishte.   

Parijs-Nice werd in hetzelfde weekend voor de vierde keer op rij gewonnen door Sean Kelly. Zijn landgenoot Roche mocht de slottijdrit op de Col d’Eze winnen, want de voorsprong was te gering om Kelly nog te kunnen bedreigen. In het eindklassement was Peter Winnen als 12e de beste landgenoot. Ook Oosterbosch, Broers, Veldscholten, Verhoeven, Nevels, Wekema, Van Poppel, Lammertink, Schroen, Van der Hulst en Slendebroek haalden een plaatsje in het eindklassement binnen. Slendebroek was met een achterstand van ruim drie uur met zijn 58e plaats de allerlaatste Nederlander.
Eddy Merckx won op 9 maart 1967 de 2e rit in Parijs-Nice van Toucy naar Chateau Chinon. Na 30 kilometer solo bedroeg zijn voor 1 minuut 11. In 1969 won hij met drie ritzeges op de datum van vandaag het eindklassement van de Ronde van de Levant. In 1972 kon de proloog van Parijs-Nice in Dourdan op zijn erelijst worden bijgeschreven, nadat hij in een afstand van slechts 1700 meter Raymond Poulidor op zes seconden had gereden. Ook in 1974 en in 1975 won Merckx op 9 maart de proloog van Parijs-Nice. 

En dan nog dit: vandaag precies 45 jaar geleden, op 9 maart 1964, ging in Fontainebleau de 22ste editie van Parijs-Nice van start, met een etappe over 153 kilometer naar Auxerre. Drie renners drukten een stempel op de koers. Dat waren de spurtwinnaar Ward Sels, de onfortuinlijke Jean Stablinski en de actiefste coureur van het hele peloton Jan Janssen. Stablinski reed enkele tubes aan flarden terwijl Janssen bij elke ontsnapping een voorname rol speelde. Na 100 kilometer viel de beslissing. Janssen's ploegmaat Mahé reed weg met de Belg Van Coningsloo. Janssen bekeek de ontwikkeling prima en toen de voorsprong ineenzakte, fietste hij in één ruk naar de kop, hetgeen ook Sels, Milesi en Annaert presteerden. De zaak was bekeken, temeer daar Pelforth met Janssen en Mahé twee man vooraan had, de Rapha's bij Anquetil moesten blijven en Solo op de kansen van Sels gokte. Het werd inderdaad Sels, die op een slijkerig en grinderig pad naar de aankomst Jan Janssen net kon bedwingen.

Op zich allemaal niet zo bijzonder maar toch is er meer over deze editie van de ‘Koers naar de Zon’ te melden. Jan Janssen pakte op de derde dag de witte leiderstrui en zou uiteindelijk (zonder ritzeges) ook het eindklassement op zijn naam schrijven. In 2009 organiseren Rick Blikman en Wilfred de Kruijf, vorig jaar de mannen achter de Tour de Jan Janssen, drie bijzondere wielerreizen. Daaronder de editie van Parijs-Nice die in 1964 door Jan Janssen werd gewonnen. Mede dankzij de historische routekennis van Jac Zwart, schrijver van Wielermonumenten in Europa, deelnemer aan de Tour de Jan Janssen in 2008 en vaste medewerker van onze Slogblog, is er een bijzondere Parijs-Nice ontstaan zonder verplaatsingen! Met bekende cols als de Mont Ventoux, de Mont Faron, de Tanneron en de Col d'Eze. Een voorjaarswielerreis startend op 30 april aanstaande en eindigend op 9 mei. Een gemiddelde dagafstand van 150 kilometer. Zin om mee te fietsen? Op http://www.cyclingdutchman.nl/ is niet alleen alle informatie te vinden over deze Parijs-Nice, maar ook over de 2e editie van de Tour de Janssen en de Vuelta '67, eveneens een flonkerende diamant op de palmares van onze eerste Tourwinnaar.

Tot volgende week,

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 9 maart 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web