Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“De afgelopen weken zijn er weer heel wat nieuwjaarsrecepties geweest en ook de leden van de vereniging ‘De Oude Fiets’ zijn bij elkaar gekomen om het nieuwe jaar in te luiden. De bijeenkomst vond plaats in het Amerikaans Motorfiets Museum in Raalte en dat is niet zo aan mij besteed, want als het …

… herrie maakt en er komt olie uit dan heb ik al gegeten en gedronken. We kregen een persoonlijke rondleiding van Max Middelbosch, de eigenaar van het museum. Max, die als langharige hippie met zijn hobby is begonnen, is een bevlogen verteller. Na de Tweede Wereldoorlog zijn er nog al wat Amerikaanse motorfietsen door de militairen in Nederland achtergelaten, alleen ontbraken meestal de wielen. Die waren namelijk door de boeren geconfisqueerd om er karretjes van te maken. Zware melkbussen moesten iedere dag van de stal over het erf naar de kant van de weg worden gesleept, waar de vrachtwagen van de melkfabriek ze dan op kwam halen. En dat ging een stuk makkelijker met een in elkaar getimmerd karretje waarvan de wielen afkomstig waren van zo’n Amerikaanse motorfiets. En of dat nou een Harley Davidson was of een Indian, dat maakte die boeren geen fluit uit. Nadat Max een aantal van die wielloze vehikels op de kop had getikt, ging hij bij de boeren op wielenjacht en voor het in die tijd aardige bedrag van 75 gulden wist hij er een aantal te bemachtigen. Zijn motorfietsen konden weer compleet worden gemaakt en de wielen die hij over had, verkocht hij aan andere verzamelaars voor het viervoudige van wat hij ervoor had betaald. ‘Kijk dit is een van mijn oudste motoren met witte banden. Helaas ging men daar later mierzuur en roet aan toevoegen om de eigenschappen te verbeteren.’ De meeste motoren staan in zijn museum schitterend in de lak met biezen en al, maar de ogen van Max gaan pas echt glimmen als hij verteld over een vehikel waar geen spettertje lak meer op zit. Ik begrijp zijn gevoel, want je moet de (motor)fiets in mijn ogen zo authentiek mogelijk houden. Het karakter is weg als je hem opnieuw lakt. Soms dacht ik met deze opvatting een roepende in de woestijn te zijn, maar het tij gaat keren als ik Max zo beluister. Die kaalgeplukte motorfietsen van hem zijn meer waard dan de geheel gerestaureerde exemplaren, omdat de namaakonderdelen niet verdoezeld kunnen worden door de lak.
Deze oude Indian fiets was van onbekende herkomst toen ik hem aan mijn verzameling toevoegde. Dan ga je zoeken en kom je automatisch in Amerika terecht bij de Indian motorfietsen. Maar daar kwam ik ook niet verder mee. Ik besloot tot forensisch onderzoek, zoals pathologen een lijk ontleden. Ik haalde de versteende buitenband van het wiel af, maar die was zo verbrokkeld dat er niets meer op te lezen viel. De binnenband gaf ook geen geheimen prijs, hoe ik ook speurde. Maar toen het licht er op een bepaalde manier op viel, meende ik iets van tekst te ontwaren. ‘Bilbao’, las ik met veel moeite en dat is een havenstad in Spaans Baskenland. Toen kon ik ook nog het woord ‘Eibar’ ontcijferen en had ik beet. Een Spaanse fietsenfabriek uit een stad, waar vroeger zelfs een internationale wielerronde werd gehouden. De fiets is voorzien van prachtig uitgewerkte lugs en op de banden na is hij nog helemaal compleet. Net als Max vertroetel ik die kaalgeplukte kippen, en mijn denigrerende woorden over motorfietsen neem ik bij deze terug. Het Amerikaanse Motor Museum in Raalte is ook voor niet motorliefhebbers een bezoek meer dan waard.

Tot over veertien dagen!”

Peter Ravensbergen

Door Fred van Slogteren, 27 januari 2009 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web