De Burgerlijke Stand van 10 januari.

Michel ZANOLI (1968, overleden 29.12.2003, Nederland)

Iedereen kent het droevige verhaal van Michel Zanoli en dat ga ik vandaag dan ook niet meer oprakelen. Op 29 december jongstleden was het al weer vijf jaar geleden dat mijn dochter mij belde met de mededeling dat Michel was overleden. Het stond ook op teletekst en ik was verbijsterd. Ik kende hem namelijk en mijn dochter ook, omdat ze bij hem in de klas had gezeten. Dat was op de Mavo in Vinkeveen en Sanne, zoals hij thuis genoemd werd, woonde iets verder in de laan waar wij woonden. Hij deed aan wielrennen, net als zijn vader, moeder en zusje. We zagen ze met zijn vieren wel eens langskomen. De hele familie op de racefiets. Ik fietste in die tijd 's avonds nog wel eens in een ploegje van wisselende samenstelling. Een van de mannen die een enkele keer meereed was John, uitvoerder in de bouw en oud-wielrenner. Hij vroeg op een avond of ...

... zijn zoontje ook eens mee mocht. We keken bedenkelijk, want we waren gewend om er flink aan te trekken en we zagen het niet zo zitten om steeds op een huilend jochie van een jaar of tien te moeten wachten. Maar het pakte anders uit. Iedere keer dat die kleine Michel op kop kwam begon mijn adem te piepen en was ik blij als ik of een van de anderen kon overnemen, daar in die open polders van het Groene Hart. Een paar jaar later zag ik Michel bij de junioren de Ronde van Uithoorn winnen, Op een vast verzetje en met overmacht. Wat een knaap was het geworden. De Hulk, noemden ze hem naar dat monsterachtige figuur uit de gelijknamige TV-serie. Hij werd amateur en met zijn vriendje Tom Cordes - ook uit Wilnis - zat hij al gauw in de selectie van bondscoach André Boskamp. Ik zag hem nog regelmatig als de familie er in het weekend op uit trok omdat hij ergens in Nederland moest koersen. In die tijd zijn we uit Wilnis verhuisd, maar ik volgde de verrichtingen van Michel op de voet. Hij werd beroepsrenner en ik zag hem in het groene hulk-shirt van Tulip met de grote mannen in de Ronde van Vlaanderen. Voor de duvel niet bang en door niemand te imponeren. En toen is er iets misgegaan. Het had te maken met zijn karakter, zei men, en we zagen hem langzaam afglijden naar kleine ploegjes, nadat hij als lid van de Motorola-ploeg door ploegleider Hennie Kuiper was ontslagen omdat hij een andere renner zijn vuist had laten voelen. Maar hij zat nog altijd vol plannen. Hij zou dit en hij zou dat, maar het kwam er niet meer van. Die nacht na zijn overlijden heb ik slecht geslapen, want ik moest steeds aan dat jongetje denken dat me in stilte om mijn moeder liet roepen. Ik had dat nog eens meegemaakt in diezelfde polder. Toen zat ik aan het wiel van Gerard Vianen uit Kockengen, een dorpie verder. Maar Gerard was toen een gelouterde profrenner en Michel een jongetje van nog maar tien. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 10 januari geborenen zijn:

BIDINOST, Maurizio (1959, Italië)
DUBOIS, Wim (1946, Nederland)
GIESELER, Edi (1936, overleden 01.05.2003, Duitsland)
LEWIS, Craig (1985, Verenigde Staten)
LOROÑO ARTEGA, Jesus (1926, overleden 12.08.1998, Spanje)
MAAS, Peer (1951, Nederland)
ONGHENA, Ronan (1957, overleden28.05.2001, België)
PANCERA, Giuseppe (1901, overleden 19.04.1977, Italië)
PEREZ ARANGO, Marlon Alirio (1976, Colombia)
SIMONIGH. Carlo (1936, Italië)
THEVENET, Bernard (1949, Frankrijk)
VEYT, Bart (1985, België)

Door Fred van Slogteren, 10 januari 2009 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web