Uit de ordners van Jan ...

"Voor de koers van de week ga ik terug naar zaterdag 22 december 1973 toen in het prachtige landschap van Westerwolde, in de bossen tussen Sellingen en Ter Apel, een nationale veldrit werd georganiseerd door de Veendamse wielerclub De Stormvogels. Tijdens deze cross werden tevens de kampioenschappen van de noordelijke provincies betwist. Omdat al meermalen was aangetoond dat wielrenners uit het Noorden weinig interesse aan de dag legden voor dit soort wedstrijden strikten ze renners uit Overijssel, Gelderland, Midden-Nederland en zelfs uit Limburg en Brabant om de wedstrijd nog enig gehalte te geven. Natuurlijk waren er uitzonderingen zoals Jan Feiken, Trijnko Buurmeijer, Bert Scheuneman en Gezinus Hoven. Gertie Wildeboer uit Apeldoorn (foto) was de beste bij de amateurs. Als een opgejaagd hert flitste hij meteen bij al zijn tegenstanders weg. Tegenstanders, van wie Jan Spijker uit Kampen de enige was die hem nog enigszins kon benaderen, al moest hij tenslotte zoveel tijd prijsgeven dat hij op drie minuten achterstand binnen kwam. Hennie Stamsnijder, toen nog redelijk onbekend, werd zesde. Bij de nieuwelingen werd het duel Kees van der Wereld uit Nieuwkoop versus Guus Bierings uit Uden opgevoerd, met nationaal kampioen Van der Wereld zoals zo vaak als de grote man. Ook was er een tweestrijd bij de aspiranten. Jos Lammertink uit Wierden was uiteindelijk de baas voor Wim de Laat uit Vught. In alle klassen moest men vrij lang wachten op de binnenkomst van de provinciale kampioenen. Groningen kreeg in de drie categorieën Trijnko Buurmeijer, Bert Wekema en E. Keizer als kampioen, voor Friesland kwamen ...

... R. Hofstede en H. Bijker op het podium (Friesland had geen aspiranten-kampioen) en voor Drenthe werden Gezinus Hoven, C. van Es en D. Timmer kampioen.

In een krantenknipsel van maandag 24 december 1962 lees ik dat de Sassenheimer Bart Zoet op 23 december een cyclo cross heeft gewonnen op het sportpark Duinhorst in de omgeving van Den Haag. Hij legde de 21 kilometer af in 58 minuten en 45 seconden. Joop van der Geest uit Vlaardingen was tweede en Bernard Odijk uit Leiden derde. De Duitse ex-wereldkampioen Rolf Wolfshohl versloeg in het Franse Lurbe-Saint Christau zijn opvolger Renato Longo. De 24-jarige Keulenaar had na 22 kilometer 18 seconden voorsprong. In hetzelfde weekend won Peter Post met de Belg Miel Severeijns een traditionele wedstrijd over 1001 ronden. Ze vleven de koppels Bugdahl-Pfenninger en Lykke-Eugen ruim voor. Waar de koers gehouden werd, vertelt het verslag niet maar het zou zo maar in het Antwerpse Sportpaleis geweest kunnen zijn. Op die baan eindigde Post een dag later als derde bij een internationaal omnium. Ruim elfduizend toeschouwers zagen (natuurlijk) Rik Van Steenbergen winnen voor de Zwitser Pfenninger. Jan Derksen werd vijfde. 

In 1976 liep een junior van zestien met de fiets aan de hand de Eurohal van Maastricht binnen en vroeg beleefd of hij met Joop Zoetemelk, die zijn rondjes op het ovaal draaide, mocht meetrainen. Het gebeurde op de dag voordat de eerste Zesdaagse van Maastricht van start zou gaan. De organisatoren gaven het parmantige kereltje bij wijze van uitzondering toestemming. Zo leerde Adje Wijnands al op jeugdige leeftijd de wielerbaan in de Eurohal kennen. Zeven jaar later startte hij aan de zijde van de ervaren pistier René Pijnen als een van de favorieten in de zesdaagse van zijn woonplaats. Een rol die hij meer dan waarmaakte, want het duo eindigde ruim voor Peffgen en Fritz op de eerste plaats. Voortgedreven door een geweldig meelevend publiek spraken Pijnen en Wijnands hun laatste reserves aan om de overwinning binnen te slepen. Een minutenlange ovatie van de vijfduizend toeschouwers viel het koppel ten deel, toen hen de lauwerkransen werden omgehangen. Gerrie Knetemann en Patrick Sercu werden derde.

Kevin Pauwels won vorige week de 71e Vlaamse Druivencross in Overijse. De Belg bleef in zijn thuisland de Nederlander Lars Boom en zijn landgenoot Sven Nys voor. Al sinds jaar en dag is Overijse dé klassieker onder de veldritten. Nederlandse zeges waren er in het verleden voor Hennie Stamsnijder (3 maal), Richard Groenendaal (2 maal) en Adrie van der Poel (1 maal). Recordhouder is Roland Liboton met maar liefst 16 overwinningen. Op zondag 21 december 1986 was Hennie Stamsnijder oppermachtig. Liboton bleef tot dertien minuten voor het einde aan de zijde van de man uit Enter, tot een val hem uitschakelde. Daarna ontdeed Stamsnijder zich met een flitsende demarrage van zijn laatste Belgische concurrent Ludo De Rey.
Een jaar later reden de twee oud-wereldkampioenen samen naar de finish, Liboton haalde het in de sprint en won de koers voor de dertiende keer. Daarbij moet wel worden aangetekend dat in de jaren zeventig en tachtig tweemaal per jaar een Druivencross werd verreden.

Op 16 december jongstleden zagen we Marianne Vos verkozen worden tot Sportvrouw van het Jaar 2008. In de loop der jaren ontvingen vele wielrenners de Jaap Eden Trofee, hetzij als Sportman, hetzij als Sportvrouw van het Jaar. Arie van Vliet was in 1953 de eerste en na hem volgden Gerrit Schulte, Arie van Houwelingen, Henk Nijdam, Peter Post, Jan Janssen, Hennie Kuiper, Gerrie Knetemann, Jan Raas, Joop Zoetemelk (2 maal), Hennie Stamsnijder, Steven Rooks, Erik Breukink, Danny Nelissen, Erik Dekker en Theo Bos, terwijl bij de vrouwen Keetie van Oosten Hage (2 maal), Petra de Bruin, Leontien van Moorsel (6 maal!!!), Ingrid Haringa (2 maal) en Marianne Vos die eer te beurt viel. Op donderdag 22 december 1988 won Steven Rooks zijn titel. Hij kreeg in Bussum de meeste stemmen van 45 Nederlandse sportjournalisten. Rooks eindigde dat jaar als tweede in de Ronde van Frankrijk, waarin hij tevens de bergetappe naar l’Alpe d’Huez won. 

Zeven jaar later, ik lees dat in De Gelderlander van zaterdag 23 december 1995, was het definitief gebeurd met de loopbaan van Rooks. 'ik hou er rekening mee dat het is afgelopen. Het ziet er tenminste niet erg hoopvol uit. Ik ben de laatste tijd ook niet echt meer met wielrennen bezig. Het is voorbij, denk ik.' De 35-jarige Rooks dreigde wat anoniem, via een achterdeurtje, het professionele peloton te verlaten. Hij hield zelf de laatste weken nog een slag om de arm. Hij had komend voorjaar graag nog een programma met klassiekers willen rijden. 'Nog één keer op het podium staan en dan naar de mensen zwaaien. Dat leek me een mooi afscheid. In het voorjaar ben ik tenslotte groot geworden. En verder had ik nog het kampioenschap van Nederland in gedachten. Het leek me leuk om ook nog op de Olympische Spelen aan de start te verschijnen. Dat programma heb ik aan diverse ploegen voorgelegd. Veel geld heb ik er niet voor gevraagd, daar kan het dus niet aan liggen.' In 1996 zou Rooks, volgens dat artikel, voor de lol wat mountainbikewedstrijden gaan rijden en daarnaast wat voor de televisie willen doen. Over Jean Nelissen en Mart Smeets was hij in elk geval niet enthousiast. 'Ik ben niet kapot van de wielerverslaggeving op de Nederlandse TV. Die mensen hebben tien superjaren meegemaakt met Zoetemelk, Knetemann, Raas, Rooks en Theunisse. Nu het minder gaat gaan ze tegen de wielersport aantrappen. Met te weinig kennis.' In 1998 mocht Steven Rooks Nelissen inderdaad opvolgen na diens (gedwongen) vertrek bij Studio Sport. Het werd geen onverdeeld succes vandaar dat het prima uitkwam dat Rooks samen met Hendrk Redant in 1999 ploegleider bij de TVM ploeg kon worden. Steven Rooks brak in 1983 in één klap door door een overwinning in de belangrijke klassieker Luik-Bastenaken-Luik. Datzelfde jaar deed hij ook voor de eerste keer mee aan de Tour de France, maar reed die niet uit. Een 25e plaats in 1985 en een 9e in 1986 lieten zien dat hij ook op dat gebied wel wat in zijn mars had. In 1988 behaalde hij zijn grootste Toursuccessen. Hij vocht dat jaar met Pedro Delgado om de eindzege. Uiteindelijk werd hij tweede, maar won wel de etappe naar l'Alpe d'Huez, het bergklassement en het combinatieklassement. Later dat jaar won hij ook nog het Kampioenschap van Zürich. In 1990 kende Rooks een dramatisch seizoen zonder hoogtepunten. Ook het jaar daarna leek het die richting op te gaan toen hij in de Tirreno-Adriatico hard ten val kwam. Hij slaagde erin om uit een diep dal terug te komen en won zelfs het Nederlands kampioenschap. Na een matige Tour, onderstreepte hij met een tweede plaats tijdens het WK nog eens zijn kwaliteiten. Ook in 1992 kwam hij in de Tour niet tot opzienbarende prestaties. Rooks kwam op het laatst van zijn loopbaan vooral in eendagswedstrijden nog tot zijn recht. Na een tweede plaats in Luik-Bastenaken-Luik, finishte hij bij het WK in Benidorm op de vijfde plaats. Ieder jaar wordt op Hemelvaartsdag de Steven Rooks Classic georganiseerd. Start en finish zijn voor het NH Hotel in Maastricht. Het parcours van de tocht gaat door de Belgische Voerstreek en de Ardennen. De routes liggen tussen de 100 en 160 kilometer. Voor 21 mei 2009 staat alweer de zesde editie op het programma, informatie is te vinden op http://www.stevenrooksclassic.nl/algemeen/.

Deze week is het '1964-'65-portret' gewijd aan de Rotterdammer Maarten Breure. 'Ik heb het seizoen 1964, eigenlijk mijn eerste tussen de beroepsrenners (want in 1963 reed ik daarbij maar enkele wedstrijden), nog eens op mijn gemak nagegaan en dan durf ik toch wel te zeggen dat het me reuze meegevallen is. Nadat ik als onafhankelijke een goede Ronde van België reed (12e), ben ik beroepsrenner geworden. Meteen aardig op dreef – 4e in Kwaadmechelen, 2e in Kortessem, 3e in Dinteloord. Op het eiland Mann reed ik tot vlak voor het einde in de kopgroep, doch kreeg toen een enorme klap van de man met de hamer.' Wat voor soort wedstrijden liggen je nu het beste? 'Ik knal er het liefst flink tegen aan in de criteriums en ben enorm te spreken wanneer er vlak voor de finish een flinke bocht zit. Kijk eens, ik draai vanzelfsprekend veel in België, maar in die grote koersen moet je toch echt geluk hebben tegenwoordig met al die ploegen.' Als amateur reed Breure vanaf 1958 een fraaie erelijst bij elkaar. In drie seizoenen precies honderd maal bij de eerste tien. Zijn mooiste triomfen behaalde hij in 1962, toen hij provinciaal kampioen van Zuid-Holland werd voor Gerben Karstens en Bart Zoet, terwijl in de Acht van Chaam sterke finishers als Jac. Mesters en Gerrit van Lith zijn achterwiel mochten bewonderen. 'We gaat nu weer met frisse moed aan de slag in 1965; ik teken er voor als ik er net zoveel van terecht breng als in dit jaar. Ik ben nu eenmaal hartstikke verzot op onze mooie sport. Uiteraard ook nog even gekeken of Fred nog iets over Breure heeft geschreven. Ik vond in de Burgerlijks Stand van 2006 de volgende tekst ter gelegenheid van Maarten’s 68e verjaardag. 'Rooie Breure is een fietsfanaat. Hij stopte in 1970 als beroepsrenner maar er is sindsdien geen dag verstreken waarop hij niet op de fiets zat. Hij was een redelijke prof die in de criteriums aardig uit de voeten kon. 1968 was zijn beste jaar in het shirt van Willem II Gazelle. Hij won twee koersen in België en hij behaalde een hele reeks ereplaatsen. Daarna werkte hij vele jaren bij het containerbedrijf ECT en sinds zijn pensionering is het elke dag de fiets. En als het weer zo slecht is dat hij niet naar buiten kan, dan gaat hij naar zijn box in het flatgebouw waar hij woont en kruipt hij op de rollenbank. Om zich extra pijn te doen schakelt hij dan de saunacabine in die hij daar heeft aangelegd om het luie zweet er voor eens en voor altijd uit te rijden. Een man met een grote mond en een klein hartje.'

En dan nog dit:

KERSTTIJD

Tussen Kerstmis en Nieuwjaar
Gaan we ons bezinnen.
Willen – beter dan dit jaar –
Straks weer herbeginnen.
Want dit tijdvak donker kort
’t valt niet te ontveinzen
Is geen tijd voor wielersport,
Maar voor overpeinzen.
Nu geen demarrages meer,
Even geen motoren.
Laat ons samen voor één keer
Het oude Kerstlied horen.
Tussen Kerstmis en Nieuwjaar
Denken wij terug aan … toen
Met een knipoog naar elkaar
En ’t nieuwe wielersportseizoen

A. Visser, december 1973

Fijne kerstdagen en tot volgende week!"

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 22 december 2008 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web