Mijn wielerverhaal ...

In de ban van Parijs-Roubaix

In 2001 bezocht ik met een Belgische vriend uit Kuurne het openingsweekend van het Belgische wielerseizoen met de koersen Omloop Het Volk en Kuurne-Brussel-Kuurne. Het was de eerste keer dat ik in de buurt van Kortrijk kwam en we hadden het er over dat Roubaix toch wel heel dichtbij was. Dat leidde tot onze volgende afspraak in april om Parijs-Roubaix eens te bezoeken. Aangezien het onze eerste keer was besloten we naar de twee meest voor de hand liggende plaatsen te gaan, het bekende Bos van Wallers en de Carrefour de l'Arbre. De editie van 2001 was een hele natte en modderige uitvoering met een onvergetelijke winnaar. Sindsdien ben ik een fan van Servais Knaven en ik nam me die dag voor ieder jaar naar Noord-Frankrijk te gaan en zo waren we in 2002 op zondag weer twee keer aan het parcours te vinden. In 2003 misten we onderweg naar de Carrefour de afslag bij Basieux. Mijn Belgische vriend stelde voor om maar naar zijn huis in Kuurne te rijden om daar op TV de finish te zien. Ik was het er niet mee eens, want daarvoor was ik niet naar ...

... Noord-Frankrijk gereden. Het bleek toen dat hij mij niet kon volgen in mijn bezetenheid voor het wielrennen op de kasseien. Ik had bovendien nog de grote wens om nog eens wielrennertje te spelen. Niet op die paar klinkers voor het kasteel in mijn dorp, maar op de kasseien van de echte wielrenners. Mijn Belgische vriend zag dat helemaal niet zitten.

Het logische gevolg was dat er in 2004 een andere vriend zijn plaats innam. Dit maal reden we al op vrijdag naar Frankrijk om daar met Pasen in een hotel in Villeneuve d'Ascq aan te komen. Op zaterdag maakten we op de fiets een tocht van Orchies tot de Carrefour de l'Arbre. Over de eerste kasseistrook fietsen was een ware sensatie, met een zware versnelling en met een rotgang reden we de strook op. Hoewel de benen meteen werden opgeblazen, werd het een schitterende tocht. Op televisie hoor je vaak dat het een lelijke streek is, maar ik vond het prachtig. Koeien in de schuur midden in het dorp, mestlucht, onbewoonde huizen, kronkelweggetjes met tractoren zorgden voor een fantastische ambiance. Na onze tocht tracteerden we ons zelf op een heerlijke maaltijd in een klein restaurant op het marktplein van Cysoing. Onze tocht had ons helemaal in de stemming gebracht voor de grote dag. We kozen er voor om nu eens bij wat minder bekende stroken post te vatten. Eerst naar Maing en dan naar de kasseien bij de Moulin de Vertain. Tijdens onze calvarie op vrijdag waren wij onder de indruk geraakt van de landelijkheid rond de molen bij Templeuve, hoewel de strook door de beperkte lengte nooit een scherprechter zou kunnen zijn.

In 2005 moest het programma uiteraard weer wat specialer worden. Het hotel in het ongezellige Villeneuve d'Ascq werd nu een Gite in Wallers en we plakten er nog een dag aan vast. Om meer van het parcours te kunnen zien was het nodig om twee dagen te kunnen fietsen en door op vrijdag al in de streek te zijn, hadden we de kans verkennende ploegen tegen te komen. Uitgerekend in 2005 werd het Bos van Wallers uit het parcours geschrapt wegens onveiligheid. Volgens de eigenaren van het huurhuisje was dat gedaan om Armstrong eens te verleiden naar Parijs-Roubaix te komen. Om toch eens het beruchte Bos ‘gedaan’ te hebben, gingen we op donderdagavond een klein rondje maken. Het Bos, Haveluy, Hornaing en Wadignies-Hamage.
Voor de vrijdag hadden we een groter rondje uitgetekend over het gedeelte dat in 2005 nieuw in het parcours was opgenomen. Dat was het gedeelte ten noordoosten van Valenciennes en Denain. Volgens mij is dit gedeelte over het algemeen veel minder bekend. Tot die vrijdag meenden wij dat Parijs-Roubaix een vlakke koers is, maar met enige verbazing maakten wij kennis met een glooiend groen landbouwgebied. Het maakt een wat meer welvarende indruk dan gebruikelijke decor van Parijs-Roubaix. Voor de profs zijn die heuveltjes kennelijk geen hindernis van belang, want je hoort er nooit iemand over. De auto werd in Saulzoir geparkeerd en met de mountainbike ging het van de kasseien van Viesly tot aan die van Monchaux-sur-Ecaillon. En ja, we hadden geluk, we werden onverwacht ingehaald door de ploegen van Lotto en Discovery Channel. Onze geplande tocht op zaterdag werd ingekort en beperkte zich tot de laatste twee stroken die we nog niet gefietst hadden, die bij Warlaing en Tilloy. Nauwelijks een echte fietstocht te noemen, maar heen en terug toch nog tien kilometer kasseien.

Het programma voor dit jaar was min of meer hetzelfde, al was het wel de bedoeling iets te beleven wat anders dan vorige jaren zou zijn. Vooraf was ons ter ore gekomen dat Team CSC op donderdag de verkenning zou doen. Bij onze aankomst in Noord-Frankrijk was de kasseistrook bij Cysoing het dichtst in de buurt. We kozen er voor om daar drie kwartier in de zon te wachten en te wandelen in de hoop CSC of een ander team tegen te komen. En, ja hoor, na ruim een half uur kwam de ploeg voorbij. We sprongen in de auto en reden er achteraan tot hun eindpunt aan de Taverne Carrefour de l'Arbre. Waar was Cancellara, vroegen wij ons af? De Zwitser klom uit een busje, hij had de laatste paar stroken alleen per auto verkend. Binnen in het café was het een kort weerzien met Tristan Hoffman en soigneur Geert van Diepen. Na een korte pauze en een omkleedpartij vertrok de ploeg. Buiten vroeg ik Cancellara nog even voor een foto te poseren. Helaas, weigerde camera en je vraagt een renner niet te wachten. Het bleef bij een handje schudden. “Vielen dank und viel Erfolg Sonntag, Fabian".

Op donderdagavond wilden we graag het nieuwe Bos Wallers-Arenberg en de in ere herstelde strook Pont-Gibus zien en nu gebeurde er inderdaad iets anders dan in voorgaande jaren. Na amper 300 meter in het Bos brak bij een van ons de ketting. Dat zei meer over de kwaliteit van de fiets dan van het nieuwe Bos. Met pech hadden we met een mountainbike geen rekening gehouden. De volgende ochtend moest de fiets naar de fietsenmaker, want ook de derailleur was kapot. Na wat vragen en zoeken gaven we de fiets ter reparatie af in Valenciennes. Er ging een streep door onze geplande tocht voor de vrijdag. Die tocht had van Mons-en-Pévèle via Cysoing tot de Carrefour moeten gaan en weer terug. Bij Cysoing hoopten we QuickStep op het parcours tegen te komen of eventueel bij het eindpunt. Een renner van QuickStep had ons hier informatie over gegeven. Wat met de fiets niet ging, deden we nu met de auto met als voordeel dat we QuickStep al heel snel in zicht kregen. Een imposante armada van auto's en motoren volgde de ploeg van de superfavoriet. Wij sloten achter de karavaan aan en volgden de ploeg tot het eindpunt. Daar gingen we na wat te hebben rondgekeken naar het nabijgelegen café. Niet veel later zaten we daar ineens middenin de persconferentie van Boonen. Een soort jongensachtige opwinding maakte zich meester van ons. Hier zat de man die komende zondag Parijs-Roubaix zou gaan winnen, want daar leken de aanwezige journalisten, wijzelf en ook Boonen niet aan te twijfelen.

Na de persconferentie haastten wij ons naar Valenciennes om de fiets op te halen. De volgende dag, op zaterdag, moest er dan maar een extra lange tocht gemaakt worden; Te beginnen in Haveluy en dan naar het Bos, Pont-Gibus, Hornaing, Warlaing en Tilloy en eventueel Orchies of Bersée en dan weer terug. Opnieuw zat het niet mee. Op de kasseien bij Warlaing sloeg de ketting van een van de fietsen vast in de derailleur. Het leek er op dat er terug gelopen moest worden of dat een van ons de auto moest gaan halen. Na een kwartier prutsen werkte de ketting weer, maar alleen op de kleinste versnelling. Om verder ongemak te voorkomen leek het ons beter met de fiets terug te keren naar ons huisje in Wallers.

Ook op de koersdag wilden we het eens anders doen. Waarom niet naar de start in Compiègne? Het plein voor het paleis waar gestart zou worden was niet moeilijk te vinden en ondanks de afgezette gebieden viel er voldoende te zien. Na de start begonnen wij aan een tijdrit naar Troisvilles. Wij twijfelden of onze eerste locatie Troisvilles moest zijn of de fraaie hellende kasseistrook Hameau du Buat, die in 2005 voor het eerst in het parcours was opgenomen. Aangezien het vanuit Buat wel eens lastig zou kunnen zijn om vandaar naar de westkant van het parcours te komen, werd het Troisvilles. Na 98 kilometer bereikten de renners de eerste strook. Daar schijnen de coureurs altijd behoorlijk nerveus op af te denderen. Iedereen wil voorin zitten. We hadden de race tegen de klok maar met moeite gered en we waren een half uur voor de doortocht in Troisvilles. Het was een mooie doortocht van twee groepjes en een groot langgerekt peloton over een van de weinige stroken die er afgelopen zondag nog een beetje nat en modderig bij lag. Het moet mogelijk zijn de klassieker op een aantal plaatsen te bekijken, maar om ontspannen te kunnen blijven en het risico van ongelukken niet te vergroten, beperkten we ons tot twee doorkomsten.

De volgende bestemming was Merignies. Een korte strook die opvalt door de hoge bomen aan één zijde. Het bleek niet zo eenvoudig de weg er heen te vinden. Het parcours snijden zat er niet in. Vooraf meenden we tijd genoeg te hebben, maar het hield niet echt over. Bij Merignies viel het ons op dat daar vooral locale bevolking stond te kijken. Er stonden geen campers of auto's met televisietoestellen en daarom waren we aangewezen op het spannende radioverslag.
Met de officiële uitslag waren we dik tevreden en we dachten terug aan onze ontmoeting met Cancellara. Het werd tijd om naar de gewone wereld terug te keren. Een paar dagen lang helemaal in de ban zijn van Parijs-Roubaix doet wat met je. Daarom zal het in de komende dagen afkicken worden met de video, de kranten en de foto’s om het allemaal nog eens te beleven. En dan weer vooruitzien naar 2007!

Philip van der Ploeg (09.04.2006)

Foto's: © Philip van der Ploeg

Door Fred van Slogteren, 16 april 2006 7:55

Parijs - Roubaix

Beste Philip van der Ploeg,
Mooi verhaal over je belevenissen in Parijs-Roubaix. Al meer dan 20 jaar bezoek ik zelf elk jaar deze klassieker. Midden jaren tachtig kon je het Bos van Wallers nog probleemloos bezoeken, de laatste jaren zoeken we alternatieve lokaties. De laatste jaren lukt het goed om de renners op een vijftal plaatsen te zien. Maar elk jaar is het vooraf een hele puzzel om op goede plaatsen te komen.Voor de foto's: zie www.koersfoto.nl

Geplaatst door Jan Suijkerbuijk, 16 februari 2007 22:25:41

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web