Uit de ordners van Jan ...

"Voor de koers van de week ga ik terug naar begin december 1979. In het Gentse sportpaleis werd een wedstrijd België-Nederland afgewerkt die in het teken stond van het afscheid van Walter Godefroot. De meteen manager van IJsboerke wordende Godefroot kon dit afscheid niet met een overwinning bekronen. Wel werd hij danig in het zonnetje gezet, in sympathieke bewoordingen toegesproken en onder een vracht bloemen bedolven.
Het hoofdnummer van deze ouverture was het omnium. België startte behalve met Godefroot ook met Daniël Willems en Noël Dejonckheere. Nederland zette daar Jan Raas, Gerrie Knetemann en Frits Pirard tegenover. In de puntenkoers haalde Godefroot één puntje meer dan Raas (23 om 22). De afvalkoers was een prooi voor de Zeeuw, terwijl Nederland als ploeg zowel de achtervolging over vier kilometer als ook de 1 kilometer met vliegend vertrek won. Individueel won Dejonckheere de baanronde met vliegende start voor Godefroot. In de eindstand haalde Nederland 7 punten, waardoor het België met 8 punten nipt voorbleef.
'De Vlaamse Bulldog', zoals Godefroot's bijnaam luidde, was van 1965 tot 1976 profwielrenner en hij won onder andere tien etappes in de Tour de France, twee maal de ...

... Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. In 1964 won hij bij de Olympische spelen in Tokio een bronzen medaille bij de wegwedstrijd.
Na zijn profcarrière was hij achtereenvolgens sportdirecteur van de ploegen van IJsboerke, Capri Sonne, Kwantum Hallen, Lotto en Weinmann. In 1992 werd hij aangesteld als ploegleider van Team Telekom en in 2004 en 2005 was hij de teammanager van het T-Mobile. Na het seizoen van 2005 trok hij zich terug om in 2006 in de wielerwereld terug te keren als adviseur van Astana, een ProTour team met onder meer Alexander Vinokoerov en Andreas Klöden. Na beschuldigingen van Jörg Jaksche over betrokkenheid bij dopingpraktijken heeft Godefroot in juni 2007 deze functie neergelegd.
Walter Godefroot was de eerste die de Koppenberg ontdekte. Hij informeerde de organisator van de Ronde Van Vlaanderen over het bestaan van dit verschrikkelijke klimmetje, maar verklapte niet waar die lag. Dat kwam pas vele jaren later uit.

In de krant van maandag 1 december 1986 stond dat Hennie Stamsnijder een bijzonder succesvol weekeinde achter de rug had. De veldrijder uit Enter won op zaterdag de internationale veldrit in Oldenzaal en herhaalde die prestatie op zondag in Schijndel. Beide malen bleef 'Stammie' zijn rivaal Reinier Groenendaal voor. Martin Hendriks herstelde zich van de slechte prestatie in Oldenzaal waar hij slechts 22e werd. De winnaar van de Super Prestige rit in Valkenswaard eindigde in Brabant als derde. Stamsnijder had op het heuvelachtige parcours in de omgeving van Schijndel een slechte start. De beroepsrenner had na de eerste ronde een aanzienlijke achterstand op het leidende trio Van Bakel, Groenendaal en Hendriks. Hij achterhaalde ze echter vrij snel. In de slotfase konden zijn concurrenten zijn finale tempoversnelling niet meer volgen. Ook in Oldenzaal was hij oppermachtig. Alleen Groenendaal kon enigszins in het spoor blijven. Het duo reed vanaf de start vooraan. Stamsnijder hield het tempo hoog en Groenendaal kon al snel niet meer volgen. Zelfs een valpartij in de slotfase kon hem niet meer van de zege afhouden.

Op 1 december 1988 meldde de van een jachtongeluk herstelde Greg LeMond zich weer. Als hij in 1989 voor of tijdens de Tour de France zijn oude topniveau niet zou hebben gehaald, dan stopte hij subiet met wielrennen. LeMond had een verzekering afgesloten die één miljoen dollar zou uitkeren als hij er niet in slaagde weer een van ’s werelds beste etapperenners te worden. Op eerste paasdag 1987 had zijn zwager hem tijdens de jacht voor een fazant aangezien en tientallen loden kogeltjes in het lichaam van de Tourwinnaar van 1986 geschoten. LeMond onderging drie operaties en probeerde daarna vergeefs de top weer te bereiken. Na een valpartij op 4 mei 1988 moest hij zijn seizoen zelfs onderbreken. In het na-seizoen was de Amerikaan druk bezig een andere ploeg te vinden, want hij ging niet akkoord met het basissalaris van zes ton in guldens dat PDM hem overeenkomstig zijn contract uitbetaalde. Het vertrouwen in een comeback op het hoogste niveau had kennelijk ook elders een deuk opgelopen want het lukte LeMond nog niet elders een overeenkomst te tekenen tegen meer geld. Op 19 december werd echter bekend dat hij in 1989 zou gaan rijden voor de Belgische ADR-ploeg, die geleid werd door José De Cauwer. PDM zou waarschijnlijk, ondanks een doorlopend contract, niet moeilijk doen omdat LeMond in 1988 geen enkele overwinning had behaald en bovendien erg lang geblesserd was.

En dan tot slot nog een bericht uit de krant van 5 december 1994. 'Spierziekte houdt Greg LeMond uit het zadel' stond er boven. Een zeldzame spierziekte heeft de drievoudige Tourwinnaar doen besluiten zijn wielerloopbaan definitief te beëindigen. Hij maakte dat in Los Angeles bekend. 'In mijn loopbaan heb ik al heel wat tegenslagen moeten overwinnen. Bij deze moet ik mij gewonnen geven.' Mitochondrial myopathy heet de energievretende spierziekte waar LeMond aan blijkt te lijden. De diagnose werd gesteld door dr. Rochelle Taube. De inmiddels 33-jarige Amerikaan reed zijn laatste koers in de zesde etappe van de Tour de France van 1994. Hij kon in een vlakke rit in Bretagne het tempo niet meer volgen en stapte, geruisloos, in de bezemwagen.

Een jaar later stond er een verhaal in De Gelderlander over Fedor den Hertog. 'Fedor den Hertog komt na iedere val terug. Hij is geen fatalist, want goedgeluimd overwon de oud-profrenner de voorbije jaren een groot aantal tegenslagen. “Zelfs door het kleinste raampje schijnt de zon', luidt zijn levensspreuk. Hoewel zijn leven diep is getekend door tegenslagen, valpartijen en conflicten, zegt hij in het interview: 'Als ik nooit had gefietst, was ik nu een sukkelaar geweest.' Het wielrennen gaf hem een achtergrond waaruit hij naar voren kon komen; in feite schreef hij mee aan het scenario van het wielertijdperk van de jaren zestig. Hij liet dat niet meer los ondanks het gevaar dat de legende groter zou worden dan de man zelf. Toch snakte hij nooit naar roem of heldenverering. Zijn vele bekers liggen in een doos op zolder, zijn vele medailles zijn in vlammen opgegaan. In 1980 werd het bouwen van speciale fietsen zijn nieuwe passie. Hij begon een wielerzaak in Dilsen-Stokkem in Belgisch Limburg. Het pand brandde eenmaal af en werd twee keer bezocht door inbrekers. De eerste keer verdween zijn zelfgebouwde tandem, een uniek exemplaar met een waarde van 10.000 gulden. De tweede maal, op tweede kerstdag 1994, haalden de dieven voor tienduizenden guldens aan wielermaterialen weg. Hij moest geld lenen om de zaak opnieuw in te richten. En een alarminstallatie aanleggen. Zijn laconieke instelling was weer eens bestraft. Net zoals die keer dat hij alle zes cijfers van de Belgische lotto goed had aangekruist, maar na de feestvreugde ontdekte dat hij het formulier vergeten was in te leveren. Ruim drie miljoen gulden gingen aan zijn neus voorbij. In de zomer van 1994 denderde de pechvogel, zonder helm, met een snelheid van 40 kilometer per uur met de fiets tegen een vrouw op die met haar kind de weg overstak. In het ziekenhuis kwam hij weer bij zijn positieven. Zijn rechteroor lag er half af, de aanhechting van het sleutelbeen was losgeraakt en glassplinters van de zonnebril waren in zijn oog gedrongen. Zes maanden kon hij niet meer werken. De verzekeringsmaatschappijen begon te kissebissen over de hoogte van de vergoeding voor gederfde inkomsten en de mate van invaliditeit. Littekens bij een man die het leven te lijf ging met snelheid.

Fred schreef in 2006 bij gelegenheid van zijn zestigste verjaardag: 'Fedor leeft sinds het einde van zijn carrière en het spaak lopen van zijn huwelijk in het dichtstbevolkte land van de wereld op een onbewoond eiland, waar hij niemand toelaat. Hij wil wel, maar hij kan niet. Hij heeft zijn eigen wereld gecreëerd, die voor velen onbereikbaar is. Je zou zo graag tot hem door willen dringen, maar net als je denkt: ik heb beet, dan zegt hij weer iets dat afstand schept. Hij is zich daar zelf heel goed van bewust, maar hij kan niet anders. Hij is Fedor en hij wordt zestig vandaag.' De foto dateert van 24 maart 2007 toen Fedor samen met Joop Zoetemelk, Gerben Karstens en vele anderen deelnam aan de eerste uitgave van de Joop Zoetemelk Classic in Leiden. 

Deze week is het '1964-portret' van Karel Leyten. Ad Vingerhoets achtte de kans begin december 1964 groot dat deze sterke knaap een maand later de jongste 'geldrijder' van Nederland zou zijn. De ontdekking van Toon Simons tekende namelijk een contract als onafhankelijke bij het Belgische Flandria-ploeg en hij was daarmee ploegmaat geworden van onder andere Peter Post. 'Ik ben welliswaar nog erg jong (geboren 2 juli 1944), doch de kans was té mooi om te laten schieten. Voorlopig zal ik nog niet aan de hele grote rondes deelnemen, die tijd komt nog wel.' De wielerloopbaan van Leyten is nog jong. Nadat hij, metselaar van beroep en een van zeven kinderen uit een arbeidersgezin, in 1960 de Ronde van het Liesbosch had gewonnen – op een gewone fiets wel te verstaan – wist hij dat hij wielrenner zou worden. In zijn eerste nieuwelingenjaar won hij drie wedstrijden, het jaar erop waren het er reeds zeven plus één bij de amateurs. Vorig seizoen (1963) was hij in zes koersen sneller dan de concurrentie, doch hij kwam op 6 oktober te St.Lenaarts in botsing met een auto. Het resultaat hiervan was een dubbele polsbreuk, een kniebreuk, een slagaderlijke bloeding en maanden in het ziekenhuis. Hierdoor kwam het ook dat Leyten pas in mei 1964 weer in het nieuws kwam. Daarna liet Karel zijn naam nogal eens blokletteren. Twee overwinningen in tweedaagse koersen in België, geducht meetellende zegepralen in Kopenhagen en Kassel en niet te vergeten de fraaie derde plaats in de Omloop door Zeeuws-Vlaanderen. Leyten is een beloftevol coureur.
Op 10 juni 1965 zou hij in het Belgische Tervuren zijn enige overwinning in zijn profloopbaan boeken, die tot eind 1967 zou duren.
Karel Leyten is op 22 augustus 1996 overleden.

Tot volgende week!"

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 1 december 2008 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web