Harry Steevens, de tweede Nederlander die de Amstel Gold Race won!

De Amstel Gold Race is een voorjaarsklassieker. Hij past naadloos in de reeks Milaan-San Remo tot Luik-Bastenaken-Luik, waar we nu weer midden in zitten. Eén keer is de AGR echter in het najaar verreden en dat was de derde uitgave in 1968. De winnaar op 21 september van dat jaar was Harry Steevens, jongste telg uit een Limburgs wielergeslacht, want ook zijn oudere broers Henk en Leo waren coureurs. Harry was verreweg de beste van de drie. Als nieuweling en amateur won hij bijna 100 koersen in binnen- en buitenland. In 1967 werd hij prof. Er werd veel van hem verwacht en de eerste jaren stelde hij ook niet teleur. Als neoprof won hij gelijk acht koersen en aan het eind van het seizoen werd hij tot Koning der Kermiskoersen gekroond, een titel die hij nog twee keer zou behalen. Hij had dat jaar ook al de Amstel Gold Race kunnen winnen, maar door onervarenheid lukte dat net niet. “Onderaan de Raarberg trok ik ...

... de sprint aan en toen gingen Arie den Hartog en Cees Lute er lachend overheen”, vertelde hij mij in 1996. Steevens had danig de pest in en hij beloofde zichzelf revanche in het jaar daarop. “Dat zou me niet weer gebeuren, vooral omdat de finish in 1968 in mijn geboortedorp Elsloo lag en de Snijdersberg, een bult in onze achtertuin, drie keer genomen moest worden. Drie keer reed ik lek en drie keer kwam ik terug vooraan. Op het eind was ik vooruit met de Belg Roger Rosiers. Die deed geen meter kop en we hadden al die rappe mannen als Van Looy, Van Rijkeghem, De Roo, Karstens, Verbeeck en Leman vlak achter ons. De eindsprint viel me behoorlijk zwaar, maar ik bleef Rosiers toch een wiel voor”, aldus Harry Steevens in 1996.
De Tour van 1970 luidde het eind van zijn carrière in. Harry belandde als een van de eersten in een massale valpartij. Het hele peloton kreeg hij over zich heen. Zes hoog lag de groep gestapeld en toen die berg was weggewerkt, kwam ‘de Witte’ tevoorschijn. Hij zat nog aan zijn fiets vast door de aangesjorde voetriemen. Omstanders probeerden zijn voet uit de toeclip te krijgen en toen hebben ze er zo aan gedraaid en gewrikt dat Harry daar een levenslange blessure aan heeft overgehouden. In plaats van zich medisch te laten verzorgen is hij doorgereden. De macht was daarna uit die poot verdwenen en de soms briljante Harry Steevens, die ongelooflijke dingen op de fiets kon, is nooit meer waargenomen. In 1972 stopte hij en een loopbaan van twaalf ambachten en dertien ongelukken begon. Hij haalde als ondernemer hoge pieken, steeds gevolgd door diepe dalen. Toen ik in 1996 bij hem was ging het hem zeer voor de wind en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Daarna brak een zorgelijke periode aan en daar zit hij nu van bij te komen ergens in België. Een fantastische wielrenner, een leuke man, maar niet iemand bij wie het geluk beklijft. De Amstel Gold Race van 1968 was zijn hoogtepunt.

Door Fred van Slogteren, 14 april 2006 10:04

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web