Het was me het weekje wel!

Het was een week van komen en gaan. Althans van terugkomen en gaan. Armstrong komt definitief terug en de geruchten over een comeback van Michael Boogerd zijn er ook nog steeds. Armstrong gaat - wat ik al vreesde - voor Astana rijden. Daar is op zich niets mis mee, maar Alberto Contador, de man die in veertien maanden tijd de drie grote ronden won, komt hierdoor toch in de knel. Ik weet niet of zijn contract nog doorloopt, maar als ...

... dat zo is zou ik zeggen afkopen en wegwezen. Ga maar naar Riis, of zo en ga met een sterke ploeg het gevecht met Armstrong en de Astana's aan. Maar zo lang Armstrong nog niet heeft bekend gemaakt wat zijn wedstrijdplannen precies zijn, blijft het speculeren. Het werkwoord 'terugkomen' slaat ook op de vredespijp die de UCI en de ASO de afgelopen hebben gerookt, waardoor ze weer in elkaars armen zijn gedreven. De UCI heeft behoorlijk aan gezag ingeboet en dat zal waarschijnlijk de reden zijn waarom Hein Verbruggen er nu is uitgestapt. Onze landgenoot heeft de UCI geprofessionaliseerd, maar aan de andere kant ook als een olifant in een porceleinkast beslissingen doorgedrukt, die niet altijd in het voordeel van het professionele wielrennen zijn geweest. Ik denk daarbij aan het puntensysteem en het ProTour-klassement. Op zich geen slechte bedenksels, maar over de uitvoering en de gevolgen daarvan is veel te weinig nagedacht en dat valt me eigenlijk een beetje tegen van een ervaren marketingman. Maar goed, de vrede is getekend en dat is goed nieuws. Wie ook is teruggekomen, na dat rampzalige interview in Holland Sport, is Thomas Dekker. Hij heeft gisteren getekend bij Silence-Lotto en ik hoop van harte dat vakmensen als Sergeant en Redant het heilig vurr weer in hem kunnen ontsteken. En als hij verder goed luistert naar mensen die om hem geven, in plaats van lieden die hem een middel vinden om er zelf beter van te worden, dan zal het met Thomas wel goed komen. Talent verloochent zich niet en een grote bek is ook niet altijd verkeerd, als er maar geen lange tenen in de buurt zijn. En dan het afscheid. Twee kolossale kanjers hebben het einde van hun carrière aangekondigd. Erik Zabel en Paolo Bettini zullen volgend jaar niet meer in het peloton rijden. Dat betreur ik, want ze behoorden beide tot mijn favorieten en vandaar van allebei een mooie foto als eerbetoon. Erik kunnen we tussen 20 en 25 oktober nog in Amsterdam bewonderen, als hij daar met Leif Lampater aantreedt in de zesdaagse. Ik ga zeker een avondje kijken en mijn handen stuk klappen voor de man die zestien jaar lang een toonbeeld van professionaliteit was en ook nog een benaderbaar en sympathiek mens is gebleven. Vanwege zijn verbintenis met Rabobank, zie ik vanmiddag liever Freire winnen, maar als het Bettini wordt, zoals De Krekel heeft aangekondigd, dan heb ik daar direct vrede mee. Een fantastische coureur die als knecht van Michele Bartoli debuteerde en al snel uit de schaduw kwam om zelf een grote vedette te worden. Het is wel klasse om met een kersverse regenboogtrui om de schouders de fiets aan de wilgen te hangen. Partir c'est mourir un peu, want het peloton zal er na vandaag anders uitzien. En dan tot slot nog een triest bericht. Dopinggeruchten komen en gaan en dat zal wel altijd zo blijven. Het gaat nu om Frank Schleck, wiens naam op de lijst van Fuentes staat. Volgens mij weten we dat al een paar jaar, dus moet er meer aan de hand zijn. Of niet en worden oude koeien om een kanshebber mentaal te elimineren. Dat dat ook andersom kan werken weten we sinds vorig jaar, hoewel ik niet weet of Schleck dezelfde karaktervastheid heeft als Bettini. Ik denk niet dat we veel meer te weten zullen komen en dat is uiterst pijnlijk voor de betrokkenen. Niet alleen Schleck, maar ook de Luxemburgse wielerbond en de CSC-ploeg krijgen een stuk negatieve publiciteit mee. Het liefst zou ik het hele dopingverhaal voorgoed zien gaan, maar de praktijk bewijst dat het altijd weer zal terugkomen. Tant pis! (Foto"s: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 28 september 2008 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web