Uit de stalling van Peter R. de Fiets ...

“Na mijn stukje van twee weken geleden vroeg ik me af hoe ik aan deze Blue Streak gekomen ben. Nou ja, niet echt, want ik weet het nog precies. Op 1 november ben ik jarig en in een zeker jaar vond ik het niet ...

... nodig dat Astrid, mijn vrouw, een cadeau voor me kocht. Je hebt van die momenten in een gezin, dat je na veel onvoorziene uitgaven even op de rem moet trappen. Omdat het een vrije dag was gingen we samen op de fiets naar een rommelmarkt in het centrum van Rotterdam. Ik liep wat verveeld achter haar aan, al snel uitgekeken op al die ouwe troep. Tot ik plotseling die Blue Streak zag staan. Mijn hart veerde op en het liefst was ik op die beauty afgestormd om hem direct te kopen. Mijn verstand zei echter: nee Peet even niet. Toen we langs alle uitstallingen gelopen waren, maakten we rechtsomkeert om op huis aan te gaan. Reikhalzend keek ik over de hoofden heen in de hoop dat de fiets er nog zou staan. Toen we de bewuste uitstalling passeerden waar deze prachtige Raleigh-fiets stond mooi te wezen, zei Astrid ineens: 'koop hem nou maar, tenslotte ben je jarig.'
Voor veertig gulden was-ie van mij en toen kwam het zware werk, want met die fiets aan de hand moest ik nog vijftien kilometer naar huis rijden en de Van Brienenoordbrug over. Het was het echter meer dan waard en thuisgekomen bestudeerde ik de schoonheid in alle details. Als techneut werd ik vooral gegrepen door de versnellingsapparaten van Cyclo Benelux uit Engeland. De achterderailleur, Benelux Mark 7, is een getordeerde bladveer, een gebruikelijk model in de jaren vijftig. Simplex had destijds ook zo iets. Cyclo was een van de weinige derailleurfabrikanten in Engeland, want aan de overkant van de Noordzee geloofden ze toen nog heilig in de Britse versnellingsnaven van Sturmey Archer.
In de vorige aflevering had ik het al over dat raketproject in Australië, maar het echte Blue Streak verhaal gaat nog veel verder terug in de tijd. Op de voorpagina van de New York Times van 30 juni 1899 stond een groot artikel over Mile-a–Minute Murphy. Daarmee werd de Amerikaan Charles Minthorn Murphy bedoeld, een reusachtige man die 145 kilo schoon aan de haak woog. Hij had blauwe ogen en een grote blonde snor en was toen 29 jaar oud. Hij was de Amerikaanse tandemkampioen van 1891 en won als 'American Wheelman' zeventien nationale titels en vestigde zeven wereldrecords. Op een speciaal geprepareerd treintraject met een lengte van drie mijl, reed Murphy in de luwte van de Long Island trein één mijl per minuut, dus zestig mijl per uur, zo'n negentig kilometer. De fiets waarop hij dat presteerde was een Blue Streak.

Tot volgende week!”

Peter Ravensbergen

Door Fred van Slogteren, 26 augustus 2008 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web