De Kus!

Ik kijk er elke dag met enige weerzin naar. Naar de huldigingen op het erepodium van de Tour de France. Zo voorgeprogrammeerd, zo commercieel en zo steriel. Twee missen voor de etappewinnaar, twee voor de gele trui, twee voor de groene, weer twee andere voor ...

... de bollen en tenslotte twee voor de witte trui. Tien meiden die drie weken lang met het Tourcircus meereizen en op commando hun ding doen. Podium oplopen, lachen in de camera, simultaan een bevroren kus drukken op de wang van de renner, omdraaien en wegwezen. Nee dan vroeger. Dan werd de kusmiss geleverd door de organisatie ter plaatse. En waar de Tour ook was, daar was dat altijd prima verzorgd. Zoals in de Provençe waar dan een fraaie dame in de regionale klederdracht werd opgetrommeld om de bestofte winnaar te pleasen. Zoals in dit geval de beroepschagrijn Laurent Fignon, die altijd wel een reden vond om ontstemd te zijn. Maar bij deze juffrouw kwamen zelfs bij hem charmante gevoelens naar boven. De geboren Parijzenaar met een boerenmeidje. Guy De Maupassant zou er een mooi verhaal over geschreven hebben, als hij het had mogen beleven. Maar net als deze 'écrivain de couleur locale' is dit tafereeltje verleden tijd. Voorgoed. Malheureusement!

Tot volgende week!

Door Fred van Slogteren, 26 juli 2008 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web