Het dagboek van Jac Zwart (deel 11)

Dag 14: Rustdag in Bayonne

Heerlijk een rustdag. Dus tijd om de fiets te fatsoeneren en de draaiende delen te smeren. Het materiaal heeft het de afgelopen twee weken best flink te verduren gehad en dat geldt ook voor de mensen die er op rijden. Zelf trek ik al twee weken snotterend door Frankrijk. Normaal ben ik binnen drie dagen van een verkoudheid af, maar elke keer als ik denk dat het nu op het einde loopt, steekt het weer opnieuw de kop op. Maar ik ben niet de enige. Ook John lijdt aan hetzelfde euvel en Martijn is deze morgen zelfs naar de dokter gegaan omdat een van zijn oren helemaal dicht zit. Gijs (foto) heeft last van wat schaafwonden. Die op zijn armen genezen voorspoedig, maar die op zijn heup veel langzamer, omdat hij die in bed steeds weer openschuurt. Hij loopt ook elke dag na aankomst prominent in zijn kapotte koersbroek, naar eigen zegen om de lucht zijn genezende werking te laten doen, maar misschien koketteert hij er ook wel een beetje mee.
De rustdag is ook een mooi moment voor een korte terugblik op de afgelopen twee weken. Wij zijn qua ...

... tijd nu bijna op de helft, maar wat de zwaarte betreft ligt het moeilijkste nog voor ons. Het wordt vanaf nu ook anders fietsen. In een klimritme en op souplesse, in plaats van tegen de wind in stoempen. Iedereen die van lange en open wegen houdt, zoals op een Hollandse rivierdijk of in de Peel, kon tot dusver aan zijn trekken komen. Daar zijn er in onze groep niet zo veel van, al zijn de meeste er wel vrij goed in. Beter dan ik, in ieder geval. Misschien ben ik voor dit werk wel te fijn besnaard of heb ik een te teer gestel, als u begrijpt wat ik bedoel. Toch zie ik absoluut niet op tegen de komende dagen. Ik ben, zoals iedereen sterker geworden en ik probeer steeds op souplesse te rijden en dat lukt aardig. Dan maar wat langzamer dan de rest, al kom ik nooit als laatste in het hotel aan. Ik heb ook geen last van pijntjes of zere benen. Als het weer de komende dagen goed wordt en de vooruitzichten voor de Pyreneeen wijzen daarop, dan gaan er nog mooie dagen komen.
De groep is ontegenzeggelijk hechter en meer amicaal geworden. In het begin waren er soms wat kleine irritaties, die nu allemaal verdwenen zijn. We kennen elkaar een stuk beter en we houden rekening met elkaars eigenaardigheden, mochten die er al zijn. Zoals een van ons elke dag zegt: ‘kleinigheidjes blijf je houden’.

Door Fred van Slogteren, 8 juli 2008 12:00

Hallo Jac,

Met interesse lees ik je stukjes over jullie Tour.Geweldig wat jullie allemaal, stuk voor stuk,presteren. Je schrijft dat de groep na twee weken met elkaar te hebben gefietst hechter is geworden. Dit is aan je verslagen ook te merken; je noemt steeds meer de namen van medefietsers en hun ervaringen. Dit is voor het thuisfront natuurlijk ook veel leuker want familie, vrienden en bekenden zijn erg benieuwd hoe het met 'onze'mannen gaat.Hier in Pijnacker is er een grote groep die Cor en Rien via jouw verhalen volgt.Dit zal voor de andere deelnemers waarschijnlijk niet veel anders zijn. Ik wens jullie allemaal veel succes toe met het bedwingen van de Pyreneeën en de rest van deze monstertocht.

Geplaatst door Joke van Rijt, 08 juli 2008 23:08:01

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web