Het dagboek van Jac Zwart (deel 8)

Dag 11: Nantes–Royan 255 km.

Jos van der Meij is jarig vandaag. Hij is 58 geworden hij werd vanmorgen door de hele groep gefeliciteerd. Hij zal zich een betere verjaardag hebben gewenst, want het was weer de hele dag optornen tegen die grote ventilator, die hard in ons gezicht blies. Iedereen probeerde dan ook zo veel mogelijk in een groepje te rijden want om dit alleen te doen was bijna onbegonnen werk. Wat dat betreft missen wij wat wel eens ‘de luwte van het peloton’ wordt genoemd. De geplande afstand volgens het routeboek was 223 kilometer, maar we blijken daar bijna elke dag structureel zo’n kleine tien procent boven te zitten. Dat komt omdat ...

... we de kilometers vanuit de hotels rekenen en niet vanuit de officiele vertrekplaats van destijds. Bovendien ben je nog niet zo makkelijk een grote stad als Nantes uit. De organisatie had een inventieve manier gevonden om de geboorteplaats van Jules Verne snel uit te komen. Via een pontje over de Loire en een rustige route kwamen we op de oorspronkelijke route uit, maar iedereen had al snel in de gaten dat dat weer extra kilometers opleverde. Op een gegeven moment heb ik de groep met Rien, Cor, Ben en Gijs toch maar laten gaan omdat het tempo mij iets te hoog lag en ik me niet wilde forceren. Dat werd dus een solorit tegen de wind in, over de open vlakte van de Vendee. Tot overmaat van ramp kwam ik een wegwijzer tegen die naar het dorp Belleville verwees en dat deed mijn gedachten onmiddellijk overschakelen naar de film ‘Les triplettes de Belville’. Dat is een Franse tekenfilm waarin een jong ventje dat graag coureur wilde worden er alles voor doet om dat te bereiken, ondanks het ontbreken van talent. Een vorm van zelfkastijding. Ik heb zelf nooit renner willen worden, maar ik kon vandaag helemaal met hem meevoelen.
Bij de eerste stop in La Roche-sur-Yon bleek de teller al op bijna 100 kilometer te staan en bij de bus trof ik Cor en Gijs, de rest van de groep reed net weg. Met z’n drieen zijn we naar de lunchstop gereden en daarna zijn we gezamenlijk verder gegaan, vrijwel tot de laatste stop in Rochefort. Omdat we ver boven de dagafstand dreigden uit te komen werd een kleine lus na Rochefort uit het parcours gehaald en vervangen door een vrij spectaculaire overtocht van de rivier de Charante via de ‘Pont Transbordeur’. Dat ziet eruit als een hefbrug waarbij je met een ponton van de ene oever naar de andere wordt getrokken. Ik ben vervolgens toch weer in mijn eigen tempo verder naar Royan gereden. Over wegen met een slecht wegdek die een aanslag plegen op je zitvlak en nog steeds tegen de wind opboksend. Tien kilometer voor Royan maakte een fikse regenbui mijn humeur er niet beter op. U zult als u dit leest denken: ‘die zit er helemaal doorheen’ en dat was ook inderdaad zo. Op zo’n moment heb je last van alles. De warme douche in het hotel, na ruim 255 kilometer fietsen, was een verademing.

Door Fred van Slogteren, 7 juli 2008 17:40

groeten uit Heeze

Hoi Jac,

het is echt afzien geweest in de Vendée. Ik ken de streek inmiddels ook goed sinds Guido er woont. Volhouden, ik blijf je volgen.

Geplaatst door Wim Camp, 07 juli 2008 20:48:14

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web