De Kus!

“Wielerkenners hebben de twee op de foto’s natuurlijk direct herkend. Gerrie Knetemann en Keetie Hage en we schrijven 1978. Het jaar dat Gerrie verrassend wereldkampioen werd door in een bloedstollende finale Francesco Moser te kloppen. En Keetie was wel zes keer wereldkampioen, twee keer op de weg en vier keer in de achtervolging. In 1978 werd ze in die baandiscipline voor de derde keer de beste van de wereld en de twee werden tot sportman en sportvrouw van het jaar gekozen. Ze kenden elkaar goed uit de tijd toen mevrouw Knetemann nog Greetje Donker heette en in de nationale selectie van het dameswielrennen zat. In die tijd leerde ze Gerrie kennen, een veelbelovend amateur met toen al een schitterende Amsterdamse vocabulaire. Hij was bepaald geen liefhebber van het wielrennen voor het zwakke gaslacht en hij verzette zich nog in 1998 tegen het woord 'dameswielrennen'. In een brief die ik toen van hem kreeg noemde hij het liever 'vrouwenwielrennen' en hij gaf daarbij de volgende ...  

… Kneteriaanse verklaring: Niet alle vrouwen zijn 'dames' wat voor sommige mannen weer een geluk is want niet alle mannen zijn 'heren'. Maar zijn felle antipathie verdween al toen tussen hem en Greetje de vonk was overgeslagen en hij zich maar al te graag tussen de dames van de nationale selectie bewoog. Het was de tijd van het Simplistisch Verbond van Kees van Kooten en Wim de Bie, die zich Koot en Bie gingen noemen. Heel Nederland zat wekelijks aan de buis voor die twee geniale komieken en iedereen deed ze na. Ook Gerrie was een grote fan en hij noemde zich prompt ‘Kneet’. En Keetie werd ‘Keet’ en Trijntje Fopma, ook wereldkampioene, ‘Fop’. Koot, Bie, Kneet, Keet, Fop het was een tijdsbeeld, met veel vrolijke herinneringen. En Greetje? Die werd gewoon Gré. Natuurlijk Gré! En de mooie foto’s? Die zijn uiteraard van Guus (de Jong).

Tot volgende week!”

Door Fred van Slogteren, 14 juni 2008 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web