Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“In de Tour de France van 1952 presteerde debutant Jan Nolten uit het Nederlandse Limburg het om in de 21ste rit van Limoges naar Clermont Ferand alleen op de finish af te gaan. Het was een zware bergrit over 245 kilometer die eindigde op de Puy de Dôme en hij had een aantal groten van toen als Bartali, Geminiani en Marinelli vernederend losgereden. Met de grote Fausto Coppi had hij geen rekening meer gehouden en die was het die hem in de laatste honderden meters nog voorbijsnelde. De prestatie van Nolten maakte in Italië grote indruk en de Limburger kreeg een vererende uitnodiging om met een door hem samen te stellen Nederlandse ploeg naar de Ronde van Zuid-Italië te komen. Ploegleider werd Toine Gense eveneens uit Limburg en verder ging Hein Gelissen (ook Limburg) mee. De rest van de ploeg werd bij elkaar gescharreld en ook Piet de Vries uit Vlaardingen kreeg een uitnodiging. Het was voor de meeste renners de eerste kennismaking met een buitenlandse etappekoers, ook voor De Vries. Ze kregen de instructie bij Nolten te blijven, maar die was totaal uit vorm. Al in de eerste rit liep lange Jan een achterstand op van meer dan een kwartier. Het was Coppi echter opgevallen dat die Nederlanders, en vooral die De Vries, wel wat konden en hij ging ’s avonds bij ze op bezoek in het hotel en kocht hun hulp omdat hij die ronde graag wilde winnen. Ze werden min of meer ingelijfd bij de Bianchi ploeg, waar ze in de watten werden gelegd omdat het qua …

… verzorging en voeding een wereld van verschil was. Ze gingen steeds beter rijden. In de negende rit kwam Piet de Vries met de zegen van de almachtige Coppi in gunstige positie te zitten. De rit eindigde op de Etna, de vulkaan op Sicilië en op één kilometer van de finish had Vlaardingse Piet nog anderhalve minuut voorsprong op de achtervolgende groep. Hij droomde al van de overwinning en de daarbijbehorende huldiging, maar het ging toch nog mis. Zijn achterderailleur sloeg vast in de spaken en Piet werd overstoken en kwam pas als negende over de finish. Het had de overwinning van zijn leven kunnen zijn. Zo dachten de Italianen er kennelijk ook over want hij kreeg nog een beker mee omdat hij de eerste buitenlander was die over de meet was gekomen. De fiets waarop hij die dag reed staat al jaren in de kelder van het gebouw in De Spaanse Polder waar zijn bedrijf is gevestigd. Ik mocht hem hebben. Er is in de loop der tijd veel aan gerommeld en hij zat zwaar onder het zaagsel. Met het frame ben ik echter gelukkig omdat daarmee tegen de flanken van de Etna is op gezwoegd. Hij is zeker de moeite waard om te restaureren. En het verhaal van de Ronde van Zuid-Italië hoorde ik van Piet zelf. 85 jaar jong en nog elke dag aan het werk. De Etna ligt altijd lui op zijn rug en als hij begint te roken dan roept iedereen: kijk hij werkt! Piet werkt nog altijd. Niet omdat het moet, maar omdat hij het zo leuk vindt en je er jong van blijft. Bedankt Piet, nog vele jaren!

Tot over veertien dagen!”

Peter Ravensbergen

Door Fred van Slogteren, 3 juni 2008 8:00

Opa

Hihi wat ben ik trots op mijn opa (Piet de Vries) als ik deze verhalen lees :)

Geplaatst door femke, 16 februari 2011 14:11:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web