Jo de Roo, de tweede Nederlander die de Ronde van Vlaanderen won!

‘Voor het gehele Vlaamse land is de Ronde van Karel van Wijnendaele een pure hoogtijdag, een verworvenheid omgeven met een sfeer van bezieling en meeleven en een gewichtig stuk van het maatschappelijk en sociaal leven. Wekenlang worden overal – in fabrieken en werkplaatsen -, in de straten en huiskamers en vooral bij een pittige pint in de vele staminekes de kansen uit de doeken gedaan, worden de annalen opgeslagen en worden allerlei grote figuren, winnaars uit de oudheid en de jongste jaargangen nog eens in een verguld lijstje gezet. Op de koersdag omzomen honderdduizenden de ...

... wegen, paden en straten, ze staan op de Kwaremont, de Edelare en de Kruisberg en complete legioenen trekken naar de aankomstplaats. Deze keer bleef de menigte echter thuis of schaarde zich ergens rond radio- en TV-apparaten want het weer was zo slecht dat zelfs de vroege bloemen hun kelken sloten, de vogeltjes vakantie namen en Vlaanderen een grijsgrauw, onherbergzaam oord geleek. Looddonker was en bleef het uitspansel, de regen werd met nimmer verminderde massa’s neergegoten, zodat de binnenwegen in woest tekeergaande beekjes veranderden. Onder de afdaken van de huizen stonden kletsnat enthousiastelingen die toch een glimp op de met modder bespoten coureurs wilden werpen. In Gentbrugge geen feestelijke ontvangst, geen denderend festijn voor en bij de aankomst, hooguit een duizendtal onverschrokkenen. Pluvius hield de teugels strak.’ Zo begon het verslag in het blad Wielersport van de Ronde van Vlaanderen 1965, gewonnen door de Zeeuw Jo de Roo.
Ik reken Jo tot de generatie der emigranten, want hij was rond 1960 een van de Nederlandse renners die noodgedwongen zijn geluk in het buitenland ging proberen omdat er in eigen land als wielrenner geen droog brood te verdienen was. Hij liep over van het talent deze mooie jongen uit Schore op Zuid-Beveland. In 1960 kreeg hij een contract bij de Franse ploeg Helyett, nadat hij in 1959 de B-versie van de Ronde van Vlaanderen had gewonnen. In 1960 en ’61 liet hij met elf klinkende zegepralen zien dat hij een stukje kon fietsen en hij mocht in 1962 blijven toen Helyett haar naam verbond aan het aperitiefmerk St.Raphael, de ploeg van de grote Jacques Anquetil. Dat betekende een goedbetaalde knechtenrol met soms de mogelijkheid de eigen gang te gaan. Die kansjes greep Jo met twee handen aan en hij won – schrik niet – in één seizoen drie klassiekers. Bordeaux-Parijs, Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Die laatste twee superkoersen won hij wederom in het jaar daarna en Jo de Roo werd een supervedette die de wereldbeker won, die toen nog de Super Prestige Pernod heette. Hij was de eerste Nederlander die dat presteerde en slechts Jan Janssen en Erik Dekker hebben hem dat nagedaan. De Roo werd twee keer kampioen van Nederland en hij won later ook nog De Omloop Het Volk Zijn overwinning in 1965 in de Ronde van Vlaanderen is echter zijn mooiste geweest.


De finale in beestenweer werd ingeluid door de Poolse Fransman Jean Stablinski. De wereldkampioen van 1962 sloeg een flink gat en Raymond Poulidor, Ward Sels, Willy Vannitsen en Rudi Altig reageerden. Na een felle jacht werd Stablinski ingelijfd en er was even rust. Genoeg om een kopgroep tot stand te brengen bestaande uit de vijf genoemde renners en Rik Van Looy, Noël Foré, Staf Desmet, Rolf Wolfshohl, Jef Planckaert, Edouard Delberghe, Robert Lelanque, Georges Van Coningsloo, Carmine Preziosi, Vic Van Schil, Tuur Decabooter en onze landgenoten Cees van Espen en Jo de Roo. Van Looy besefte dat hij in dit gezelschap nooit het verschil zou kunnen maken en hij arrangeerde met nog tien kilometer te gaan de vlucht van zijn ploeggenoot Ward Sels. Sels, een van de snelste mannen in het toenmalige peloton knalde er van tussen en Van Looy stopte af. De enige die het gevaar zag was Jo de Roo en hij klauwde zich in het wiel van de ontketende Sels. Van Looy maakte zich geen zorgen want De Roo zou in de sprint geen partij zijn voor zijn supersnelle ploeggenoot. Maar De Roo was in topvorm en Sels onderschatte hem. Een kleine fout in de sprint werd hem fataal en Jo de Roo won in 1965 als tweede Nederlander de Ronde van Vlaanderen. Op indrukwekkende wijze en in het roodwitblauw van de Nederlandse kampioen.

Door Fred van Slogteren, 28 maart 2006 19:31

Jo de Roo

Jo de Roo was inderdaad een goede klassieke renner. Hij kon het alleen en zelfs een groepsspurt schuwde hij niet. Heeft een mooi palmares, alleen jammer dat hij nooit wereldkampioen is geworden...

Geplaatst door Pedro, 01 november 2006 17:26:19

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web