Le dopage de Saint-Sylvestre

Ik heb de jaarwisseling weer eens in Frankrijk doorgebracht. Bij goede vrienden, met wie mijn vrouw en ik al bijna dertig jaar omgaan. We hebben er al menigmaal het nieuwe jaar helpen inluiden en de Franse wijze van oudejaarvieren lijkt in de verste verte niet op ons gewacht met een nationale grappenmaker op TV en een schaaltje oliebollen. Des middags werd de tafel al gedekt voor een groot gezelschap en even later was de traiteur van het dorp wel een half uur bezig om alles uit te laden. Er werd diep nagedacht wie naast wie moest zitten, want er moest natuurlijk ook over van alles gediscussieerd worden. Dus moeten de beste debaters altijd recht tegenover elkaar zitten en dat moeten het liefst mannen zijn die het altijd hartgrondig met elkaar oneens zijn. Rond half acht arriveerden de gasten, de dames prachtig opgetut en de heren in black tie of andere feestelijke kleding. Het begon met het aperitief, een gebeuren op zich. Na drie of meer whiskytjes of gemene cocktailtjes ging het spul luidruchtig aan tafel voor een oudejaarsdiner dat vele gangen duurde. Uiteraard bij iedere gang de juiste wijn op de juiste temperatuur en een kleine toelichting van de gastheer waar en …

… vooral wanneer hij dit goddelijke vocht op de kop had getikt. Van het eten zelf zou onze geachte afgevaardigde mevrouw Thieme spontaan zijn gaan steigeren, want het was een aaneenschakeling van dierenleed dat de borden gevuld hield. Oesters, escargots, foie gras, kwartels, een mooi stuk rood vlees, een snoek en een gans gingen onder het toeziend oog van de os en de ezel in de kerststal af en aan en naarmate de avond vorderde werden de boeren en de oprispingen en soms een onderdrukte scheet steeds vaker aan de atmosfeer toegevoegd. La grande bouffe in al zijn Franse glorie. Ook de gesprekken werden verhitter. De topic van de avond was natuurlijk de romance tussen president Sarkozy en de beeldschone Carla Bruni. Ook het naderende EK voetbal werd heftig besproken, waarbij het mij opviel hoe angstig die Fransen zijn voor het beleggersclubje van Van Basten. Toen alles besproken was en de klok de laatste minuten had weggetikt, vielen we in elkaars armen en werd ik hevig afgelebberd door zowel de dames als de heren. Dat laatste was geen onverdeeld genoegen, omdat op dat uur de baardstoppels al messcherp door de huid breken. Toen iedereen weer zat, gebeurde het. De gastheer vertelde stralend van mijn grote (!) kennis van de wielersport. Wegwerpgebaren, om mijn bescheidenheid te accentueren, hielpen niet. Men wilde direct weten wat ik van ‘dopage’ vond. Een retorische vraag, want ze wisten allemaal het antwoord dat ik diende te geven. Het cyclisme was een smerige sport met allemaal fraudeurs en er was er geen een die niet gebruikte. Garin, Anquetil, Coppi, Rivière, Bobet, Robic waren allemaal gestorven als gevolg van doping en in de laatste 22 jaar was er geen zuivere winnaar geweest. Gelukkig waren er de Fransen om de sport te redden, want dankzij het daadkrachtige optreden van Prudhomme en zijn secondanten was het kwaad het begin van een halt toegeroepen. Maar het zou niet helpen, want die verrekte Amerikanen, Italianen, Spanjaarden, Duitsers, Belgen, Denen en Hollanders zouden wel weer een nieuw middeltje vinden om de Franse renners te benadelen. De buitenlanders hebben de sport verziekt. De sport van de Fransen, nota bene. Van Poulidor en van Hinault, de enige twee renners die nooit iets hebben gebruikt dat verboden was. Ik zat er verslagen bij als eenling tegen een overmacht, want wat moet je daar nu als Nederlander met een beperkte (Franse) vocabulaire tegenin brengen? Ik wist het niet. De volgende dag vroeg ik de gastheer of hij bij een volgende gelegenheid wilde vertellen dat ik een eerzaam boekhouder in ruste ben, die in een kasje komkommers kweekt en onderzoek doet naar het liefdeleven van de naaktslak. Onderwerpen met vele dubbelzinnige ingangen, maar gelukkig ver te prefereren boven de kijk van de Fransen op de wielersport. Gelukkig Nieuwjaar!

Door Fred van Slogteren, 3 januari 2008 7:10

Le dopage

Hoi Fred,
Toen jij als groot dierenlief-hebber aan die massale vreet-
partij was begonnen, waande je
jou in La Grande Bouffe en was
jij zeker Michel Picolli ?
Ze hadden je daar mooi te pak-
ken en het valt me tegen dat je geen weerwoord had. Op dit
podium lag voor jou de kans om
de Fransen met hun eigen ge-
schiedenis om de oren te slaan
Zij waren toch de uitvinders
van de wielersport en dus ook
van de dope! Groeten.

Geplaatst door Bap van Breenen, 03 januari 2008 09:16:40

Klok

Fred, omdat de Fransen het niet zo nauw nemen met de tijd
is het wel verstandig om in
Nederland weer om te schakelen
Jouw horloge loopt 24 minuten achter op het mijne!

Geplaatst door Bap van Breenen, 03 januari 2008 09:22:09

Le pays de Sarkozy

Beurre sur la tête

Oh la,la , Fred. Dat was weer sjiek de friemel daar in Frankrijk. Oesters en sjampoepel. Toe maar.
La Douce France, waar op elke straathoek zo’n groen neon kruis blinkt. De pharmacie roept u binnen. Als je voor een hoestje naar de dokter gaat, kom je gegarandeerd thuis met een boodschappentas vol met medicijnen. Sakkerse Fransen toch, al sinds jaar en dag medekoplopers in het geneesmiddelenverbruik in Europa.
Al even geleden verscheen bij de Franse uitgeverij Editions Ballard de bestseller « 300 medicaments pour se surpasser physiquement et intellectuellement » oftewel « 300 medicijnen om jezelf te overtreffen”. Een praktische gids met stimulerende middelen voor alledag. “Het betreft geen medisch werk bedoeld voor zieke mensen maar juist een hoeveelheid informatie bestemd voor al diegenen die het gerechtvaardigd verlangen hebben hun lichamelijke en geestelijke prestaties te verbeteren en de strijd aan te gaan met de vermoeidheid en stress die horen bij het moderne leven”. Nog een citaat uit het voorwoord van het boekje: ”de onvervalste inquisitie van dopingcontroles onderwerpt de sportlieden heel vaak aan pietluttige controlemaatregelen die ondanks hun prijzenswaardige bedoelingen toch weinig doeltreffend zijn. Het verbod op doping in de wedstrijdsport wordt gerechtvaardigd met een beroep op het geweten en humanistische ideeën die weinig te maken hebben met de werkelijkheid van deze tijd”. Of deze: “in het leven van gezonde mensen is het tijdelijke gebruik van stimulerende en versterkende middelen niet alleen volkomen gewettigd maar misschien mnuttig en soms zelfs onmisbaar”.
Het boekje zelf geeft eigenlijk een heel braaf repertorium van middelen. Franse middeltjes die in de zestiger jaren populair waren in rennerskringen als recuperatieproducten. Zoals: Phoselite, Becozyme, Solucamphre en Revitalose (nietwaar Jan?). Met als uitschieters Micoréne en Captagon. Inmiddels zwaar achterhaalde producten.
Maar het gaat natuurlijk veel meer om de ter plekke nog immer actuele achterliggende gedachte dat je lichaam en geest zonodig best een zetje mag geven. In dat bredere kader bezien hebben de Fransen - de kampioen medicijnverbruikers(om nog maar te zwijgen van alcohol en tabak)
- klodders boter op hun hoofd.
“Vous avez beurre sur la tête”. Kijk, Fred, dàt had je in correct steenkolen Frans moeten zeggen!
En misschien had je ze dan daarna ook nog eens fijntjes kunnen wijzen op dokter Bernard Sainz, alias Dr. Mabuse, de lijfarts van o.a. VDB, Virenque én Raymond Poulidor en Bernard Hinault.

Meilleurs Vœux pour 2008

Geplaatst door Ph. de Mattos, 04 januari 2008 20:48:49

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web