Uit de ordners van Jan …

“In Soestduinen werd jarenlang door de wielervereniging Tempo uit Soest op tweede kerstdag een veldrit georganiseerd die in binnen- en buitenland veel aanzien genoot. In 1980 won de uit het Limburgse America afkomstige Wil Brouwers (foto) voor Herman Snoeijink uit Denekamp en de Duitser Rainer Paus. Het aan deze wedstrijd verbonden kampioenschap van Utrecht werd veroverd door Wiecher van der Hoef uit Baarn. Een jaar later behaalde Reinier Groenendaal zijn dertiende zege van het seizoen in Soestduinen. Weer was de tweede stek voor Herman Snoeijink en Huub Kools werd derde.

Het einde van het jaar is traditioneel de tijd om de jaarprijzen te verdelen. Erik Breukink had in 1987 al de Gerrit Schulte Trofee opgehaald, maar de koek was nog niet op voor hem en op 28 december werd hij in Arnhem gehuldigd als Gelders Sportman van het Jaar. De jury bestond uit de sportredacties van in Gelderland verschijnende dagbladen en Omroep Gelderland. Breukink dankte zijn uitverkiezing aan een sterk seizoen, met als hoogtepunten een derde plaats in de Ronde van Italië en een etappezege in de Ronde van Frankrijk. Hoewel Erik Breukink in 1987 in Bergen op Zoom woonde, ging hij voor de jury nog door voor een Gelderlander. Dit vanwege het feit dat hij afkomstig is uit Spankeren bij Dieren. Bovendien is de talentvolle wielrenner nog altijd lid van wielervereniging De Zwaluwen uit Doetinchem.

Een citaat uit De Telegraaf van 28 december 1989 uit de rubriek Sport & Dijkstra: De voeten van de wielrenner rusten op de salontafel; zijn …

… turbo-dijen balanceren derhalve als Zeppelins tussen hemel en aarde. “Tevreden?”, vraagt echtgenote Annet. “Jazeker”, antwoordt Jelle Nijdam met een grijns op het clowneske gelaat. Voor de deur staat de Mercedes 250D glimmend in het maanlicht. Op de vensterbank ligt het laatste bankafschrift, met geruststellend veel nullen voor de komma. 1989, nog een half uur en het is voltooid verleden tijd. Buiten steken de ongeduldigen onder de dorpsjeugd van Zundert alvast een paar rotjes af, binnen zet Annet (zoals het tijdstip voorschrijft beheerst door melancholie) de ondervraging voort. “Zeg nou eens eerlijk, heeft het je echt geen pijn gedaan dat ze niet jou, maar Leo Visser tot sportman van het jaar gekozen hebben?” Een even aanstekelijke als sardonische lach vult de kamer. “Ben je gek, ik vind het juist leuk voor die hoogvlieger op glad ijs. Bovendien: enig idee waar wij dat monsterachtig lelijke beeldje in deze fraaie woonkamer hadden moeten neerzetten?” Jelle stak in 1989 honderden vakbroeders en duizenden sportgenoten de ogen uit door twee Tour-etappes en twee klassiekers te winnen. De beste in vier internationale topsportevenementen, maar helaas: geen wereldtitelen dus ook geen polonaise en geen Jaap Eden Trofee. Het is vijf voor twaalf in Zundert als Annet een laatste poging waagt: “Wat vind je, diep in je hart, van die juryleden?” Met gevoel voor theater doet Jelle Nijdam bij wijze van antwoord een greep in de gebakschotel op tafel, grijnst breder dan ooit en zegt: “Hmmm, lekker, die oliebollen.”

Een klein bericht in de krant van vrijdag 31 december 1993. Op de dag dat zijn contract met TVM afloopt, is de wielerloopbaan van de Limburger Ad Wijnands verleden tijd. In totaal fietste hij veertien jaar tussen de beroepsrenners maar bijna geruisloos is hij uit het peloton verdwenen. Wijnands heeft geen behoefte aan een afscheidsfeest. Tijdens het Nederlands kampioenschap in Meerssen had hij zijn naderende afscheid al enigszins aangekondigd. In de bloemenhal van Aalsmeer, ver weg van zijn supporters, reed hij in september zijn laatste wedstrijd. Ad zegt dat hij nooit zoveel contact met zijn collega’s heeft gehad. Hij is niet het type dat in de wintermaanden met andere renners gaat telefoneren of bij ze op bezoek gaat. Zijn stelregel dat wielrennen een individuele sport is en dat alles in het leven tijdelijk is, heeft hij ook in zijn laatste seizoen in de praktijk gebracht. Tijd om te piekeren over de toekomst heeft Ad Wijnands nog geen seconde gehad. Hij heeft zich geruime tijd op zijn nieuwe baan kunnen voorbereiden. Hij werkt in een tuincentrum, waarvan zijn echtgenote Lilian mede-eigenaresse is. Wijnands heeft plezier in zijn werk, hij verkoopt kerstbomen, kerststukjes en tuinplanten. Zijn naam moet extra reclame voor het bedrijf opleveren.

Wijnands was prof van 1980 tot en met 1993. In zijn tweede jaar als beroepsrenner boekte hij onverwachts twee etappeoverwinningen in de Ronde van Frankrijk en won hij het eindklassement in de Ronde van België, na deklassering van zijn provinciegenoot Jo Maas. Later boekte Wijnands nog enkele etappezeges in de Ronde van Nederland. Tegenwoordig is hij actief bij het Wieler-Centrum Zuid-Nederland. Samen met Ruud Motké worden regelmatig testen en wedstrijden gehouden. Het is de bedoeling aan de hand van deze resultaten het persoonlijk prestatievermogen te volgen en d.m.v. doelgerichte trainingen hierin verbeteringen aan te brengen. Kijk maar eens op: http://www.wielercentrum-zuidnederland.nl.

In 1997 maakten Adrie van der Poel en Richard Groenendaal de dienst uit in het mondiale veldrijden. En ze streden niet tegen elkaar maar vooral met elkaar tegen de concurrentie. De ploeggenoten bij de Rabobank gaven op deze manier de sterke Italiaan Daniele Pontoni het nakijken in de Brusselse voorstad Diegem, waar om de Super Prestige werd gestreden. Van der Poel mocht winnen van Groenendaal die zelf op 4 seconden tweede werd. Pontoni was derde, Nys vierde en Wellens vijfde. Al eind december was duidelijk dat de Super Prestige Trofee Groenendaal nog nauwelijks kon ontgaan. Hij leidde de dans met 102 punten. Van der Poel was tweede met 92 en nummer drie, Mario de Clerq, had met 68 punten al een onoverbrugbare achterstand. Daags na Diegem won Van der Poel een internationale veldrit in Rijckevorssel, ook hier weer waren de kruimels voor de Belgen.

Tien jaar geleden was Jan Ullrich een gelukkig man. Op de Champs Elyseés mocht hij zich als eerste Duitse Tourwinnaar laten huldigen. Er zou een spraakmakende loopbaan volgen met onder meer winst in zeven Touretappes, de Rondes van Zwitserland en Spanje en de Olympische wegwedstrijd als meest belangrijke zeges. Op 26 februari 2007 kondigde hij op een persconferentie het einde van zijn carrière aan. Hij ontkende nogmaals alle beschuldigingen tegen hem.

En met ‘Der Jan’ gaan we 2007 stilaan inwisselen voor een nieuw jaar 2008, vol met verwachtingen en hoop. Maar steeds weer besef ik dat de toekomst wordt gebouwd op de pilaren van het verleden. En daar ga ik volgend jaar graag mee verder.

Ik wens jullie alles wat goed is voor het jaar 2008!

Tot volgende week!”

Jan Houterman


 

Door Fred van Slogteren, 31 december 2008 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web