Het was me het weekje wel!

Hij deed een plas op het kleine groenstrookje naast de ingang van de racefietsenfabriek van Eddy Merckx; hij ravotte met de honden van Joop Zoetemelk; hij sliep een vredige slaap op de voeten van Gerrie Knetemann, nadat de Kneet hem een stukje worst had gegeven van slagerij Donker te Krommenie en hij werd bijna doodgeknuffeld door Lucien en Rita Van Impe. Mijn hond. Bogy!. Niet vernoemd naar Michael Boogerd, maar naar de favoriete filmacteur van mijn vrouw en mij: Humphrey Bogart, een van de helden uit onze jeugd. Bogy was twaalf jaar lang mijn kameraad. Hij ging altijd met me mee, sliep naast m’n bureau en sprak me nooit tegen als ik hele verhalen aan hem vertelde, thuis of in de auto. Bogy is niet meer. Zondagmiddag hebben we nog een uur met hem in het bos gewandeld en maandagavond kwam al zijn eten eruit. Ook het opgeslobberde water werd opgegeven en de volgende dag was hij ziek, doodziek. Woensdagmorgen gingen we met hem naar de dierenarts en binnen enkele uren werd duidelijk dat onze levensgezel geen …

… toekomst meer had. Donderdagmorgen hebben we hem in laten slapen en sindsdien voel ik me klote. Een leeg gevoel van onmacht. Amper vier maanden was-ie, toen hij naïef en open op een grote herder afliep van zo’n asociale tato, die van mening was dat een hondenriem iets is om om je nek te dragen. Bogy hield er een levenslang wantrouwen jegens herders aan over. Maar wat was ik trots op hem toen hij zes jaar later oog in oog stond met een levensgrote Rottweiler. Diens baasje vond het een goed idee om de twee even aan elkaar te laten wennen en bevrijdde zijn moordwapen van de lijn die nauwelijks sterk genoeg was om het kalf in bedwang te houden. Bogy zag hem komen, groef zijn achterpoten in het zand, spreidde de voorpoten en de rijkelijk begroeide borst zwol op tot Dolly Parton-proporties. Hij ontblootte zijn tanden en grommend wachtte hij af op wat komen ging. De Rottweiler naderde, aanschouwde de situatie, maakte rechtsomkeert en blies de aftocht. Dat moment zal ik nooit vergeten en oh, wat mis ik ‘m. See-you-in-heaven-pal!!!

Door Fred van Slogteren, 24 november 2007 10:00

Bogy

Het verhaal over Bogy heeft wel niets met wielrennen te maken,maar het raakt me evenzo!
Heb in het verleden precies hetzelfde meegemaakt!
Sterkte!!!!

Geplaatst door Harry Hermkens, 24 november 2007 11:41:40

Bogy

Beste Harry, Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat alles in het leven met wielrennen te maken heeft. Mooi en meeslepend, hard en meedogenloos. Geluk en onrecht hand in hand. Bedankt voor je medeleven. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 24 november 2007 12:30:08

honden

Hoi Fred, gisteravond eigenlijk verder niet over gesproken maar ik kan me jullie verdriet heel goed voorstellen. Wij hebben nl 2 Duitse Herders (wij hebben geen tatoo!)en het zijn net een beetje je kinderen. Dus heel veel sterkte gewenst. Groet. Willy.

Geplaatst door Willy, 27 november 2007 19:41:25

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web